Η γιορτή της μητέρας είναι μια ημέρα αφιερωμένη στην μητέρα, στην μητρότητα, καθώς και της επιρροή των μητέρων στην κοινωνία. Γιορτάζεται σε όλο τον κόσμο, συνηθέστερα τους μήνες Μάρτιο ή Μάιο. Στην Ελλάδα και σε πολλές άλλες χώρες, γιορτάζεται την δεύτερη Κυριακή του Μαΐου.

Η γιορτή της μητέρας μου αρέσει γιατί μου δίνει μια ευκαιρία να την ευχαριστήσω για όλα αυτά που κάνει για μένα. Να της πω πόσο πολύ την αγαπώ και φυσικά να δω μεγάλο χαμόγελο στο πρόσωπο της.

Χρόνια πολλά μαμά! Σε αγαπώ πολύ!

Γράφει ο Παναγιώτης Πάσχος

Με αφορμή αυτή την ημέρα ο Σύλλογος Καθηγητών της Αγγλικής γλώσσας της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης Σερρών δημιούργησε μια αφίσα για τον εορτασμό της ημέρας αυτής και τα παιδιά της ΣΤ’ τάξης   του σχολείου μας αφού συζήτησαν για τα διάσημα έργα του συγγραφέα που παίζονται ακόμη και σήμερα στα σπουδαιότερα θέατρα όλου του κόσμου, έγραψαν μια σύντομη βιογραφία για τη ζωή του και το θέατρό του.

Shakespeare

Shakespeare was born in Stratford-upon-Avon on the 23^rd of April in 1564. His father, John Shakespeare was an important man in town. William didn’t come from a poor family.

When he was 18 years old, he married Anne Hathaway but they didn’t stay in his hometown. He wanted to become an actor and the best theatres were in London. William went to London where he worked as an actor at first.

He started writing plays for actors. He wrote “Romeo and Juliet”, “Julius Caesar”, “Hamlet”, “Othello”, “The Merchant of Venice” and a lot of comedies.

When James I became the King of England in 1603, William worked for him and gave performances for the King and his friends.

Γράφουν οι μαθητές της ΣΤ΄τάξης

Είμαστε οι paper makers και είμαστε μια επιχείρηση δημιουργίας γραφικής ύλης από ανακυκλωμένο χαρτί.

Η παραγωγή μας είναι χαρτί και τετράδια.

Δημιουργούμε προϊόντα με υψηλή οικολογική συνείδηση και αγάπη για το περιβάλλον το οποίο έχουμε σαν στόχο να το προστατεύσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο μπορούμε σαν νέα γενιά.

Η έρευνα που κάναμε για το αντικείμενο που παράγουμε προσανατολίστηκε σε Πανεπιστημιακούς φορείς, σε Περιβαλλοντικούς Φορείς, στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας και σε εταιρίες που ασχολούνται με την ανακύκλωση.

Αυτά που ανακαλύψαμε από την έρευνα που κάναμε σαν μια μικρή αναφορά είναι…

Περιβαλλοντικά οφέλη από την ανακύκλωση ενός τόνου χαρτιού

-Σώζονται 17 δέντρα

- Απαιτείται η μισή ενέργεια και κατανάλωση νερού

- Παράγεται 70% λιγότερη ατμοσφαιρική ρύπανση

-Μειώνονται τα απορρίμματα που καταλήγουν στις χωματερές

-Δημιουργούνται πενταπλάσιες θέσεις εργασίας.

Η ανακύκλωση του χαρτιού εξοικονομεί το 65% της ενέργειας που απαιτείται για να παραχθεί καινούριο χαρτί και μειώνει τη μόλυνση του νερού κατά 35% και την ρύπανση του αέρα κατά 74%.

Πρώτος στόχος της επιχείρησης μας είναι η ανατροφοδότηση των σχολείων με τετράδια με ανακυκλωμένο χαρτί για χρήση από τους μαθητές από τα δικά τους χαρτιά που έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί και έχουν πεταχτεί.

Αλλά ο βασικός μας στόχος είναι  η οικολογική ευαισθητοποίηση της γενιάς μας . Πιστεύουμε λοιπόν ότι μέσα από την κύρια πηγή της μάθησης μας, το σχολείο, μπορούμε να το πετύχουμε!

Ευχαριστούμε πολύ την κ. Νίκη  Σαρακενίδου, την εικαστικό του σχολείου μας,  που είχε την ιδέα να δημιουργήσουμε μία επιχείρηση κι εμείς αμέσως  με ενθουσιασμό δεχτήκαμε και όλοι μαζί αποφασίσαμε τι και πως θα το κάνουμε.

Ευχαριστούμε τον κ. Σιώπη Αναστάσιο, το δάσκαλό μας για τη συμπαράσταση.

