“Επαινος Συμμετοχής των μαθητριών της Ε’τάξης του σχολείου μας, με υπεύθυνη εκπ/κό, την κα Έλενα Παντάκη, στον 8ο Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Συγγραφής Παραμυθιού 2023- 24 με θέμα: » Ένα ουράνιο τόξο στην αυλή μου».
Παραμύθι αφιερωμένο στους ανθρώπους του Αρτσάχ, που τόσο άδικα χάθηκαν στον πόλεμο…
«Ένα ουράνιο τόξο στην αυλή μου»
Συστήνεται ο Χάικ
Τι όμορφα που ήταν στα μέρη μου! Κάθε Κυριακή χαιρόμουν όταν άκουγα την καμπάνα της εκκλησίας της Παναγίας μας. Εκεί, στο Στεπανακέρτ, στο Αρτσάχ της ιστορικής Αρμενίας, όπου οι λόφοι γύρω ήταν γεμάτοι από πορτοκαλί βερικοκιές και κόκκινες ροδιές, που τις ξεχώριζες από μακριά, αντικρίζοντας τον καταγάλανο ουρανό.
Το όνομά μου είναι Χάικ όπως το όνομα του πρώτου ανθρώπου της Αρμενίας. Είμαι Αρμένιος, από το Αρτσάχ . Κάποτε ζούσα με του γονείς και τους φίλους μου ευτυχισμένα… Κάθε πρωί περνούσα από το σπίτι του φίλου μου, του Αβεντίς, ο δρόμος για το σχολείο ήταν μακρύς μα όχι τόσο κουραστικός, συντροφιά με κείνον. Φτάναμε στο σχολείο και όταν τελείωνε η μέρα, παίρναμε το δρόμο της επιστροφής. Αυτό που μου άρεσε όμως πολύ ήταν οι απογευματινές ώρες, όταν ο Αβεντίς, ερχόταν στο σπίτι μας, μετά το σχολείο και καθόμασταν ο μπαμπάς μου, ο Αβεντίς κι εγώ και παρακολουθούσαμε το ουράνιο τόξο στην αυλή μας, κάθε μέρα. Ήταν κάτι μαγικό, απερίγραπτο. Πολλές φορές όταν ήμουν λυπημένος, περίμενα να φτάσει εκείνη η στιγμή, για να χαρώ. Έτσι περνούσε ο καιρός.
Η ζωή στο Στεπανακέρτ
Θυμάμαι πολλές φορές τη μέρα που περπατούσαμε μαζί με τον πατέρα μου στην αυλή του σπιτιού μας, όταν μου έδωσε να δοκιμάσω ένα βερίκοκο, ήταν το πιο νόστιμο φρούτο που είχα γευτεί στη ζωή μου. Ξέρετε ότι ο πρώτος άνθρωπος που φύτευσε και βρήκε το φρούτο «βερίκοκο» λεγόταν Μαρτουνί; Αυτή η βερικοκιά που βρίσκεται στην αυλή μας είναι η πρώτη βερικοκιά που φύτευσε ο ίδιος το 320 μ.Χ.
Κάθε μέρα, καθώς επιστρέφαμε εγώ και ο Αβεντίς από το σχολείο, το πρώτο πράγμα που σκεφτόμουν ήταν να τελειώσω γρήγορα τα μαθήματά μου για να πάω στην αυλή του σπιτιού μας και να φάω μερικά βερίκοκα. Με λίγα λόγια η ζωή μου ήταν όμορφη.
Σας προτείνω άμα βρεθείτε ποτέ στο Αρτσάχ να έρθετε στο Στεπανακέρτ, στο σπίτι μου για να απολαύσετε το βερίκοκο. Η βερικοκιά μας κάνει πολλά φρούτα και πάντα η μαμά μου και η γιαγιά μου μοίραζαν και στους φίλους μας.
Ο πατέρας πάει στον πόλεμο
Μια μέρα καθώς βλέπαμε το ουράνιο τόξο μαζί με τον μπαμπά μου, ξαφνικά, άκουσα να χτυπάνε, δυνατά την πόρτα. Ανοίξαμε τρομαγμένοι και είδαμε πολλούς στρατιώτες να ζητάνε από τον μπαμπά μου να πάει στον πόλεμο. Εγώ ταράχτηκα! Η ιδέα και μόνο του πολέμου με είχε τρομάξει…
Η μαμά μου τις μέρες που ακολούθησαν, μου είπε πως αν θέλω, να μείνω για μερικές μέρες σπίτι και να μην πάω στο σχολείο. Εγώ της απάντησα όχι, γιατί το σχολείο μου έφερνε χαρά και θα έβλεπα τους φίλους μου.
Πέρασαν μέρες πολλές…
Με παρηγορούσε η σκέψη πως όλοι οι πατεράδες αγωνίζονταν για την ελευθερία και την τιμή μας.
Τα βράδια πριν κοιμηθώ έκανα πάντα προσευχή και ευχόμουν να είναι καλά ο μπαμπάς μου. Όταν κοιμόμουν, έβλεπα αναμνήσεις από τον πατέρα μου, όπως όταν βλέπαμε το ουράνιο τόξο μαζί.
