Το γκρίζο νερό εκτιμάται ότι αποτελεί περίπου το 60-85% των οικιακών λυμάτων, ενώ ο τυπικός όγκος κατανάλωσης καθαρού νερού ανά άτομο κυμαίνεται μεταξύ 66 και 150 L ημερησίως. Για να κατανοήσουμε καλύτερα τα χαρακτηριστικά ενός αποβλήτου θα πρέπει να γνωρίζουμε τα συστατικά του και τις πηγές από τις οποίες αυτά προέρχονται. Το γκρίζο νερό που παράγεται από τις ντουζιέρες και του νιπτήρες περιέχει αφρόλουτρο, σαμπουάν, σαπούνι, οδοντόκρεμα, προϊόντα καθαρισμού προσώπου και ντεμακιγιάζ, προϊόντα περιποίησης σώματος και κρέμες, αλλά και υπολείμματα ξυρίσματος, τρίχες, δέρμα, χνούδια και ίχνη από ούρα και κόπρανα. Στην περίπτωση του πλυντηρίου ρούχων, τα απόνερα περιέχουν υψηλές συγκεντρώσεις χημικών ουσιών που υπάρχουν στα απορρυπαντικά και μαλακτικά ρούχων (όπως νάτριο, φώσφορο, άζωτο και επιφανειοδραστικές ουσίες), λευκαντικά, λίπη και έλαια, χρωστικές, διαλύτες και μη-βιοδιασπώμενες ίνες από ρούχα. Ο νεροχύτης της κουζίνας και το πλυντήριο πιάτων παράγουν ένα πιο οργανικά βεβαρημένο απόβλητο, αφού περιέχει υπολείμματα τροφών, μεγάλες ποσότητες λιπών και ελαίων, απορρυπαντικά πιάτων, βακτήρια και χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη υψηλών τιμών pH, αλατότητας, θολερότητας, αιωρούμενων στερεών, ζεστού νερού, αφρού και δυσάρεστων οσμών.

Η ποσότητα αλλά και η ποιότητα του γκρίζου νερού καθορίζεται από διάφορους παράγοντες, όπως η κοινωνική συμπεριφορά, η κουλτούρα, ο τρόπος ζωής, η ηλικιακή κατανομή, το φύλο και οι συνθήκες διαβίωσης των κατοίκων του εκάστοτε νοικοκυριού, η διαθεσιμότητα του καθαρού νερού και η κατανάλωσή του, καθώς και οι υδραυλικές εγκαταστάσεις και το τεχνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργεί το κάθε νοικοκυριό. Τελικά γίνεται κατανοητό ότι το γκρίζο νερό αποτελεί ένα απόβλητο εξαιρετικά μεταβλητό σε ό,τι αφορά το οργανικό και μικροβιακό του περιεχόμενο.

Το νερό ως μέσο συντήρησης και ανάπτυξης της ζωής οφείλει να εμφανίζει φυσική καθαρότητα, να είναι ελεύθερο από τοξικές και δηλητηριώδεις ουσίες και να περιέχει αρκετό οξυγόνο για τη συντήρηση σε αυτό λειτουργιών ζωής αερόβιου χαρακτήρα. Εφόσον το νερό δεν εμφανίζει τα παραπάνω χαρακτηριστικά ορίζεται ως ρυπασμένο νερό.

Η ρύπανση του νερού μπορεί να είναι είτε χημική, με τη διάλυση σε αυτό τοξικών και δηλητηριωδών ουσιών, είτε βιολογική, εάν το διαλυμένο οξυγόνο βρεθεί σε επίπεδα κατώτερα των 4 mg L^-1. Οι κύριες πηγές πρόκλησης των παραπάνω μορφών ρύπανσης είναι:

• Οι βιομηχανίες οι οποίες προκαλούν χημική, αλλά και βιολογική ρύπανση.
• Οι θερμοηλεκτρικές μονάδες και οι μονάδες παραγωγής ηλεκτρισμού που δημιουργούν θερμική-βιολογική και ραδιενεργή ρύπανση.
• Οι ανθρώπινες δραστηριότητες και συνήθειες οι οποίες δημιουργούν κυρίως βιολογική ρύπανση.
• Οι γεωργικές δραστηριότητες οι οποίες προκαλούν χημική και βιολογική ρύπανση, εξαιτίας των χρησιμοποιούμενων χημικών λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων.

Η πρόσβαση σε καθαρό νερό είναι μία θεμελιώδης ανάγκη για την ανθρώπινη επιβίωση αλλά και την κοινωνικο-οικονομική ανάπτυξη των λαών. Ως εκ τούτου, και λαμβάνοντας υπόψη την εξαιρετικά κρίσιμη σημασία του στην αειφόρο ανάπτυξη, θα πρέπει η διαχείρισή του να γίνεται με σύνεση και συνέπεια. Δεδομένης της παγκόσμιας λειψυδρίας, του προβλήματος της ρύπανσης και των μελλοντικών απαιτήσεων για καθαρό νερό, η σκέψη σχετικά με την επαναχρησιμοποίηση επεξεργασμένων αποβλήτων ως εναλλακτική πηγή νερού κερδίζει ολοένα και περισσότερο το ενδιαφέρον τόσο της επιστημονικής κοινότητας όσο και των κυβερνήσεων.