Γλυκό μου ρόδι,
χρυσαφένιε άγγελέ μου,
λάμπεις με το κοφτερό σου σπαθί.
Μοιάζεις με το απέραντο ποτάμι,
με τις φανταστικές νότες
που πετάνε πάνω από τον καταγάλανο ουρανό,
παρέα με τον απαλό άνεμο…
Σε αφουγκράζομαι…
Καταρράκτες τρέχουν απ’ τα μάτια σου.
Βελουδένιο μου βερίκοκο,
άνοιξε το κουκούτσι της καρδιάς σου
και παίξε λύρα με την ψυχή σου.
Πάρε την ελιά και φαντάσου…
Φαντάσου την πατρίδα σου να πετάει ελεύθερα!
Αντίκρισε την ομορφιά της χώρας σου και
διάλεξε ένα άστρο για να σε ταξιδέψει ο άγγελός σου…
Αγκάλιασε τον κορμό του δέντρου σου.
Νιώσε θαλπωρή!
Ανέβα με ένα πέταγμα και
παρατήρησε τους μικρούς λόφους και τα μεγάλα βουνά
να χρυσαφίζουν πλάι στη θάλασσα.
Έλα να σε πάρω στο φεγγάρι…
Έλα να λάμψουμε μαζί με το φεγγάρι…
Έλα να δοξαστούμε μαζί με τη λύρα…
Τη λύρα που τρέμει για την ελευθερία…
Μου λείπεις…
Όλα τα αηδόνια κελαηδούν.
Ανθίζει η πόλη!
Κι εμένα μου αρκεί ένα γλυκό χαμόγελό σου…
Μου λείπεις, πατρίδα μου…
Έπαινος Συμμετοχής του μαθητή της Δ” τάξης, Σ.Ζ, στον 8ο Διεθνή Μαθητικό Διαγωνισμό : Ελληνισμός της Ανατολής – Πόντος , Θράκη, Μικρασία, στην κατηγορία της Ποίησης.
