Γιώργος Παπουτσής, Παρασκευή Σισμένογλου, Γιώργος Πάνκος, Δημήτρης Σασλόγλου, Γιώργος Τσάλτας 

Στην   Ραψωδία  Ρ οι στίχοι  424-458 αναφέρονται στα άλογα του Αχιλλέα, τα οποία θρηνούν για τον νεκρό Πάτροκλο. Ο Δίας τα αποκαλεί δυστυχισμένα και ο βουβός τους πόνος τον κάνει να μετανιώσει που τα χάρισε, αθάνατα και αγέραστα αυτά, σε έναν θνητό, συνδέοντάς τα έτσι με τη δύστυχη ανθρώπινη μοίρα. Στα αθάνατα και θεικά άλογα δεν άξιζε μια τέτοια μοίρα! Φαίνονται κουρασμένα, λυπημένα, θλιμμένα, βασανισμένα, βιώνοντας σαν σα είναι θνητά τις πίκρες  των ανθρώπων.

 Όλα αυτά θα επαναλαμβάνονται  ξανά και ξανά, αφού τα άλογα αυτά είναι αθάνατα και θα τα φροντίζουν θνητοί οι οποίοι θα πεθάνουν κάποτε και έτσι τα άλογα θα κλαίνε και θα πικραίνονται διαρκώς, πονώντας για τους θνητούς που αγάπησαν και δέθηκαν μαζί τους.

Αυτό που καταλαβαίνουμε μέσα από το κείμενο είναι πως αυτά τα άλογα δεν έπρεπε να τα πάρει ο Αχιλλέας αλλά ένας αθάνατος , ο οποίος θα τα φροντίζει και θα τα προσέχει για πάντα χωρίς τα άλογα να κλάψουν ποτέ ξανά.

 Είναι ολοφάνερο πως τα άλογα έχουν αγάπη και είναι πιστά στον Πάτροκλο και δεν τον παρατάνε αλλά αντίθετα μένουν ακίνητα σαν στήλες μπροστά στον νεκρό αγαπημένο τους.

Επίσης, μέσα στο κείμενο αντιλαμβανόμαστε πως οι θνητοί βασανίζονται, κουράζονται, κλαίνε, τσακώνονται και το λιγότερο της ζωής είναι ευτυχισμένοι σε σύγκριση με τους αθάνατους, οι οποίοι είναι ευτυχισμένοι, χαρούμενοι, αγαπημένοι και όταν μαλώνουν, μετά από λίγο τα ξαναβρίσκουν.

Το ποσοστό ανεργίας στη χώρα μας , έχει μειωθεί σημαντικά σε σχέση με τις μετρήσεις του 2017. Το 2017  στην Ελλάδα το ποσοστό αυτό  ξεπερνούσε το 21%, ενώ υποχώρησε τον Νοέμβριο του 2018 με ποσοστό 18,6%. Σήμερα ο μέσος όρος ανεργίας είναι περίπου 8,6% . Οι πτυχιούχοι ΑΕΙ/ΤΕΙ αποτελούν το 39,9% του συνόλου των εγγεγραμμένων ανέργων στην Ελλάδα οι οποίοι είναι απόφοιτοι τριτοβάθμιας εκπαίδευσης . Περίπου το 16,2% όσων έχουν τελειώσει την Δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι άνεργοι ενώ το  ποσοστό του πληθυσμού που έχει τελειώσει μόνο το Γυμνάσιο ανέρχεται στο 24,2%. Από το υπόλοιπο ποσοστό το μέγιστο των ανέργων είναι άνω της ηλικίας των 55 ετών. Οι άνθρωποι αυτοί αντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα υγείας και επανένταξης στην αγορά εργασίας . Αξιοσημείωτο επίσης  είναι ότι η ανεργία των γυναικών συναντάται κατά 25% περισσότερο σε σχέση με αυτήν των ανδρών.

