Το νερό στη μυθολογία

Το νερό είναι ένα πολύτιμο αγαθό, χαρίζει παντοτινή ομορφιά και άφθαρτη νεότητα. Μήπως δεν είναι μόνο ένας μύθος; (Θοδωρής)

Το νερό της Στύγας

Η Στύγα έσπευσε με τα παιδιά της να βοηθήσει τον Δία στην μάχη του με τους Τιτάνες. Για να την ανταμείψει, όρισε να δίνουν όρκο οι θεοί στο ιερό της όνομα. Η Στύγα ήταν ο ποταμός του Κάτω Κόσμου, Τα νερά του έχουν τρομερή δύναμη. Σε αυτά τα νερά η Θέτις βάπτισε τον Αχιλλέα και έγινε άτρωτος, εκτός της πτέρνας. (Κίμωνας)
Ο Νάρκισσος

Στην αρχαιότητα ο Νάρκισσος ήταν μυθικό πρόσωπο, γιος του Κηφισού και της νύμφης Λειριώπης. Ήταν ονομαστός για τη σπάνια ομορφιά του και υπάρχουν διάφορες παραδόσεις γι’ αυτόν. Σύμφωνα με μία από αυτές ο νέος ήταν τόσο όμορφος που τον είχαν ερωτευθεί όλες οι νύμφες του δάσους. Εκείνος όμως τις αγνοούσε και αυτοθαύμαζε το καθρέφτισμά του στο νερό. Οι Θεοί αποφάσισαν να τον τιμωρήσουν και κάποια μέρα έπεσε στο νερό και πνίγηκε. Απόμεινε όμως ένα λευκό λουλούδι με χρυσό στεφάνι στη μέση να τον θυμίζει. (Μαρία Α)
Ο μύθος του θεού Ποσειδώνα

Ο Ποσειδώνας ήταν ο θεός της θάλασσας. Είχε το παλάτι του στα βάθη της θάλασσας. Κάποιες φορές έβγαινε από το παλάτι του πάνω στο άρμα το οποίο έσερναν άλογα που είχαν το χρώμα των φυκιών και του αφρού της θάλασσας. Εκείνος τότε κατεύθυνε τα κύματα, άλλοτε τα γαλήνευε και άλλοτε σήκωνε μεγάλες τρικυμίες, χτυπώντας τη θάλασσα με την τρίαινά του ή δίνοντας διαταγές με τη βαθιά και δυνατή φωνή του.
Κάποτε διεκδίκησε μαζί με την Αθηνά την κυριαρχία της Αθήνας και χτυπώντας τον βράχο της Ακρόπολης με την τρίαινά του χάρισε στους κατοίκους μια πηγή από την οποία άρχισε να αναβλύζει αλμυρό νερό στο άνυδρο τοπίο της Αττικής. (Αλεξάνδρα)
Ο Ποσειδώνας που ήταν θεός βίαιος και άγριος, όταν οργιζόταν, χτυπούσε την τρίαινά του στα νερά, ανατάραζε τα κύματα και εξαπόλυε θύελλες. Όλα τα θαλάσσια τέρατα παρουσιάζονταν με την τρικυμία και προκαλούσαν τον τρόμο στους ανθρώπους. (Θάνος)
Το νερό στην ελληνική μυθολογία

Οι άνθρωποι από τα αρχαία χρόνια καταλάβαιναν τη σημασία του νερού. Έφτιαχναν μύθους, για να δείξουν πόσο σημαντική θέση είχε στη ζωή τους. Από τα αρχαία χρόνια οι άνθρωποι παρομοίαζαν με θεότητες το νερό και τα στοιχεία του. Πολλές αυτοκρατορίες και κάποιοι από τους σημαντικότερους πολιτισμούς δημιουργήθηκαν γύρω από το νερό όπως η Ρώμη, η Ατλαντίδα, η Αίγυπτος και άλλες.

Ποσειδώνας
Ο Ποσειδώνας ήταν κατά τη μυθολογία ένας από τους δώδεκα θεούς του Ολύμπου, αδελφός του Δία και θεός της θάλασσας. Τα σύμβολά του ήταν η τρίαινα, το άλογο, και το δελφίνι. Όταν οργιζόταν χτυπούσε την τρίαινά του και φουρτούνιαζε το νερό. Λένε ότι οι περισσότεροι ναυτικοί θυσίαζαν προς τιμήν του για να πάει καλά το ταξίδι τους.