Αφού πήραν τον πατέρα μου, ήμουν πολύ λυπημένος
Όταν πήγαινα για ύπνο δυσκολευόμουν να κοιμηθώ… Μια νύχτα όταν κατάφερα να με πάρει ο ύπνος είδα ένα πολύ άσχημο όνειρο που άλλαξε τα πάντα!
Ο μπαμπάς μου πολεμούσε αλλά δεν ήταν σε καλή κατάσταση… Κόντευε να πέσει κάτω, τον χτύπησε μια σφαίρα και έπεσε…
Ξύπνησα γρήγορα και αυτό που είδα ήταν το ουράνιο τόξο έξω από την αυλή μου. Ήταν η τελευταία φορά που το είδα…
Πηγαίνοντας στην Ελλάδα
Δεν θυμάμαι τι ώρα ήταν, αλλά ξαφνικά με ξύπνησε η μαμά μου.
-Χάικ! Ξύπνα παιδί μου, πρέπει να φύγουμε, μου είπε.
Εγώ, μην έχοντας καμία ιδέα, ετοιμάστηκα. Η μαμά μου, μου έδωσε τις 2 βαλίτσες μου και αυτή πήρε τις δικές της. Μπήκαμε στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε το μακρύ ταξίδι. Καθώς κοιτούσα από το παράθυρο, είδα την γειτόνισσά μας, την Ταμάρ, να προστατεύει το μωρό της και τους γείτονές μας Αρμινέ και Αγκόπ να μαζεύουν επίσης τα πράγματά τους. Μετά από 8 ώρες ταλαιπωρίας, φτάσαμε στο Γιερεβάν. Από Γιερεβάν φτάσαμε Ελλάδα, στην Αθήνα. Η ζωή μου έγινε κάπως καλύτερη. Άρχισα να πηγαίνω στο αρμένικο σχολείο, Λεβόν και Σοφία Αγκοπιάν. Στην τάξη, στους συμμαθητές μου, τα εξήγησα όλα… Όλοι προσπαθούσαν να με παρηγορήσουν…
Τα βράδια, πριν κοιμηθώ, πάντα θυμόμουν το ουράνιο τόξο που έβλεπα με τον μπαμπά μου…
Ο καιρός πέρασε… Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που μετανάστευσα στην Ελλάδα. Όμως πάντα ονειρευόμουν τη μέρα που θα γυρνούσα πίσω στο σπίτι μου, θα έβλεπα τις βερικοκιές της αυλής μας και τους λόφους μας.
Η επιστροφή στο σπίτι
Τα θυμάμαι όλα λες και συνέβησαν χθες. Λες και δεν έχει περάσει ούτε μια μέρα από τότε…
Αποφάσισα λοιπόν να επιστρέψω, να ξαναδώ τα πατρικά μου εδάφη. Φοβόμουν πως όλα θα είναι αλλιώς κι ομολογώ πως έτσι ήταν. Πολύς κόσμος είχε φύγει. Βρέθηκα στα μέρη μου. Αφού διέσχισα το καταπράσινο λιβάδι έφτασα έξω από το σπίτι μας.
Δεν είχε αλλάξει και πολύ. Φαινόταν πολύ ταλαιπωρημένο. Κι όμως το παγκάκι της αυλής μας φαινόταν σαν να έχει συντηρηθεί πρόσφατα.
Έκατσα λοιπόν στο παγκάκι και συλλογίστηκα όλες τις στιγμές που είχα ζήσει με τον πατέρα και τον φίλο μου. Πόσο άδικα χάθηκαν και οι δυο από τη ζωή μου.
Καθώς ήμουν έτοιμος να φύγω άκουσα βήματα να πλησιάζουν. Αναρωτήθηκα ποιος να ήταν. Τα βήματα σταμάτησαν.
-Ποιος είναι; ρώτησα.
-Χάικ! απάντησε μια γνωστή φωνή.
Τότε μια φιγούρα εμφανίστηκε μπροστά μου. Δεν μπορούσα να το πιστέψω, μα ήταν εκεί, ήταν μπροστά μου ο… ο Αβεντίς.
Τον αγκάλιασα σφιχτά και τότε μαγικά εμφανίστηκε μπροστά μας το πολύχρωμο ουράνιο τόξο.
- Χάικ, ερχόμουν εδώ και ανυπομονούσα να σε δω.
Σε περίμενα εδώ κάθε μέρα…
Καθίσαμε και οι δύο στο παγκάκι, που έμαθα πως ο Αβεντίς συντηρούσε τόσο καιρό.
-Μου έλειψες, σε περίμενα. Ήμουν σίγουρος πως θα επέστρεφες κάποια στιγμή. Είχα αρχίσει να απελπίζομαι όταν την τελευταία εβδομάδα άρχισε να φαίνεται ένα αχνό ουράνιο τόξο, ώσπου τελικά ήρθες, μου είπε.
Είχε δίκιο, σκέφτηκα το ουράνιο τόξο φαινόταν τόσο όμορφο και λαμπερό, όπως τότε.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΟΥ ΑΡΤΣΑΧ, ΠΟΥ ΤΟΣΟ ΑΔΙΚΑ ΧΑΘΗΚΑΝ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ
Μαράλ Εζεκελιάν
Αναστασία Καέ
Νέλλυ Φαρατζιάν
Ευαγγελίνα Μερτζανίδου
Ντανιέλα Σιμονιάν
…
