Τα τελευταία χρόνια η λέξη «καινοτομία» έχει αποκτήσει κεντρική θέση στον δημόσιο διάλογο για την εκπαίδευση. Συχνά χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη χρήση της τεχνολογίας, τη συμμετοχή σε ευρωπαϊκά προγράμματα, τις εκπαιδευτικές επισκέψεις ή τις ποικίλες δράσεις που οργανώνει ένα σχολείο.

Αναμφίβολα, όλα αυτά μπορούν να εμπλουτίσουν τη σχολική ζωή. Δεν αρκούν, όμως, από μόνα τους για να χαρακτηρίσουν ένα σχολείο ως πραγματικά καινοτόμο.

Η ουσιαστική καινοτομία δεν βρίσκεται στον αριθμό των δράσεων που πραγματοποιούνται. Βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο οι μαθητές μαθαίνουν μέσα από αυτές.

Μια σχολική δράση αποκτά παιδαγωγική αξία μόνο όταν μετατρέπει τον μαθητή από παθητικό δέκτη πληροφοριών σε ενεργό συμμέτοχο της μαθησιακής διαδικασίας. Όταν του δίνει την ευκαιρία να ερευνήσει, να αναρωτηθεί, να επιχειρηματολογήσει, να συνεργαστεί, να δημιουργήσει και να αναλάβει ευθύνη για το αποτέλεσμα της προσπάθειάς του.

Εκεί βρίσκεται η ουσία της βιωματικής μάθησης.

Δεν πρόκειται για μια ακόμη διδακτική τεχνική ούτε για μια διαφορετική μορφή διδασκαλίας. Είναι μια φιλοσοφία που αντιμετωπίζει τον μαθητή ως πρωταγωνιστή της γνώσης και όχι ως απλό αποδέκτη της.

Όταν ένας έφηβος παρουσιάζει την εργασία του σε ένα μαθητικό συνέδριο, δεν μαθαίνει μόνο να ερευνά. Μαθαίνει να οργανώνει τη σκέψη του, να στηρίζει τις απόψεις του με επιχειρήματα, να επικοινωνεί με αυτοπεποίθηση και να αποδέχεται τον δημιουργικό διάλογο.

Όταν συμμετέχει σε μια θεατρική παραγωγή, δεν προσεγγίζει απλώς ένα λογοτεχνικό ή ιστορικό κείμενο. Καλλιεργεί την ενσυναίσθηση, τη συνεργασία, την έκφραση, την πειθαρχία και την εμπιστοσύνη στην ομάδα.

Όταν συνεργάζεται με συνομηλίκους από διαφορετικές χώρες, δεν γνωρίζει μόνο έναν άλλο πολιτισμό. Αναπτύσσει σεβασμό στη διαφορετικότητα, διευρύνει την οπτική του και αντιλαμβάνεται ότι η γνώση αποκτά μεγαλύτερη αξία όταν γίνεται αφορμή για επικοινωνία και κοινή δημιουργία.

Καθεμία από αυτές τις εμπειρίες αποτελεί ένα βήμα προς την προσωπική ανάπτυξη. Καμία, όμως, δεν λειτουργεί αυτόνομα.

Πίσω από κάθε ουσιαστική μαθησιακή εμπειρία υπάρχει κάτι λιγότερο ορατό αλλά πολύ πιο σημαντικό: η σχολική κουλτούρα.

Η σχολική κουλτούρα είναι εκείνη που καθορίζει αν οι μαθητές θα αισθανθούν ασφαλείς να εκφράσουν μια ιδέα, αν θα τολμήσουν να αναλάβουν πρωτοβουλίες, αν θα συνεργαστούν ουσιαστικά και αν θα πιστέψουν ότι η συμμετοχή τους έχει πραγματική αξία.