Ευχαριστούμε την κ. Ζωή Ράμτσιου, τη δασκάλα μας των Αγγλικών,  τη  » νονά» της επιχείρησής μας!

Οι μαθητές της Ε΄τάξης  

Η παρουσίασή μας

Paper makers

Οι εμπειρία μας

Η επίσκεψή μας στο επιμελητήριο Σερρών για το «Μαθητών Επιχειρείν» για να παρουσιάσουμε την επιχείρησή μας με το όνομα Paper makers  ήταν πολύ καλή εμπειρία. Συμμετείχαν πολλά σχολεία και παρουσίασαν στην κριτική επιτροπή την επιχείρησή τους. Την ώρα που θα παρουσιάζαμε εμείς, εγώ είχα πολύ άγχος.  Όταν  μιλούσαμε και παρουσιάζαμε την επιχείρηση μας πήρε και η τηλεόραση της ΕΡΤ. Τα παιδιά που ήταν κάτω στο πάγκο και ενημέρωναν τον κόσμο έδωσαν συνέντευξη στα κανάλια.  Από τον πάγκο μας πέρασε και η δήμαρχος. Το βραβείο  το πήρε  ένα σχολείο που η επιχείρησή του είχε σχέση με την τεχνική νοημοσύνη. Εγώ έψαξα στο ίντερνετ να βρώ  το   website  που έφτιαξαν στο google , αλλά δεν το βρήκα. Στεναχωρήθηκα που δεν το πήραμε εμείς. Θέλω όμως να συγχαρώ την κριτική επιτροπή που βράβευσε τα Ειδικά σχολεία που πήραν μέρος. Τα παιδιά αυτά έκαναν πάρα πολλή προσπάθεια.

 Γράφει η Μυρτώ Μαρίνα  Παπαδοπούλου

Η εμπειρία μου στο επιμελητήριο Σερρών ήταν πάρα πολύ ωραία. Εκεί  μπροστά είχαμε στήσει τον πάγκο μας και τα πράγματα που φτιάξαμε. Σχεδόν όλη την ημέρα την περάσαμε εκεί. Πηγαίναμε βόλτες και βλέπαμε τους άλλους πάγκους που είχαν κεριά, επιτραπέζια, φυτά, παγωτά και άλλα.

Πήγαμε εκεί με την καλύτερή μας εικαστικό, την κυρία Νίκη. Πίστευα πολύ σε αυτό που κάναμε όμως δεν πήραμε το βραβείο. Όμως όλοι ήμασταν νικητές. Το καλό είναι που περάσαμε καλά και συνεργαστήκαμε όλοι. Ευχαριστούμε την κ. Νίκη των εικαστικών.

 Γράφει η Πανταζή Νικολέτα Χριστίνα 

Με λένε Λεονέλ, η εμπειρία μου ήταν πολύ ωραία . Πρώτη φορά βγαίνω στην τηλεόραση. Η επιχείρησή μας έχασε, όμως ευχαριστηθήκαμε τη διαδικασία και κάναμε πολύ καλή προσπάθεια.

 Γράφει ο Λεονέλ Χότζα

Μου άρεσε πάρα πολύ που συνεργαστήκαμε ομαδικά και περάσαμε ωραία και δημιουργικά. Η διαδικασία ήταν πολύ ωραία. Παίρναμε χαρτιά από όλες τις τάξεις, τα κάναμε κομματάκια, τα βάζαμε με νερό στο μπλέντερ και μετά  παίρναμε δύο τελαράκια σαν κορνίζες, τα βουτούσαμε στο νερό και στον πολτό του  χαρτιού και τα τοποθετούσαμε σε ένα σεντόνι, τα πιέζαμε απαλά με ένα σφουγγάρι . και τα αφήναμε να στεγνώσουν.  Την επόμενη ημέρα είχαμε το χαρτί μας.

Όταν πήγαμε στο επιμελητήριο ήμουν αρκετά αγχωμένη μόλις όμως ανέβηκα στη σκηνή να παρουσιάσω  μου έφυγε το άγχος και ένιωσα υπέροχα.

Γράφει η Δώρα Μιρτσολίδου

Η εμπειρία μου από την επιχείρηση που στήσαμε για το ανακυκλωμένο χαρτί μου άρεσε πάρα πολύ. Ήταν πολύ ενδιαφέρον και διασκεδαστικό. Γενικά είναι πολύ ωραία να έχεις μία  μικρή επιχείρηση με την τάξη σου.  Μου άρεσε πολύ που πήγαμε στο επιμελητήριο να παρουσιάσουμε αυτά που κάναμε στον κόσμο.

