Ο μύθος της Μέδουσας και της Αθηνάς

 Ο μύθος της Μέδουσας συνδέεται άμεσα με τη   γέννησή της μουσικής. Σύμφωνα με το μύθο, η   Αθηνά εφηύρε τον αυλό για να μιμηθεί τις   κραυγές και τον γόο των Γοργόνων μετά τον   αποκεφαλισμό της Μέδουσας από τον Περσέα.

Έτσι ο αυλός έγινε το όργανο της έκστασης και    του φόβου, αλλά και το μέσο για να δωριθεί η   τέχνη της μουσικής στους θνητούς.

Μια μέρα που η  Αθηνά έπαιζε τους αυλούς, η Ήρα και η Αφροδίτη την κορόιδεψαν, γιατί το πρόσωπό της παραμορφωνόταν σε κάθε φύσημα των αυλών. Τότε η Αθηνά έτρεξε στη Φρυγία για να δει το πρόσωπό της στα νερά ενός ποταμού. Έντρομη πέταξε τους αυλούς, απειλώντας με φρικτές τιμωρίες όποιον τους μάζευε.

Τους αυλούς βρήκε και πήρε ο Σειληνός Μαρσύας.

Ο μύθος του Μαρσύα και του Απόλλωνα

Ο Μαρσύας από τη Φρυγία ήταν δεξιοτέχνης στον αυλό. Έπαιζε τόσο όμορφα και όλοι σταματούσαν για να ακούσουν το τραγούδι του. Κυριευμένος από έπαρση, προκάλεσε τον Απόλλωνα με τη λύρα του σε διαγωνισμό μουσικής. Πριν την έναρξη του αγώνα, είχε οριστεί ο νικητής να επιβάλει στον ηττημένο όποια τιμωρία ήθελε και κριτές του αγώνα ορίστηκαν οι Μούσες.

Η πρώτη φάση του διαγωνισμού έμεινε χωρίς νικητή. Γι” αυτό ο Απόλλωνας προκάλεσε τον Μαρσύα να γυρίσουν ανάποδα τα όργανά τους και να παίξουν. Έτσι αποδείχθηκε η ανωτερότητα της λύρας και οι ξεχωριστές ικανότητες του θεού. Ο Μαρσύας έκρινε την απόφαση ως άδικη.

Ο Απόλλωνας θύμωσε και έκανε να βγουν δύο αυτιά γαϊδάρου στο κεφάλι του Μαρσύα. Έπειτα,  παρασυρμένος από την οργή του, ο Απόλλωνας έδεσε τον Μαρσύα σε πανύψηλο πεύκο ή πλάτανο και τον έγδαρε. Μετανιωμένος για τον θυμό του ο θεός έσπασε τη λύρα του και μεταμόρφωσε τον Μαρσύα σε ποταμό της Φρυγίας .