Η συμμετοχή δεν επιβάλλεται. Δεν γεννιέται επειδή υπάρχει μια ενδιαφέρουσα δραστηριότητα. Καλλιεργείται καθημερινά μέσα από σχέσεις εμπιστοσύνης, κοινές αξίες, συνέπεια και ένα περιβάλλον όπου κάθε μαθητής αισθάνεται ότι η φωνή του ακούγεται.

Τότε η μάθηση παύει να περιορίζεται στην προετοιμασία για ένα διαγώνισμα. Μετατρέπεται σε προσωπική εμπειρία, σε συνεργασία, σε δημιουργία και σε ουσιαστική κατανόηση του κόσμου.

Αυτή είναι η φιλοσοφία που προσπαθούμε να υπηρετούμε καθημερινά στο Γυμνάσιο των Εκπαιδευτηρίων Ατσόγλου. Οι μαθητικές δράσεις, τα συνέδρια, οι θεατρικές παραγωγές, οι πολιτιστικές πρωτοβουλίες και οι διεθνείς συνεργασίες δεν αποτελούν ξεχωριστές επιτυχίες ούτε αυτοσκοπό. Αποτελούν διαφορετικές εκφράσεις της ίδιας παιδαγωγικής αντίληψης: ότι η γνώση αποκτά πραγματικό νόημα όταν ο μαθητής τη βιώνει, τη μοιράζεται και τη μετατρέπει σε προσωπική εμπειρία.

Ίσως, τελικά, η μεγαλύτερη καινοτομία που μπορεί να προσφέρει ένα σχολείο δεν είναι μια νέα δράση ή ένα νέο πρόγραμμα. Είναι να δημιουργήσει τις συνθήκες ώστε κάθε μαθητής να θέλει να συμμετέχει, να μαθαίνει και να εξελίσσεται.

Γιατί η ποιότητα ενός σχολείου δεν αποτυπώνεται μόνο σε όσα γνωρίζουν οι μαθητές του όταν αποφοιτούν. Αποτυπώνεται κυρίως στον τρόπο με τον οποίο έμαθαν να σκέφτονται, να συνεργάζονται και να αντιμετωπίζουν τον κόσμο.

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ, Φιλόλογος, Διευθύντρια Γυμνασίου Εκπαιδευτηρίων Ατσόγλου

Όσο απλό ακούγεται τόσο πιο απλό είναι.

Είναι ένα πολύ απλό γλυκό, που μπορεί  να το φτιάξει ο οποιοσδήποτε. Θα σας φανεί περίεργο πως ένα σπιτικό γλυκό έχει μία τόσο υψηλή θέση στην καρδιά μου… Ε.. λοιπόν είμαι εδώ για να το εξηγήσω. Αυτό το γλύκισμα με έχει συνοδέψει σε όλη τη διάρκεια της ζωής μου, όσο τουλάχιστον θυμάμαιθ, από πολύ μικρή ηλικία. Θυμάμαι να ξυπνάω το πρωί και πριν ξεκινήσω για τον παιδικό σταθμό να τρώω το γλυκό αυτό για να ξεκινήσει καλά η μέρα μου. Πιστεύω ότι μπορείτε να καταλάβετε πόσο πολύ έχω δεθεί με αυτήν την θεϊκή γεύση.

Σ Υ Σ Τ Α Τ Ι Κ Ά (1 δόση)

• Μπισκότα τύπου πτι-μπέρ 3 πακέτα
• 800 γραμμάρια ζάχαρη
• 4 φακελάκια άνθος αραβοσίτου Γιώτης
• 1,5 λίτρο γάλα
• Ένα μπουκάλι 500 ml πορτοκαλάδα χωρίς ανθρακικό

