Ποιήματα εμπνευσμένα από το ποίημα ¨Είμαστε Κάτι¨ Φεβρουάριος 2025
Ερωτικό Κάλεσμα
Διέσχιζα το δάσος
στο αμάξι ήμουν μόνος
έτσι με επισκέφτηκε
Ο περασμένος χρόνος…
χτύπησαν τα γεράματα
σαν φουρτούνα το λιμάνι
Ηρέμησε η ψυχή μου
σαν μαραμένο γεράνι…
Αντάρα είχε η θάλασσα
σαν την καρδιάς την θλίψη
Την ελπίδα μου την έχασα
και συ μου είχες λείψει…
Τα μάτια σου με πλήγωσαν
Βροχή είναι το δάκρυ
το τασάκι στο τραπέζι
το γεμίζω στάχτη…
(Αχιλλέας Πενταρβάνης,Σταύρος Σταύρου,Ιάσωνας Χαιντάρι , Βάσια Λιάτου, Σόνια Μπερτζελέτου,Γιώργος Συμεώνογλου)
Είμαστε κάτι…
Είμαστε κάτι χαλασμένα ρολόγια
Οι δείκτες σταματημένοι δε γυρνάν
Εκεί αγέρωχοι, 23:11 για να υπενθυμίζουν
τους θύτες που έφταιγαν,τα θύματα που χάθηκαν
τα θύματα που ξέμειναν
Είμαστε κάτι αδύναμες σκιές
σαν πέφτει το σκοτάδι
τις πνίγει ο άδικος χαμός ,57 στον αριθμό
Μα σαν ξημερώσει η σκιά δυναμώνει
Φουντώνει η αγανάκτηση
Είμαστε κάτι μάσκες οξυγόνου
ζωή δε μπορούμε να δώσουμε πια
Οφείλουμε όμως να φουσκώνουμε
τα πνευμόνια μας για να φωνάζουν
ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ
(Ναταλία Μπαλάκα)
Είμαστε κάτι
Είμαστε κάτι διάσπαρτοι ήχοι,
σαν φύλλα που στροβιλίζονται στον άνεμο.
Ψάχνουμε δρόμους στους παλμούς του κόσμου,
μα χανόμαστε στις σιωπές του.
Είμαστε κάτι αδέσποτες φλόγες
που τρεμοπαίζουν στο βάθος της νύχτας,
καίγοντας τις μνήμες μας
προτού γίνουν στάχτη οι ελπίδες
Είμαστε κάτι θραύσματα ονείρων
που προσπαθούν να ενωθούν ξανά.
Μα η ζωή τα σκορπίζει ,
σαν να φοβάται το φως που κουβαλούν
Στο χάος γινόμαστε φωνή,
μια κραυγή που διψά να ακουστεί.
και η ποίηση,η θόρυβη λύτρωση
μας παίρνει στην αγκαλιά της.
(Δέσποινα Τρύφωνα,Σπυριδούλα- Νεφέλη Χατζηγεωργίου,Κατερίνα Τεριτζή)
Είμαστε Κάτι…
Είμαστε σαν ακροβάτες πάνω
στο σχοινί, προσπαθούμε να ισορροπήσουμε
στα μαθήματα τις υποχρεώσεις και του
ελεύθερου χρόνου,ενώ η πίεση μας δοκιμάζει.
Είμαστε σαν τα social media
γεμάτοι τάσεις που αλλάζουν συνεχώς
αναζητώντας επιβεβαίωση,μέσα στον
ψηφιακό κόσμο,αλλάζουν διαρκώς
οι διαθέσεις μας
Είμαστε σαν τους υπολογιστές
διαρκώς αναβάλλουμε την
επανεκκίνηση όμως κουραζόμαστε
από την υπερφόρτωση δεδομένων
και χρειαζόμαστε χρόνο και επαναφορά.
( Αργυρώ Ταχτά,Μαρία κ΄Ζέτα Φωληά, Λεονίσα Πότσι)
Είμαστε κάτι
Είμαστε μερικές μικροσκοπικές ψυχές
μέσα σε έναν τεράστιο κόσμο. Σαν έναν
κόκο άμμου μέσα στην ερημιά ή μία
σταγόνα νερού στον ωκεανό.
Όλοι ψάχνουμε έναν σκοπό σαν τον λύκο
το θήραμά του. Όλοι προσπαθούμε να ταιριάξουμε
Με άλλους σαν κομμάτια από puzzle.
αλλά ποτέ δεν προσπαθούμε να ταιριάξουμε
με τον εαυτό μας.
Τριγυρνώντας να βρούμε απαντήσεις και
λύσεις σαν τα ζώα την τροφή τους. Μόνο
και μόνο για να ξεχαστούμε σαν παλιά παιχνίδια.
(Γιώργος Σιγάλας)
