Αμαλία Βαλάση, Α1
Την Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2026, στο πλαίσιο του σχολικού μας περιπάτου στο Αττικό Άλσος, όσοι μαθητές επιθυμούσαμε επισκεφθήκαμε το μοναστήρι του Προφήτη Ηλία κοντά στο πάρκο. Δεν μας συνόδευαν μόνο οι καθηγήτριές μας, αλλά και ένας μαθητής της Α” Γυμνασίου, ο οποίος γνώριζε πολύ καλά την περιοχή και μας καθοδηγούσε.
Εκεί μας υποδέχθηκαν οι μοναχές, οι οποίες μας ξενάγησαν στον πανέμορφο χώρο της Μονής, στη βιβλιοθήκη και στον κεντρικό ναό. Επειδή το βράδυ εκείνης της ημέρας θα τελούνταν οι Πρώτοι Χαιρετισμοί, οι μοναχές στόλιζαν την εκκλησία με λουλούδια και εμείς τις βοηθήσαμε με προθυμία.
Για να μας ευχαριστήσουν, μας φιλοξένησαν στο αρχονταρίκι, όπου μας κέρασαν νερό και λουκούμια. Παράλληλα, μία από τις μοναχές μάς έδωσε ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την ιστορία της Μονής και όλοι την ακούγαμε με μεγάλη προσοχή. Φεύγοντας, μας χάρισαν από ένα σταυρουδάκι και ένα φυλαχτό ως ενθύμιο της επίσκεψής μας.
Ήταν μια εμπειρία που μας γέμισε ηρεμία και όμορφες εικόνες. Αυτός ο περίπατος ήταν μια ευκαιρία να γνωρίσουμε την παράδοση του τόπου μας και να προσφέρουμε τη βοήθειά μας με χαρά.
Φαίδρα Χατζηπλή, Α3
Σήμερα 27 Φεβρουαρίου, πήγαμε με το σχολείο μας περίπατο στο Αττικό άλσος. Η καθηγήτρια των Θρησκευτικών μας οργάνωσε να πάνε όσα παιδιά θέλουν στο Μοναστήρι του προφήτη Ηλία. Δεν πήγαν πολλά παιδιά. Όμως, όσα πήγαν το ευχαριστήθηκαν πραγματικά.
Εννέα η ώρα ήμασταν όλοι στην κεντρική πύλη του Αττικού άλσους. Μαζί με πέντε πρόθυμες για αυτή την δράση δασκάλες που με δική τους ευθύνη και προσοχή μάς συνόδευσαν, ανεβήκαμε στο εκκλησάκι. Στον δρόμο που πηγαίναμε βρήκαμε μερικά χαριτωμένα κατσικάκια και κορδωτές χήνες, καθώς και πανέμορφα παγώνια.
Μόλις φτάσαμε, μας άνοιξε την πόρτα μια ευγενική κυρία και μας καλωσόρισε. Εμείς είδαμε τον χώρο και το πόσο οργανωμένα ήταν όλα. Θαυμάσαμε και την υπέροχη θέα της Αθήνας. Αναγνωρίσαμε και το σχολείο μας, την Ακρόπολη και τον Σαρωνικό. Μπήκαμε στην εκκλησία και στολίσαμε την εικόνα της Παναγίας με λουλούδια για το βράδυ που θα ψάλλονταν οι Χαιρετισμοί. Ανάψαμε κεράκι και πήραμε αντίδωρο. Όλες οι κυρίες ήταν τόσο χαμογελαστές και καλοσυνάτες που δημιουργούταν μέσα σου ένα πνεύμα ευτυχίας και χαράς, που όπως λέει και ο λαός «Το χαμόγελό μας έφτανε μέχρι τα αυτιά». Οι καλόγριες μας μετέφεραν και στην βιβλιοθήκη και στην τραπεζαρία όπου μας πρόσφεραν λουκουμάκι, καραμέλες και νερό. Μία από εκείνες μας διάβασαν πληροφορίες για το μοναστήρι και το πότε χτίστηκε. Πριν φύγουμε, μας έδωσαν και κάτι εικόνισες με ένα φυλαχτό σε διάφορα χρώματα για το μαξιλάρι μας ή έναν σταυρό διαφορετικό στον κάθε έναν. Κάποια παιδιά πήραν και αγιασμό από ένα δοχείο που είχε.
Περάσαμε πολύ ωραία και πιστεύω πως θα μετανιώναμε αν τελικά δεν είχαμε πάει. Θα μας μείνει ως μία αξέχαστη και μοναδική εμπειρία. 