Ε Κ Τ Ε Λ Ε Σ Η

Παίρνουμε μία κατσαρόλα, ρίχνουμε το γάλα και το βάζουμε στην φωτιά. Ρίχνουμε την κρέμα και ανακατεύουμε μέχρι να πήξει. Ύστερα παίρνουμε μία φόρμα, τοποθετούμε τα μπισκότα για την πρώτη στρώση. Ρίχνουμε λίγη κρέμα και επαναλαμβάνουμε για ακόμη μία φορά. Αφού περάσει λίγη ώρα το τοποθετούμε στο ψυγείο. Όσο ξεκουράζεται το γλυκό παίρνουμε μία κατσαρόλα και ρίχνουμε την πορτοκαλάδα με λίγο νερό, το τοποθετούμε στην φωτιά και ρίχνουμε ένα τελευταίο φακελάκι κρέμα. Μόλις πήξει απλώνουμε το ζελέ πάνω από το γλυκό. Πρέπει να μείνει στο ψυγείο για 3 ώρες για να μπορεί να κοπεί ομοιόμορφα. Απολαύστε το γλυκό χωρίς σταματημό.

Πηγές:  Η Ίδια Η Γιαγιά

Δεν φτάνουν τα  υλικά για να είναι μία συνταγή νόστιμη, αλλά το μεράκι και η αγάπη που θα της προσφέρεις!!

Η θετική πειθαρχία αποτελεί μια σύγχρονη, σχεδόν επαναστατική προσέγγιση που αμφισβητεί την παραδοσιακή σοφία γύρω από τον τρόπο που μεγαλώνουμε και εκπαιδεύουμε τα παιδιά. Αντί να βασίζεται στον έλεγχο της συμπεριφοράς μέσω απειλών, στέρησης προνομίων ή τιμωριών, στοχεύει στο να διδάξει, να καθοδηγήσει και να ενισχύσει την υπευθυνότητα. Εστιάζει στη συναισθηματική σύνδεση και στον αμοιβαίο σεβασμό μεταξύ ενήλικα και παιδιού, βοηθώντας το παιδί να κατανοήσει το νόημα των πράξεών του. Η εφαρμογή της, ωστόσο, δεν είναι πάντα εύκολη. Παρά τις καλές προθέσεις, πολλοί ενήλικες καταλήγουν στις ποινές, ιδίως όταν νιώθουν πίεση ή αμηχανία απέναντι σε μια δύσκολη συμπεριφορά.

Οι τιμωρίες, αν και συχνές στην καθημερινή σχολική πρακτική, έχουν σημαντικά μειονεκτήματα. Η στέρηση δράσεων, όπως για παράδειγμα των εκδρομών, συχνά ενισχύει το αίσθημα απόρριψης και μπορεί να οδηγήσει το παιδί σε ακόμη πιο ανεπιθύμητη συμπεριφορά. Η συλλογική τιμωρία, όπου η ευθύνη αποδίδεται σε ολόκληρη την ομάδα για λάθη λίγων, όχι μόνο δε διδάσκει την έννοια της συλλογικής ευθύνης, αλλά αντίθετα διαβρώνει την εμπιστοσύνη, δημιουργεί αίσθηση αδικίας και κάνει τους μαθητές επιφυλακτικούς απέναντι στους εκπαιδευτικούς και το ίδιο το σχολικό σύστημα. Επιπλέον, η τιμωρία μπορεί να σταματήσει προσωρινά μια συμπεριφορά, αλλά δεν αλλάζει τη ρίζα του προβλήματος. Το παιδί συχνά επαναλαμβάνει την πράξη του, ενώ η απειλή της ποινής καλλιεργεί περισσότερο τον φόβο παρά τον σεβασμό. Όταν δεν δείχνουμε το σωστό αλλά απλώς επισημαίνουμε το λάθος, δεν επιτυγχάνουμε ουσιαστική μάθηση. Παιδιά που μεγαλώνουν ή φοιτούν σε περιβάλλον όπου η τιμωρία είναι συχνή, τείνουν ως ενήλικες να χρησιμοποιούν τις ίδιες μεθόδους. Παράλληλα, ο εκπαιδευτικός που επιβάλλει συχνά ποινές γίνεται αντιπαθής στα μάτια των μαθητών, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε αδιαφορία για το μάθημα ή ακόμη και σε άρνηση φοίτησης. Τέλος, η στέρηση διαλείμματος σε ένα ζωηρό παιδί το δυσκολεύει ακόμα περισσότερο, καθώς του στερεί την απαραίτητη εκτόνωση.