Γράφει η Χαβαλέ Φιλαρέτη

Η εμπειρία μου  ήταν καταπληκτική. Στην αρχή ήταν δύσκολα  γιατί δεν συνεργαζόμασταν τόσο καλά, μετά όμως  αποφασίσαμε να τα καταφέρουμε και συνεργαστήκαμε σαν ομάδα πολύ καλά. Στο επιμελητήριο που πήγαμε είδαμε και άλλους που είχαν κάνει πολλά πράγματα.  Εμείς λέγαμε στον κόσμο πως κάναμε το χαρτί και πήραμε πολλά κομπλιμέντα μέχρι και από τη Δήμαρχο. Θέλω να ξαναζήσω την εμπειρία.

Γράφει η Παναγιώτα Πράπογλου

Στην αρχή μαζεύαμε χαρτιά. Μετά  από μέρες, που είχαμε αρκετά τα κόβαμε και  με μία διαδικασία κάναμε το χαρτί.

Πήγαμε στο επιμελητήριο και παρουσιάσαμε αυτό που κάναμε. Περάσαμε πολύ ωραία.

Γράφει ο παναγιώτης Πάσχος

Στο  διαγωνισμό μαθητικής δημιουργίας μου άρεσε επειδή συνεργαστήκαμε σαν ομάδα και φτιάξαμε χαρτί από χαρτιά που δεν χρειαζόμαστε. Στο διαγωνισμό πήραν μέρος πολλά σχολεία που έκαναν πολλά καινούργια πράγματα. Μου άρεσε που ήρθαν τα κανάλια και τους λέγαμε πώς πρέπει να ανακυκλώνουμε.

Γράφει η Δέσποινα Στεργάκη

Με λένε Παναγιώτη. Είμαι  μαθητής του 7ου Δημοτικού Σχολείου Σερρών. Επισκεφτήκαμε με την τάξη μου το μουσείο παγωτού ΚΡΙ -ΚΡΙ στις 27 Μαρτίου 2024. Το μουσείο ήταν εντυπωσιακό. Περιέγραφε σε θεματικές αίθουσες με διαδραστικό τρόπο όλη την ιστορία της ΚΡΙ-ΚΡΙ. Βρήκα πολύ ενδιαφέρον τη διαδικασία παρασκευής του παγωτού και ήταν συναρπαστική η αίθουσα με την λίμνη Κερκίνη που μας ψέκαζαν νερό. Πολύ μου άρεσε η πισίνα με τις μπάλες και το παιχνίδι μπάσκετ.  Όλα τα παιδιά διασκέδασαν με την ψυχή τους.  Στο τέλος όλοι φάγαμε και παγωτό.

Γράφει ο Πάσχος Παναγιώτης, Ε΄τάξη

Επισκεφτήκαμε με την τάξη μου το εργοστάσιο Κρι Κρι. Εκεί ένας κύριος, που τον έλεγαν Τζελίνο μας ξεναγούσε σε δωμάτια. Στο πρώτο δωμάτιο μπήκαμε στην πλατεία των παπούδων μας. Είδαμε ένα καροτσάκι που παλιά πουλούσαν παγωτά..

Ένας κύριος μέσα από ένα περίπτερο μας μίλησε για την ιστορία του παγωτού. Ύστερα πήγαμε σε άλλο δωμάτιο στη λίμνη Κερκίνη. Ήταν νύχτα και ξαφνικά άρχισε να βρέχει.  Μετά πήγαμε σε μια γιγάντια πισίνα με μπαλάκια και παίξαμε. Στο τέλος μας έδωσαν παγωτό. Πέρασα πολύ ωραία!

Γράφει η Λυδία Μπουλούσου,Β2΄τάξη

Με το σχολείο μας πήγαμε εκδρομή στο μουσείο της κρι κρι. Πήγαμε με λεωφορείο του ΚΤΕΛ. Όταν φτάσαμε μπήκαμε σε μία αίθουσα που ήταν μία πλατεία πριν από εβδομήντα χρόνια. Μετά πήγαμε στη λίμνη Κερκίνη. Ξαφνικά άρχισε να βρέχει. Η επόμενη αίθουσα ήταν παιδότοπος. Στην τελευταία αίθουσα φάγαμε παγωτά .Ήταν πάρα πολύ ωραία!

Γράφει η Όλγα Πολίτου,Β2΄τάξη

Μια μέρα πήγαμε στο εργοστάσιο ΚΡΙ ΚΡΙ. Εκεί είδαμε όλη την ιστορία του παγωτού ΚΡι ΚΡΙ. Όλα ξεκίνησαν πολύ πολύ παλιά από την παλιά πλατεία των Σερρών. Κάπου εκεί ήταν ένας κύριος που είχε χάσει τους γονείς του και ήθελε να μάθει γράμματα στον μικρό του αδερφό. Έτσι προσπάθησε να μάθει την τέχνη της ζαχαροπλαστικής .

