Γιώργος Παπουτσής, Παρασκευή Σισμένογλου, Γιώργος Πάνκος, Δημήτρης Σασλόγλου, Γιώργος Τσάλτας
Στην Ραψωδία Ρ οι στίχοι 424-458 αναφέρονται στα άλογα του Αχιλλέα, τα οποία θρηνούν για τον νεκρό Πάτροκλο. Ο Δίας τα αποκαλεί δυστυχισμένα και ο βουβός τους πόνος τον κάνει να μετανιώσει που τα χάρισε, αθάνατα και αγέραστα αυτά, σε έναν θνητό, συνδέοντάς τα έτσι με τη δύστυχη ανθρώπινη μοίρα. Στα αθάνατα και θεικά άλογα δεν άξιζε μια τέτοια μοίρα! Φαίνονται κουρασμένα, λυπημένα, θλιμμένα, βασανισμένα, βιώνοντας σαν σα είναι θνητά τις πίκρες των ανθρώπων.
Όλα αυτά θα επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά, αφού τα άλογα αυτά είναι αθάνατα και θα τα φροντίζουν θνητοί οι οποίοι θα πεθάνουν κάποτε και έτσι τα άλογα θα κλαίνε και θα πικραίνονται διαρκώς, πονώντας για τους θνητούς που αγάπησαν και δέθηκαν μαζί τους.
Αυτό που καταλαβαίνουμε μέσα από το κείμενο είναι πως αυτά τα άλογα δεν έπρεπε να τα πάρει ο Αχιλλέας αλλά ένας αθάνατος , ο οποίος θα τα φροντίζει και θα τα προσέχει για πάντα χωρίς τα άλογα να κλάψουν ποτέ ξανά.
Είναι ολοφάνερο πως τα άλογα έχουν αγάπη και είναι πιστά στον Πάτροκλο και δεν τον παρατάνε αλλά αντίθετα μένουν ακίνητα σαν στήλες μπροστά στον νεκρό αγαπημένο τους.
Επίσης, μέσα στο κείμενο αντιλαμβανόμαστε πως οι θνητοί βασανίζονται, κουράζονται, κλαίνε, τσακώνονται και το λιγότερο της ζωής είναι ευτυχισμένοι σε σύγκριση με τους αθάνατους, οι οποίοι είναι ευτυχισμένοι, χαρούμενοι, αγαπημένοι και όταν μαλώνουν, μετά από λίγο τα ξαναβρίσκουν.