Βέβαια, η τιμωρία έχει και κάποια πλεονεκτήματα, με βασικότερο την άμεση συμμόρφωση. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά σε σύντομο χρονικό διάστημα, ιδιαίτερα όταν εφαρμόζεται με συνέπεια, σταθερότητα και αμεσότητα. Ωστόσο, η επίδρασή της παραμένει προσωρινή και συχνά βασίζεται στον φόβο, όχι στη μάθηση ή στη θετική αλλαγή της συμπεριφοράς.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν μπορεί να υπάρξει σχολείο χωρίς ποινές. Η θετική πειθαρχία αποδεικνύει ότι υπάρχει τρόπος να καθοδηγούμε χωρίς να τιμωρούμε, μετατρέποντας τις παραδοσιακές ποινές σε λογικές συνέπειες που έχουν νόημα για το παιδί και συνδέονται άμεσα με τη συμπεριφορά του. Ένα τέτοιο σχολείο απαιτεί σεβασμό, συνεργασία και αμοιβαία εμπιστοσύνη μεταξύ μαθητών και εκπαιδευτικών. Προϋποθέτει επίσης μια βαθιά αλλαγή νοοτροπίας: να βλέπουμε το λάθος ως ευκαιρία για μάθηση και όχι ως αφορμή για επιβολή ποινής.

Συμπερασματικά, ένα σχολείο χωρίς ποινές δεν είναι ουτοπία, αλλά ένα απαιτητικό εγχείρημα που χρειάζεται συνέπεια, επιμονή και συστηματική εφαρμογή πρακτικών θετικής πειθαρχίας. Με την κατάλληλη προσέγγιση, μπορεί να γίνει πραγματικότητα ένα σχολικό περιβάλλον στο οποίο τα παιδιά μαθαίνουν μέσα από τον σεβασμό, την καθοδήγηση και τη συνεργασία — και όχι από τον φόβο.

Σε αυτό το πρώτο τεύχος τιμούμε τον εκπαιδευτικό και το έργο του — εκείνον που εμπνέει, καθοδηγεί και μαθαίνει μαζί με τα παιδιά του.
Αναζητούμε το σχολείο του μέλλοντος, που θα στηρίζεται στις αξίες της συνεργασίας, της ενσυναίσθησης και της καινοτομίας.
Θυμόμαστε τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας, μέσα από μια γλυκιά συνταγή και τις μνήμες που κουβαλά, γιατί κάθε γεύση είναι ένα ταξίδι στο παρελθόν και στην αγάπη.
Και φυσικά, τιμούμε την 28η Οκτωβρίου, μέρα μνήμης και στοχασμού, που μας υπενθυμίζει τη δύναμη της ελευθερίας και της ενότητας.

Τέλος, το περιοδικό μας φιλοξενεί και μια ψυχαγωγική γωνιά, γιατί η γνώση χρειάζεται και παιχνίδι! Το σκάκι, το παιχνίδι της στρατηγικής και της σκέψης, μας καλεί να δοκιμάσουμε τις δυνάμεις μας και να ανακαλύψουμε τη χαρά της λογικής, της υπομονής και της ευγενούς άμιλλας.

Κάθε σελίδα είναι μια μικρή πρόσκληση για σκέψη, έκφραση και συμμετοχή. Γιατί το σχολείο δεν είναι μόνο χώρος μάθησης, αλλά μια κοινότητα ζωής, αξιών και δημιουργίας.