Παρότι τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια σταδιακή μείωση της γενικής ανεργίας, η ανεργία των νέων παραμένει έντονο κοινωνικό και οικονομικό πρόβλημα, με σημαντικές επιπτώσεις τόσο στην προσωπική εξέλιξη όσο και στην αναπτυξιακή πορεία της χώρας. Η μειωμένη  εργασιακή εμπειρία των νέων λειτουργεί πολλές φορές αποτρεπτικά για πολλούς εργοδότες. Επίσης συναντάμε αυξημένα ποσοστά ανεργίας σε λιγότερο ανεπτυγμένες περιφέρειες και αγροτικές περιοχές, όπου το ποσοστό φτάνει έως 24% ενώ στα μεγάλα αστικά κέντρα περιορίζεται στο 17%. Αυτό συχνά οδηγεί στην εσωτερική ή εξωτερική μετανάστευση νέων επιστημόνων προκαλώντας το φαινόμενο «brain drain». Τέλος, ορισμένοι άνεργοι στην Ελλάδα λαμβάνουν  επίδομα ανεργίας κάτω από προϋποθέσεις το οποίο χορηγείται για σχετικά μικρό χρονικό διάστημα και δεν καλύπτει ούτε τις βασικές καθημερινές τους ανάγκες.

 Κατέγραψε η Παρασκευή Σισμένογλου. Πληροφορίες από τις εργασίες των: Τσάλτας Γιώργος, Παπαδοπούλου Θωμαή, Πάνκος Γιώργος, Προβατίδου Ελισάβετ, Τζίμος Ταξιάρχης, Φοίβη Τσιτίνη

]]> https://schoolpress.sch.gr/bsenior/archives/78/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/bsenior/archives/56 https://schoolpress.sch.gr/bsenior/archives/56#comments Tue, 28 Oct 2025 19:00:18 +0000 ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥ ΕΥΔΟΞΙΑ http://schoolpress.sch.gr/bsenior/?p=56 [...]]]> Στο διήγημα του Γ. Μαγκλή «Γιατί;», που μελετήσαμε στην τάξη, αναδεικνύονται η ειρήνη κι ο ανθρωπισμός εναντίον του πολέμου και της θηριωδίας. Αναρωτιόμαστε ποιος είναι ο θύτης και ποιος το θύμα, ποιος είναι ο νικητής και ποιος ο νικημένος σ’ έναν πόλεμο. Ο παραλογισμός του πολέμου και η αλλοτρίωση του ανθρώπου συμβαίνουν ταυτόχρονα.

 Γιατί, τελικά, οι άνθρωποι συμπεριφέρονται με τρόπο που προκαλεί πόνο και απομόνωση;

Οι μαθητές και οι μαθήτριες του Β3 φαντάστηκαν ένα διαφορετικό τέλος γι αυτό το διήγημα!

Γιώργος Παπουτσής

Ο νέος στρατιώτης μετανιωμένος που πυροβόλησε τον άοπλο εχθρό στρατιώτη προσπάθησε  να κάνει ό,τι μπορεί για να τον βοηθήσει. Δεν φαινόταν να έχει ελπίδα ώσπου ξαφνικά ο εχθρός θυμήθηκε ξαφνικά πως είχε ένα κομμάτι από πανί στην τσάντα του. Με το πανί ο νέος στρατιώτης έδεσε το τραύμα και τελικά κατάφερε να σταματήσει την αιμορραγία. Χάρηκε πολύ κι άρχισε σιγά σιγά να ελπίζει ότι θα τον σώσει. Και πράγματι τελικά ο εχθρός φαινόταν να βρίσκει τις αισθήσεις του. Του ζήτησε συγγνώμη και του είπε πως δεν είναι φονιάς αλλά τον πυροβόλησε γιατί φοβόταν. Γιατί είχε χάσει την ανθρωπιά του μέσα στη δίνη του πολέμου. Ο εχθρός τον συγχώρεσε και συγκινημένοι οι δύο τους αγκαλιάστηκαν.

Χωρίς να προσέχουν γύρω τους δεν αντιλήφθηκαν έναν τρίτο στρατιώτη, που ήταν από το στρατόπεδο των εχθρών, καθώς σήκωσε το όπλο του και πυροβόλησε τον νεαρό στρατιώτη στο κεφάλι. Απαρηγόρητος ο φίλος του άρχισε να κλαίει γνωρίζοντας ότι αυτή η εικόνα θα στοιχειώνει την υπόλοιπη ζωή του.