Ο Νηρέας
Θεότητα της θάλασσας. Ζούσε στο βυθό του Αιγαίου, με τις πενήντα κόρες του τις Νηρηίδες οι οποίες μπορούσαν να ταράξουν και να γαληνεύσουν τη θάλασσα. Γυναίκα του ήταν η Δωρίδα. Ήταν ονομαστός για τη σοφία και τις προφητικές του δυνάμεις. Μία από τις πιο γνωστές κόρες του ήταν η Θέτιδα, η μητέρα του Αχιλλέα.

Η Αφροδίτη: Η πιο όμορφη από όλες τις θεές του Ολύμπου. Γεννήθηκε από τον αφρό της θάλασσας και γι’ αυτό πήρε αυτό το όνομα. Ήταν μητέρα του θεού έρωτα και θεά της ομορφιάς και της αγάπης.

Οι Ναϊάδες συλλογική ονομασία μυθολογικών προσώπων ήταν Νύμφες των λιμνών και των ποταμών και έδιναν το όνομά τους στις πηγές με τις οποίες συνδέονταν. Κρηνίδες, Ποταμίδες, Λιμνάδες ή Λιμνακίδες, Ελειονόμοι κτλ. Πατέρας τους, κατά τον Όμηρο, ήταν ο Δίας.

Οι Σειρήνες: Οι Σειρήνες ήταν θαλάσσιοι δαίμονες κόρες του ποτάμιου θεού Αχελώου και της Μούσας Μελπομένης. Κατοικούσαν σε ένα νησί απ’ όπου με το γοητευτικό τραγούδι τους παγίδευαν τους ανυποψίαστους ναυτικούς που πλησιάζοντας είτε ξεχνούσαν τον προορισμό τους είτε κατασπαράζονταν απ΄ αυτές. Μόνο ο Οδυσσέας κατάφερε να περάσει από τις Σειρήνες αφού είπε στους συντρόφους του να τον δέσουν στο πλοίο για να μη μαγευτεί από το τραγούδι τους.

Λερναία Ύδρα: Τέρας με εννιά κεφάλια. Κατοικούσε στους βάλτους της λίμνης Λέρνης κοντά στο Άργος και σκότωνε ζώα και ανθρώπους. Εχθρός της ήταν ο Ηρακλής που τη σκότωσε με τη βοήθεια του Ιόλαου.

Μέδουσα: Κόρη του Φόρκυ και της Κητούς. Αδελφή των Γοργόνων Σθενώ και Ευρυάλη. Αντίθετα με τις αδερφές της η Μέδουσα ήταν θνητή. Είχε μαλλιά φίδια και το φοβερό όπλο της ήταν τα μάτια της. Όποιον αντίκριζε γινόταν πέτρα. Εχθρός της ήταν ο Περσέας που με τη βοήθεια της Αθηνάς την αποκεφάλισε.

Φόρκυς: Θεός της θαλασσοταραχής και της άγριας θάλασσας. Είχε μαγικές ικανότητες και λέγεται ότι ζούσε σε έναν κόλπο στην Ιθάκη.

Κητώ: Αποκρουστική θεά των κινδύνων και του τρόμου. Από το όνομα της βγήκε η λέξη κήτος που αναφέρεται σε οποιοδήποτε τέρας της θάλασσας.

Ωκεανός Τιτάνας: Ο Ωκεανός ήταν ο ισχυρότερος Τιτάνας και γιος του Ουρανού και της Γαίας. Απόγονοί του ήταν όλες οι θεότητες των ποταμών, της θάλασσας και των πηγών όπως και οι Ωκεανίδες.

Θαύμας: Θεότητα του νερού, γιος του Πόντου και της Γαίας. Αδέλφια του ήταν ο Νηρέας, ο Φόρκυς και η Κητώ. Από τον δεσμό του με την Ωκεανίδα Ηλέκτρα, ο Θαύμας έγινε πατέρας των Αρπυίων και της Ίριδας. (Γρηγόρης)

Σχολιάστε