Μικρό και ευφάνταστο «Παρίσι» μου,
που φιλοξενείς τους ανθρώπους
τόσο γενναιόδωρα…
Όσο και να με παρασύρει ο άνεμος,
σαν το χαρτί, εγώ θα σε έχω
πάντα στην καρδιά μου.
Η πύρινη λαίλαπα μέσα μου
δε θα σβήσει ποτέ…
Ένα αιωνόβιο καντήλι
Θα ανάβει στην ψυχή μου.
Ταλαιπωρημένη πόλη,
αυτού του ολάνθιστου ακρωτηρίου…
Το κόκκινο φόρεμα
Θα το φοράς πάνω σου για πολύ;
Μην πιστεύεις στις χίμαιρες
του μυαλού σου.
Οι ασυγκράτητοι καταρράκτες
των λαμπερών ματιών σου, πλημμυρίζουν
το πανέμορφο πρόσωπό σου.
Το κόκκινο φόρεμα
Θα το φοράς πάνω σου για πολύ;
Άσε τη χαρά και την ελπίδα
Να καταπλήξουν την ψυχή σου.
Κοίτα τα αστέρια να χορεύουν χαρωπά
κάτω από τον φανταχτερό ήλιο,
όταν πάει να κοιμηθεί στην αγκαλιά
των αετίσιων βουνών.
Τα αγαπημένα σου χρώματα…
Άσπρο, μπλε,
πορτοκαλί και κόκκινο.
Ελπίζω να τα θυμάσαι
ό,τι κι αν γίνει…
Δέξου σαν δώρο
Το εύγεστο βερίκοκο, το ρόδι
και την ελιά.
Δώρα του αγαπημένου σου λαού
που τόσα χρόνια
βαστάς στην πλάτη σου…
Η ρυθμική λύρα δεν ακούγεται πια,
ούτε το μελωδικό ντουντούκ…
Το κόκκινο φόρεμα
θα το φοράς πάνω σου για πολύ;
Όταν σε αντικρίζω
γίνομαι σκιά…
Θολός ο ορίζοντας…
Πια, βαδίζω σε άλλο μονοπάτι.
Ελπίζω να σε ξαναδώ,
κάποτε…
Αντίο, Μικρασιώ μου…
Έπαινος Συμμετοχής του μαθητή της Δ” τάξης, Δ. Κ, στον 8ο Διεθνή Μαθητικό Διαγωνισμό : Ελληνισμός της Ανατολής – Πόντος , Θράκη, Μικρασία, στην κατηγορία της Ποίησης.