Γιώργος Πάνκος

Ο νεαρός στρατιώτης μετά τη μάχη κατέβηκε στο ποτάμι για να πιει νερό δροσερό από την πηγή. Εκεί ξαφνιασμένος συνάντησε έναν άλλον στρατιώτη, που ήταν από το στρατόπεδο των αντίπαλων και ήταν άοπλος. Μόλις τον είδε έβγαλε ενστικτωδώς το όπλο και τον σημάδεψε. Καθώς ετοιμαζόταν να τραβήξει τη σκανδάλη όμως, σκέφτηκε ότι και ο αντίπαλος είναι ένας άνθρωπος τον οποίο τον περιμένει πίσω να γυρίσει η μητέρα του και ίσως η κοπέλα του. Βλέποντας τον αντίπαλο με τα χέρια ψηλά να παραδίνεται, η καρδιά του δεν άντεξε, κατέβασε το όπλο. Ο άλλος στρατιώτης τρομαγμένος άρχισε να κλαίει και ο ένας άρχιζε να πλησιάζει τον άλλον. Όταν έφτασαν δίπλα δίπλα αγκαλιάστηκαν και άρχισαν να μιλούν με όσα νοήματα μπορούσαν να κάνουν και με κάποια αγγλικά που ήξεραν. Αποφάσισαν ότι θέλουν όχι μόνο να μην αλληλοσκοτωθούν αλλά να βρεθούν, όταν τελειώσει ο πόλεμος. Έδωσαν το λόγο τους και υποσχέθηκαν πως θα συναντηθούν. Και πράγματι, έτσι έγινε. Βρεθήκαν μόλις τέλειωσε ο πόλεμος κι έδωσαν όρκο πως θα τα λένε συχνά. Άρχισαν να ανταλλάσσουν γράμματα και συχνά να επισκέπτεται ο ένας τον άλλον. Η φιλία τους εξελίσσονταν με τα χρόνια.

Έφτιαξαν οικογένεια και παντρεύτηκαν την ίδια μέρα και στην ίδια εκκλησία ταυτόχρονα. Έκαναν παιδιά και μαζί με όλη την οικογένειά τους, ο καθένας ευχαριστημένος από την επιλογή που είχε κάνει στον πόλεμο, έζησαν ευτυχισμένοι.

Θάνος Ταυρίδης

Ο νέος στρατιώτης ετοιμάστηκε να πατήσει τη σκανδάλη, όμως λύγισε όταν του φάνηκε ότι άκουσε τα λόγια του άοπλου εχθρού.

«Και οι δύο είμαστε άνθρωποι, ίδιοι μα διαφορετικοί, κανένας μας δεν ήθελε να έρθει στον πόλεμο, το ξέρω ότι σου λείπει η οικογένειά σου, και σε μένα το ίδιο. Μην τραβήξεις τη σκανδάλη, δεν χρειάζεται, είσαι καλύτερος από αυτό».

Ο νέος στρατιώτης τράβηξε το χέρι του μακριά από τη σκανδάλη, πέταξε το όπλο κάτω και ξανασκέφτηκε τα πάντα. Κάθισαν, τελικά, πάνω σε μια πέτρα δίπλα στην πηγή και αποφάσισαν να συνεργαστούν για να γυρίσουν στα σπίτια τους. Καθώς ήταν αφοσιωμένοι σε αυτά που έλεγαν, κάποιοι στρατιώτες εμφανίστηκαν και άρχισαν να τους πυροβολούν μη γνωρίζοντας ποιος είναι φίλος και ποιος είναι εχθρός. Ο νέος στρατιώτης άρχισε να αιμορραγεί στην πλάτη και ο εχθρός στο κεφάλι. Έπεσαν μαζί στο κρύο χώμα ακούγοντας πυροβολισμούς πριν την τελευταία τους πνοή.

Γιώργος Τσάλτας

Όταν ο άοπλος στρατιώτης είδε το νεαρό, αντίπαλο στρατιώτη οπλισμένο, τρόμαξε. Εκείνη την στιγμή ο οπλισμένος πέταξε το όπλο και ο άλλος παραξενεύτηκε, γιατί αντί να τον σκοτώσει τον λυπήθηκε. Άρχισαν να πλησιάζουν στην πηγή, να πίνουν νερό χωρίς να βγάλουν άχνα.