Μαζί, ας κάνουμε αυτή τη χρονιά μια όμορφη παρτίδα γνώσης και έμπνευσης.

ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΒΑΣΙΛΙΚΗ, ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

Τα χρόνια πέρασαν. Η Παιδαγωγική Eπιστήμη αναθεώρησε πρακτικές και στάσεις και εισήγαγε νέα παιδαγωγικά μοντέλα. Ο δάσκαλος δεν είναι πια «ο τρομοκράτης της τάξης», αλλά μέντορας και καθοδηγητής. Είναι εκείνος που εμπνέει τον μαθητή να ανέβει ψηλότερα, να πάει τη σκέψη του λίγο παραπέρα. Τον αγαπάμε αυτόν το δάσκαλο, τον θέλουμε να υπάρχει σε κάθε σχολική τάξη…

Σήμερα, όμως, κινδυνεύουμε να χάσουμε αυτήν την αύρα. Η τεχνητή νοημοσύνη εμφανίζεται πρόθυμη να αντικαταστήσει τον δάσκαλο, να υποκαταστήσει την ανθρώπινη σκέψη, να στείλει τον μαθητή πίσω από την οθόνη. Μακριά από το γοητευτικό δίκτυο αλληλεπίδρασης στη σχολική τάξη: χωρίς τις κλεφτές ματιές στον διπλανό, χωρίς το χαμόγελο που προδίδει τη σκέψη πως το μυαλό ταξιδεύει έξω από το παράθυρο, χωρίς το εφηβικό καρδιοχτύπι…

Η τεχνητή νοημοσύνη είναι πράγματι ένα σπουδαίο εργαλείο – και για τον μαθητή και για τον δάσκαλο. Δεν αρκεί όμως από μόνη της. Γίνεται μάλιστα επικίνδυνη όταν την αφήνουμε να μας βομβαρδίζει με άπειρες, συχνά ανούσιες πληροφορίες, όταν της επιτρέπουμε να σκέφτεται για εμάς περιορίζοντας την οπτική μας σ έναν αλγόριθμο.

Αν κάτι έχει ανάγκη ο σημερινός μαθητής από τον δάσκαλο είναι να νιώθει ότι δεν αντιμετωπίζεται ως παθητικός δέκτης, αλλά ως συνοδοιπόρος. Ότι του δίνεται χώρος να επιλέξει, να δοκιμάσει, να αποτύχει, να επινοήσει, να δηλώσει το «παρών» αφήνοντας το δικό του αποτύπωμα.

Η παιδεία που βασίζεται στη δράση και στο βίωμα δεν ακυρώνει την τεχνολογία∙ αντίθετα, την ενσωματώνει δημιουργικά, δείχνοντας ότι τα εργαλεία υπάρχουν για να υπηρετούν τη σκέψη και όχι να την υποκαθιστούν.

Στο τέλος της ημέρας το ερώτημα στο οποίο θα πρέπει να απαντήσουμε είναι απλό: θέλουμε νέους που θα λαμβάνουν αποφάσεις μέσω αλγορίθμων ή νέους που παίρνουν θέσεις ευθύνης απέναντι στον κόσμο; Νέους που αποποιούνται τις ευθύνες τους ως πολίτες ή που μυούνται στις δημοκρατικές αξίες και στον ανθρωπισμό;

Η απάντηση βρίσκεται εκεί όπου βρισκόταν πάντα: στη σχέση δασκάλου και μαθητή. Γιατί ο δάσκαλος, σε κάθε εποχή, παραμένει αναντικατάστατος.