Αφού ξεδίψασαν, ο άοπλος στρατιώτης παίρνει το μαχαίρι από τον άλλον και του το καρφώνει στην καρδιά, ξεχνώντας ότι ο νεαρός στρατιώτης όχι μόνο δεν του επιτέθηκε ενώ μπορούσε, ξεχνώντας ότι ήταν συνάνθρωπος του, ότι είχε οικογένεια. Εκείνη τη στιγμή από το φόβο του δεν μπορούσε να υπολογίσει τίποτα. Μετά τη δολοφονία ξεκίνησε να φύγει, συνειδητοποιώντας  όμως τι έκανε και βρίσκοντας την ανθρωπιά του, γύρισε τρέχοντας προσπαθώντας να τον σώσει. Ήταν όμως ήδη αργά. Κάθισε δίπλα του κι  έκλαψε για πολλές ώρες. Τελικά, αυτοκτόνησε μη μπορώντας να αντέξει τον πόνο και τις τύψεις που θα ένιωθε σε όλη την υπόλοιπη ζωή του. Με την ελπίδα ότι θα ξαναβρεθούν στον παράδεισο άφησε την τελευταία του πνοή.

Παρασκευή Σισμένογλου

Ο νέος στρατιώτης πανικοβλήθηκε μόλις αντίκρισε τον εχθρό. Έβγαλε ενστικτωδώς το όπλο του και στόχευσε τον αντίπαλο. Εκείνος τον κοίταζε με φόβο και λύπηση. Ήταν σαν να του έλεγε.

» Κοίταξε τον εαυτό σου. Δες πώς σε κατάντησε ο σκληρός πόλεμος. Έχασες στην ανθρωπιά σου. Πώς θα ζήσεις με τις τύψεις ότι σκότωσες έναν άοπλο άνθρωπο που κατέβηκε απλά κουρασμένος να πιει νερό;»

Λύγισε ο νέος στρατιώτης, κατέβασε το όπλο του και με τα μάτια βουρκωμένα στεκόταν και κοίταζε τον αντίπαλο. Έβλεπε μια υπερηφάνεια στα μάτια του. Σαν να σκεφτόταν τα ίδια πράγματα με αυτόν. Σαν να ήξερε ότι δεν ήταν δολοφόνος. Σαν να τον ένιωθε, σαν να τον καταλάβαινε. Εξάλλου και οι δυο μοιράζονταν τον ίδιο πόνο και την ίδια λαχτάρα. Ήθελαν να γυρίσουν στις οικογένειές τους, στις κοπέλες τους, πάνω από όλα όμως ήθελαν να τελειώσει ο πόλεμος.

Ο αντίπαλος έκανε την πρώτη κίνηση. Του μίλησε και με νοήματα τον ευχαρίστησε που δεν τον σκότωσε. Του είπε ότι ο καθένας στη θέση του θα τον είχε πυροβολήσει. Κάθισαν ώρες δίπλα στην πηγή και συζητούσαν για τις μητέρες τους, για τ’ αδέρφια τους, για τον τρόπο που ζούσαν.

Ξαφνικά ακούστηκε μια δυνατή φωνή. Ήταν ο στρατηγός του νέου στρατιώτη. Μόλις τους είδε μαζί ξαφνιάστηκε. Έβγαλε το όπλο του και σκότωσε τον αντίπαλο. Ο νέος στρατιώτης τον κοιτούσε με αγωνία. Ήξερε ότι θα τον σκότωνε και αυτόν επειδή πρόδωσε το στράτευμά του. Και πράγματι, ακριβώς έτσι έγινε. Σε κλάσματα δευτερολέπτου ο στρατηγός πυροβόλησε και το νέο στρατιώτη. Τελικά, και οι δυο κείτονταν  νεκροί, νικημένοι από τον πόλεμο…

Δημήτρης Σασλόγλου

Φεύγοντας από την πηγή με το καθαρό νερό, με την άκρη του ματιού του ο νέος στρατιώτης αντικρίζει έναν εχθρό, που κι αυτός πλησίασε στην πηγή για να νιώσει άνθρωπος. Να θυμηθεί ξανά τη ζωή του, όπως ήταν παλιά. Με  την οικογένειά του, τους φίλους του και τους γνωστούς του.

Εκείνος, ο άλλος, ήταν άοπλος. Τα χέρια του ήταν ματωμένα από τη μάχη της ημέρας. Γύρισε με το όπλο του να σημαδεύει ο πρώτος στρατιώτης. Μπορούσε να δει το φόβο στα μάτια του άλλου. Σαν να του έλεγε. «Έχω κι εγώ ζωή, είμαι και εγώ άνθρωπος σαν εσένα, με οικογένεια με φίλους με αγαπημένους. Μην το κάνεις αυτό, λυπήσου με». Τότε ο πρώτος στρατιώτης βρήκε τον άνθρωπο μέσα του, κρατήθηκε. Μπορούσε να τον πυροβολήσει αλλά δεν το έκανε. Τον σημάδεψε αλλά επίτηδες δεν τον πέτυχε. Τον τρόμαξε όμως. Έτρεξαν κι οι δύο πίσω στα στρατόπεδά τους. Ο άοπλος στρατιώτης νόμιζε ότι την γλίτωσε φθηνά ενώ ο άλλος έλεγε ότι δεν κατάφερε να τον πετύχει. Αλλά βαθιά μέσα του ήξερε ότι έσωσε τη ζωή ενός ανθρώπου κι όχι ενός «εχθρού».

Δανιήλ Τσακάλης

Ο νέος στρατιώτης στη θέα του εχθρού σήκωσε το όπλο και πυροβόλησε. Η σφαίρα βρήκε τον αντίπαλο στο πόδι. Ο εχθρός έπιασε το πόδι του και έπεσε πληγωμένος στο κρύο χώμα. Ο νέος στρατιώτης έβγαλε το βρεγμένο μαχαίρι του και όρμησε στο χτυπημένο. Η κούραση όμως της ημέρας τον εμπόδισε να βρει το στόχο του κι απλά έπεσε δίπλα στον εχθρό.

Ξαφνικά ο νέος στρατιώτης συνειδητοποίησε ότι ήταν άνθρωπος. Έβγαλε ένα κομμάτι πανί που είχε μαζί του και το παγούρι με το νερό και τα χρησιμοποίησε για να βοηθήσει τον πληγωμένο, που βρίσκονταν στο χώμα και σφάδαζε από τον πόνο. Τα μάτια του χτυπημένου έδειχναν ευγνωμοσύνη. Ήταν σαν να έλεγαν » ευχαριστώ που μ’ έσωσες».

Ελισάβετ Προβατίδου

Ο νέος στρατιώτης, καθώς είδε τον αντίπαλό του να έρχεται, στόχευσε έτοιμος να τον πυροβολήσει. Ξαφνικά αισθάνθηκε κάτι κι έκανε πίσω. Κατέβασε το όπλο και το πέταξε κάτω. Πλησίασε δειλά δειλά και του ζήτησε συγγνώμη. Εκείνος τον κοίταξε με απορία στα μάτια, σαν να τον ρωτούσε :γιατί δεν με σκότωσες; Μα, πώς να αφαιρέσει τη ζωή κάποιου, που ήταν άοπλος; Αυτό θα τον στοίχειωνε  για πάντα.

Οι δύο άντρες χωρίς πολλά λόγια υποσχέθηκαν ο ένας τον άλλον πως ό,τι και αν συμβεί θα μείνουν για πάντα ενωμένοι και αχώριστοι. Ούτε ο πόλεμος δεν κατάφερε, τελικά, να σβήσει την ανθρωπιά από μέσα τους!

Θωμαή Παπαδοπούλου

Ο στρατιώτης πήρε με προσοχή τον τραυματία και του έριξε νερό στο πρόσωπο. Του κράτησε σφιχτά το χέρι με ενοχές, ζητώντας συγχώρεση. Του ορκίστηκε πως δεν είναι φονιάς. Ξέχασα για μια στιγμή που είμαι άνθρωπος, του είπε, ξέχασα πως έχεις κι εσύ οικογένεια που σε περιμένει.

Χωρίς δεύτερη σκέψη έκοψε ένα κομμάτι ύφασμα από τη στολή του και το πίεσε στο σημείο όπου τον πυροβόλησε. Ο τραυματίας τον κοίταξε με ευγνωμοσύνη. Λίγα λεπτά μετά ήρθε ένας φίλος του παραλίγο θύτη, που ήθελε και εκείνος να δροσιστεί στην πηγή. Μόλις είδε την εικόνα του φίλου του με τον εχθρό μαζί, ταράχτηκε. Είχε ξεχάσει και αυτός μέσα στην ατμόσφαιρα του πολέμου πως ήταν άνθρωπος. Χωρίς δεύτερη σκέψη φώναξε το γιατρό του λόχου. Ο τραυματίας ήταν σε κρίσιμη κατάσταση αλλά παρόλα αυτά κατάφερε να σωθεί. Ο στρατιώτης που πυροβόλησε ένιωσε βαθιά να ανακούφιση, αφού δεν θα χρειαζόταν να ζει την υπόλοιπη ζωή του με ενοχές, επειδή σκότωσε έναν άνθρωπο. Έναν άνθρωπο που είχε μια μάνα να τον περιμένει με αγωνία.