Από το αναγιγνώσκειν στο scrolling | ekirikas.com

Παπαθανασίου Βασιλική, Διευθύντρια Γυμνασίου

Εκπαίδευση είναι…

• «…όλη η προετοιμασία του ανθρώπου για τη ζωή και την κοινωνία» (Αγγελική Ζερβού, δασκάλα)

• «…η η διαδικασία που μαθαίνεις, αναπτύσσεις τις ικανότητές σου¨ (Κατερίνα Μπίτζιου, δασκάλα)

• «… η διαδικασία εξέλιξης του ανθρώπου σε ενεργό πολίτη» (Αλέξανδρος Στοιχειός, φυσικός)

• «… να μαθαίνεις πώς να μαθαίνεις, να μαθαίνεις για τον εαυτό σου μέσα από αυτά που μαθαίνεις στο σχολείο» (Ευσταθία Μανούσακα, φιλόλογος)

• «…να γίνεις πολίτες χρήσιμοι για την κοινωνία» (Αθανάσιος Νικολόπουλος, καθηγητής γαλλικής γλώσσας)

• «…η δύναμη να αλλάξεις τον κόσμο προς το καλύτερο!» (Αναστασία Τούσουλη, δασκάλα)

• «…η μάθηση μέσω του παιχνιδιού» (Βασιλική Μπάκουλη, βρεφονηπιοκόμος)

• «…η προσπάθεια να βοηθήσουμε τα παιδιά να κοινωνικοποιηθούν, να γνωρίσουν τον εαυτό τους και να τον αγαπήσουν και έτσι να γνωρίσουν και να αγαπήσουν όλους όσοι βρίσκονται γύρω τους» (Καλλά Νίκη, Αγγελική Μιτσούλη, βρεφονηπιοκόμοι)

• «…ένα ταξίδι στο οποίο ο άνθρωπος ανοίγει τα μάτια του στον κόσμο, μαθαίνει να σκέφτεται, να αμφισβητεί, να δημιουργεί και να ονειρεύεται» (Ανδριάνα Μπασιάκου, δασκάλα)

• «… το φως, είναι χαρά, είναι ελευθερία, είναι ενσυναίσθηση» (Αγγελική Ατσόγλου, νηπιαγωγός, Ιδιοκτήτρια Εκπαιδευτηρίων Ατσόγλου)

• «…να εξελίσσεσαι και να ανακαλύπτεις τον εαυτό σου» (Ζαφείρη Αικατερίνη, φιλόλογος)

• «…να φωτίζεις το πνεύμα σου» (Χρύσα Μηλιώνη, καθηγήτρια αγγλικής γλώσσας)

Η γνώση στην αρχαιότητα μεταδιδόταν κυρίως μέσω της προφορικής παράδοσης και των χειρόγραφων κειμένων. Οι βιβλιοθήκες, όπως η περίφημη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, αποτέλεσαν κέντρα συγκέντρωσης και διάδοσης της γνώσης. Με την εφεύρεση της τυπογραφίας από τον Γουτεμβέργιο τον 15ο αιώνα, η γνώση έγινε πιο προσβάσιμη, καθώς τα βιβλία μπορούσαν να τυπώνονται μαζικά.

Σήμερα, το διαδίκτυο έχει φέρει επανάσταση στη διάδοση της πληροφορίας. Η πρόσβαση σε εκατομμύρια άρθρα, βιβλία, εκπαιδευτικά βίντεο και ψηφιακές βιβλιοθήκες είναι δυνατή με ένα κλικ. Η μετάβαση από το χαρτί στην οθόνη έχει επιταχύνει τη διάχυση της γνώσης και έχει μειώσει τα γεωγραφικά και οικονομικά εμπόδια.

Ο Ρόλος του Σχολείου και της Τεχνολογίας στη Διάχυση της Γνώσης

Το σχολείο παραμένει ο βασικός θεσμός εκπαίδευσης και μετάδοσης γνώσης. Οι δάσκαλοι καθοδηγούν τους μαθητές, ενώ το σχολικό περιβάλλον ενισχύει την κοινωνική μάθηση και την κριτική σκέψη.