Από τότε οι δυο στρατιώτες έγιναν φίλοι. Ήταν τόσο δεμένοι, είχαν τόσα κοινά, ήταν σαν αδέρφια. Έτσι κατάλαβε ο στρατιώτης πόσο κακό του είχε κάνει ο πόλεμος, που τον έκανε να ξεχάσει ότι είχε και αυτός συναισθήματα. Όταν τελείωσε ο πόλεμος έμειναν φίλοι και ήταν αχώριστοι.

Νιόβη Δεμιρτζόγλου

Όλοι οι δάσκαλοι έχουν ένα βαρετό τρόπο διδασκαλίας. Πώς θα γινόταν αν κάναμε το μάθημα πιο διασκεδαστικό και πιο κατανοητό για τους μαθητές; Δράσεις, εκπαιδευτικές εκδρομές, παιχνίδια, ομαδικές εργασίες και συζητήσεις είναι κάποιες δραστηριότητες που θα κρατούσαν το ενδιαφέρον των μαθητών. Σήμερα υπάρχει μια ρουτίνα: διαβάζω, κάνω ασκήσεις, γράφω τεστ κι έχω μαθήματα στο σπίτι.

Τι πιστεύετε ότι παίρνουν οι μαθητές από αυτό; Προσωπικά δυσκολεύομαι να μάθω με τέτοιο τρόπο. Επίσης δεν είναι βαρετό και κουραστικό κάθε μέρα να έχουμε ασκήσεις στο σπίτι; Όλοι έχουμε δραστηριότητες εξωσχολικές!

Πρέπει, τέλος, να αντιμετωπίζουν οι εκπαιδευτικοί τον κάθε μαθητή διαφορετικά. Δεν γίνεται να συγκρίνουμε ένα παιδί που καταλαβαίνει εύκολα με ένα παιδί που χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να κατανοήσει. Οι καθηγητές συνήθως δίνουν περισσότερη βάση στους μαθητές που τα καταφέρνουν πιο εύκολα κι όχι σε αυτούς που δυσκολεύονται.

Δημήτρης Χαβιαρόπουλος

Αν γινόμουν ποτέ δάσκαλος θα προσπαθούσα να κατακτήσω το ενδιαφέρον των μαθητών μου και να τους καλλιεργήσω δημιουργική διάθεση. Δεν θα έκανα τίποτα από όσα κάνουν οι σημερινοί δάσκαλοι.

Σίγουρα αν δίδασκα το μάθημα της λογοτεχνίας, θα έβαζα στα παιδιά αρκετές εργασίες μέσα στην τάξη και όχι στο σπίτι. Επίσης, θα είχαν ως θέμα εργασίας κάτι που αγαπούν, ώστε να έχουν όρεξη για να γράψουν. Έπειτα, θα πηγαίναμε αρκετές εκδρομές σε μέρη με τα οποία ασχολούμαστε, ώστε να είναι ενδιαφέρον το μάθημα και να συνδέεται με την πραγματικότητα. Θα προσπαθούσα, επίσης, να κάνω διαγωνισμούς με κάποιο έπαθλο, όπως σοκολάτα ή καραμέλες, ώστε να συμμετέχουν και να μαθαίνουν την ομαδικότητα και  τον υγιή συναγωνισμό. Έτσι, πιστεύω πως θα γινόταν το μάθημα πιο ενδιαφέρον και ευχάριστο τόσο για τους μαθητές όσο και για τους καθηγητές.

Αλέξανδρος Αρναουτίδης

Αν γινόμουν δάσκαλος, θα ήθελα να γνωρίσω πρώτα τους μαθητές μου,  δηλαδή, να ξέρω πώς είναι ο χαρακτήρας τους, τι κάνουν στον ελεύθερο τους χρόνο, ποια προβλήματα αντιμετωπίζουν.

Βαγγέλης Ζάχος

Δεν θα χρησιμοποιούσα βία, εννοείται. Θα χρησιμοποιούσα πολύ το διαδίκτυο και ιδιαίτερα μέσα από κάποια παιχνίδια θα προσπαθούσα να τους μεταδώσω γνώσεις. Δεν θα έβαζα αρκετή δουλειά στο σπίτι, διότι καταλαβαίνω ότι σαν παιδιά χρειάζονται ελεύθερο χρόνο, όπως εξάλλου και η μεγάλοι. Θα εξηγούσαμε καλά το μάθημα μέσα στην τάξη, θα λύναμε απορίες κι επομένως στο σπίτι θα έβαζα ελάχιστες ασκήσεις που θα μπορούσαν κι αυτές να λυθούν εύκολα. Δεν θα ήταν αναγκασμένοι μαθητές και οι μαθήτριες να φορούν ίδια ρούχα ή κάποια συγκεκριμένα, διότι είναι δικαίωμα του καθενός να φοράει ό,τι θέλει.

Παντελής Γκουντάνος

Θα χρησιμοποιούσα αρκετά των υπολογιστή στην τάξη, διότι τα παιδιά «κολλάνε» στην οθόνη, οπότε θα είχα πιο πολλούς μαθητές που θα παρακολουθούσαν το μάθημα με ενδιαφέρον. Επίσης, θα έβαζα διάφορα παιχνίδια , όπως για παράδειγμα τον  «εκατομμυριούχο». Θα έβαζα και εκπαιδευτικά βίντεο που αρέσουν πολύ στα παιδιά. Σίγουρα θα προσπαθούσα να δείξουν τα παιδιά ενδιαφέρον και να με συμπαθήσουν αλλά δεν θα ανεχόμουν και τη φασαρία.

Γιώργος Σιούρδος

Θα βοηθούσα τους μαθητές να κατανοήσουν το στόχο του μαθήματος με έναν τρόπο πιο ελεύθερο από ό,τι συμβαίνει σήμερα, έτσι ώστε να μην νομίζουν ότι τους αναγκάζουμε να μάθουν  υποχρεωτικά κάτι. Θα τους προσέγγιζα με πιο χαρούμενο τρόπο χωρίς να καταπιέζω. Κάποιες φορές θα βλέπαμε εκπαιδευτικά βίντεο, ώστε να καταλάβουν το μάθημα μέσω αυτού. Θεωρώ, επίσης, σημαντικό να τελειώνουν τα μαθήματα μέσα στην τάξη και να μην έχουν οι μαθητές δουλειά στο σπίτι. Όλα αυτά μας αποκαλύπτουν ότι η δουλειά του δασκάλου είναι αρκετά δύσκολη και δεν υπάρχουν πολλά άτομα να θέλουν να συνεχίσουν το επάγγελμα αυτό.

Νίκος Μπαλάσης

Θα ήμουν ευγενικός και θα έκανα τους μαθητές μου να νιώθουν ωραία μέσα τους και να εκφράζονται ο καθένας με το δικό του τρόπο.

Κωνσταντίνος Σιδηράς

Θα χρησιμοποιούσα περισσότερα βίντεο, παιχνίδια και τραγούδια για να διδάξω το μάθημα. Δεν θα έβαζα δύσκολα τεστ και ασκήσεις και θα τους άφηνα να είναι πιο ελεύθεροι τόσο μέσα στην τάξη όσο και στα διαλείμματα. Δεν θα ήμουν αυστηρός και δεν θα έβαζα τιμωρίες αν έκαναν αταξίες. Δεν θα τους υποχρέωνα να φορέσουν συγκεκριμένα ρούχα. Και οπωσδήποτε θα έπρεπε να μην κοροϊδεύουν τα άλλα παιδιά, ανεξάρτητα από τη διαφορετικότητά τους. Θα τους άφηνα να χαλαρώνουν και θα τους διάβαζα για παράδειγμα ένα παραμύθι ή θα τα άφηνα ελεύθερα να ζωγραφίζουν.

Δημήτρης Ταξιάρχης

Θα χρησιμοποιούσα πολύ ως παιδαγωγικό μέσο το διαδραστικό πίνακα, γιατί είναι πιο ενδιαφέρον σαν εργαλείο για τα παιδιά. Αντί να βάζω τεστ θα έβαζα εργασίες για το σπίτι ή ακόμη και στο σχολείο. Θα τους πήγαινα πολλές εκδρομές σε μουσεία, ιστορικά μνημεία και χώρους ψυχαγωγίας.