Η τεχνολογία έχει ενισχύσει αυτόν τον ρόλο. Η χρήση υπολογιστών, διαδραστικών πινάκων, εκπαιδευτικών εφαρμογών και πλατφορμών όπως το e-class επιτρέπει στους μαθητές να μαθαίνουν με πιο ευχάριστο και αποτελεσματικό τρόπο. Επιπλέον, η εξ αποστάσεως εκπαίδευση, που έγινε απαραίτητη κατά την πανδημία, απέδειξε τη σημασία της τεχνολογίας στην εκπαίδευση. 

Η πρόσβαση στη γνώση είναι θεμελιώδης για την ανάπτυξη της κοινωνίας. Όταν όλοι οι άνθρωποι έχουν ίση πρόσβαση στην εκπαίδευση και τη γνώση, μειώνονται οι κοινωνικές ανισότητες και ενισχύεται η δημοκρατία. Η γνώση επιτρέπει στους πολίτες να λαμβάνουν ενημερωμένες αποφάσεις, να συμμετέχουν ενεργά στην κοινωνία και να συμβάλλουν στην πρόοδο της χώρας τους.

Επιπλέον, η διάδοση της γνώσης ενισχύει την καινοτομία και την οικονομική ανάπτυξη, καθώς οι πολίτες με γνώσεις και δεξιότητες είναι σε θέση να δημιουργούν νέες ιδέες και επιχειρήσεις.

Ο ρόλος της Τεχνητής Νοημοσύνης στην Εκπαίδευση

— Παρέχει εξατομικευμένη βοήθεια στους μαθητές, ανάλογα με τις ανάγκες τους.

— Βοηθά τους εκπαιδευτικούς να σχεδιάσουν μαθήματα και να απαντούν σε ερωτήσεις των μαθητών.

— Ενισχύει την κριτική σκέψη και τη δημιουργικότητα.

— Διευκολύνει την εξ αποστάσεως εκπαίδευση και την πρόσβαση σε πληροφορίες.

— Το εργαλείο ChatGPT Edu, που χρησιμοποιείται πιλοτικά σε ελληνικά σχολεία, επιτρέπει στους μαθητές να κάνουν ερωτήσεις και να λαμβάνουν απαντήσεις με τρόπο φιλικό και εκπαιδευτικό.

Γιατί Είναι Σημαντικό Όλοι να Έχουν Πρόσβαση στη Γνώση

— Η πρόσβαση στη γνώση είναι θεμελιώδης για την ανάπτυξη της κοινωνίας. Όταν όλοι οι άνθρωποι έχουν ίση πρόσβαση στην εκπαίδευση και τη γνώση, μειώνονται οι κοινωνικές ανισότητες και ενισχύεται η δημοκρατία. Η γνώση επιτρέπει στους πολίτες να λαμβάνουν ενημερωμένες αποφάσεις, να συμμετέχουν ενεργά στην κοινωνία και να συμβάλλουν στην πρόοδο της χώρας τους.

— Επιπλέον, η διάδοση της γνώσης ενισχύει την καινοτομία και την οικονομική ανάπτυξη, καθώς οι πολίτες με γνώσεις και δεξιότητες είναι σε θέση να δημιουργούν νέες ιδέες και επιχειρήσεις.

Προσφυγιά: Πολλά σχολεία μετατρέπονται σε κέντρα υποδοχής εκτοπισμένων προσφύγων.

Φτώχεια: Η ακραία φτώχεια, που συχνά επιδεινώνεται από τον πόλεμο, αναγκάζει οικογένειες να στερήσουν την εκπαίδευση από τα παιδιά τους για να μπορέσουν να επιβιώσουν. Παραδείγματα Σουδάν: 13 εκατομμύρια παιδιά δεν πηγαίνουν σχολείο λόγω του εμφυλίου πολέμου. Συρία: Πάνω από τα μισά παιδιά δεν πηγαίνουν σχολείο, ενώ η πλειοψηφία τους (7,5 εκατομμύρια) χρειάζεται άμεση βοήθεια.

Πώς αυτό επηρεάζει την ανάπτυξη και το μέλλον τους.

Οι γνώσεις και οι δεξιότητες είναι κινητήριες δυνάμεις της καινοτομίας και της παραγωγικότητας. Κοινωνίες χωρίς πρόσβαση στη γνώση αδυνατούν να εκσυγχρονίσουν τη γεωργία, τη βιομηχανία ή τις υπηρεσίες τους. Αυτό τις κρατάει πίσω, σε εξαρτημένες ή υπανάπτυκτες οικονομίες.

Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα να αναπτύσσονται πιο αργά. Παράγουν λιγότερες ευκαιρίες για τους πολίτες τους. Είναι πιο ευάλωτες σε κρίσεις. Δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στον συνεχώς μεταβαλλόμενο παγκόσμιο κόσμο.

Όμως η γνώση δεν είναι πολυτέλεια — είναι απαραίτητη υποδομή, όπως το νερό ή το ηλεκτρικό ρεύμα.

Ο άνθρωπος παρατηρούσε τη φύση, πειραματιζόταν και μάθαινε. Έτσι ανακάλυψε πώς να ανάβει φωτιά, πώς να καλλιεργεί τη γη, πού να χτίζει την κατοικία του και πώς να προστατεύεται από τα στοιχεία της φύσης.
Η ανάγκη του για μάθηση έγινε το πρώτο του «όπλο» απέναντι στις δυσκολίες.

Η γνώση μεταδόθηκε από γενιά σε γενιά μέσα από την προφορική παράδοση. Οι μεγαλύτεροι δίδασκαν τους νεότερους, αφηγούνταν εμπειρίες, ιστορίες και συμβουλές. Έτσι γεννήθηκε η πρώτη μορφή εκπαίδευσης, που ένωσε τους ανθρώπους και δημιούργησε δεσμούς συνεργασίας και εμπιστοσύνης.

Με τη δύναμη της γνώσης, οι άνθρωποι έμαθαν να ζουν σε κοινότητες, να θέτουν κανόνες, να οργανώνονται και να οραματίζονται. Έτσι μπήκαν τα θεμέλια του ανθρώπινου πολιτισμού και της επιστήμης.

Σήμερα, η γνώση συνεχίζει να αλλάζει τον κόσμο. Από τη φωτιά ως την τεχνητή νοημοσύνη, κάθε ανακάλυψη δείχνει πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος όταν μαθαίνει, ερευνά και δημιουργεί.
Η γνώση είναι, και θα παραμείνει, η μεγαλύτερη δύναμή μας.

Παλιότερα, οι σχέσεις καθηγητή-μαθητή δεν ήταν απαραίτητα καλές  π.χ. Ο δάσκαλος χτυπούσε  τους μαθητές όταν έκαναν αταξίες, ενώ τώρα όχι. Αξίζει να αναφερθεί ότι υπήρχε σεβασμός των μαθητών προς τους δασκάλους αντίθετα με το σήμερα που υπάρχει περισσότερο θάρρος από τα παιδιά και ανοχή από τους δασκάλους.

Η τεχνολογία έχει αναπτυχθεί ραγδαία, δηλαδή τώρα έχουμε αναβαθμισμένους πίνακες, μεγαλύτερες τάξεις, καλύτερους τρόπους επίλυσης  προβλημάτων. Επιπλέον, παλαιότερα αναζητούσαν πληροφορίες από τα βιβλία, ενώ τώρα αναζητούνται από το internet.

Αυτές οι αλλαγές δείχνουν την εξέλιξη της κοινωνίας η οποία έχει τα θετικά της και τα αρνητικά της. Θα είναι ευχής έργον να καταφέρουμε να διατηρήσουμε τα καλά στοιχεία και να εξαλείψουμε σιγά σιγά τα αρνητικά.