Στο δεύτερο δωμάτιο ήταν η λίμνη Κερκίνη. Από εκεί έπαιρνε  τα υλικά της η ΚΡΙ ΚΡΙ. Μάθαμε ότι το όνομα ΚΡΙ ΚΡΙ προέρχεται από την κρητική κατσίκα που ζει στα βουνά της Κρήτης και λέγεται Κρι Κρι. Σε άλλο δωμάτιο είδαμε τον Άκη Παγωτάκη. Στο τέταρτο δωμάτιο ήταν μία πισίνα  με χρωματιστά μπαλάκια. Εκεί παίξαμε.

Στο τελευταίο δωμάτιο φτιάξαμε το δικό μας παγωτό, δηλαδή μας έδωσαν τρεις μπάλες φράουλα, σοκολάτα, βανίλια, τα διακοσμήσαμε και τα φάγαμε. Στο τέλος μας έδωσαν τάπες και αυτοκόλλητα σκουμπι ντου. Αχ, τι ωραία που ήταν στο εργοστάσιο ΚΡΙ ΚΡΙ!

Γράφει ο Χρήστος Ξενακίδης, Β2΄τάξη

 Η αναπαράσταση της παλιάς πλατείας των Σερρών.        Τα καροτσάκι με τα παγωτά

Δεν είναι …είναι το ολόγραμμά του!              Η λίμνη Κερκίνη  Η πορεία της ΚΡΙ ΚΡΙ, από τη γέννησή της  μέχρι σήμερα … Η πισίνα με τις μπάλες

…ετοιμάζοντας το παγωτό που θα φάμε…

Πατήστε εδώ  για να τη δείτε!

Το 2012 η Ελληνική Εταιρεία Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων «ΕΕΔΣΑ» και ο Περιβαλλοντικός Σύλλογος Αττικής «Ώρα για Δράση» ως μη κερδοσκοπικές, εθελοντικές οργανώσεις ήρθαν σε επαφή με τους διοργανωτές της καμπάνιας από την Εσθονία και πίστεψαν πως ήρθε η ώρα το «Let’s do it» να έρθει και στην Ελλάδα.

Η καμπάνια «Καθαρίζουμε την Ελλάδα σε μία μέρα! – Let’s do it Greece 2012″ εξελίχθηκε  στη Μεγαλύτερη Ταυτόχρονη Περιβαλλοντική Δράση της χώρας, με στόχο τις συντονισμένες δράσεις εθελοντισμού, σε μία ημέρα, σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Από το 2014 υλοποιείται η Εβδομάδα Εθελοντισμού Let’s do it Greece με τη συμμετοχή  σχολείων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Πρόκειται για μια εβδομάδα δράσεων από την σχολική κοινότητα, με σκοπό την περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση και την εθελοντική δράση για κοινωφελή σκοπό.

Ένα κάλεσμα προς όλη την κοινωνία και προς κάθε άτομο να ενημερωθεί για τον εθελοντισμό και να συμμετάσχει ενεργά.

Το σχολείο μας μαζί με το συστεγαζόμενο 1^ο   Δημοτικό και τους Συλλόγους γονέων και κηδεμόνων  συμμετείχε  για 1η φορά το 2012 . Την Κυριακή 29 Απριλίου 2012 καθαρίσαμε το χώρο γύρω από το σχολείο, Στα χρόνια που ακολούθησαν συμμετέχουμε πάντα με εξαίρεση την περίοδο της πανδημίας. Φέτος το σχολικό μας συγκρότημα 1^ο  και 7^ο   Δημοτικά και  20^ο Νηπιαγωγείο  συμμετείχαμε καθαρίζοντας το χώρο γύρω από το σχολείο και το κεντρικό πάρκο της πόλη μας.

Ευχαριστούμε το τμήμα καθαριότητας του Δήμου Σερρών για τη βοήθεια που μας παρείχε.

Ψάχνοντας στο λεξικό , διαβάσαμε ότι  φιλοζωία  είναι γενικά  η αμέριστη και αδιάκριτη αγάπη προς όλα ανεξαιρέτως τα ζώα  του πλανήτη μας. Αλλά και από το μάθημα των θρησκευτικών μάθαμε πως ο Θεός όρισε τον άνθρωπο υπεύθυνο για τη φροντίδα του φυτικού και ζωικού βασιλείου, μιας και τον έφτιαξε το ανώτερο πλάσμα στη φύση.

Άραγε ο άνθρωπος ακολούθησε αυτές τις εντολές; Φρόντισε και προστάτεψε το φυσικό του περιβάλλον και ειδικά τα ζώα;

Πιστεύουμε  με όσα βλέπουμε, ακούμε και διαβάζουμε ότι εμείς οι άνθρωποι δεν κάνουμε πια το σωστό. Πολλά ζώα σε όλον τον πλανήτη αρχίζουν να εξαφανίζονται γιατί εμείς με τα έργα μας και τις κατασκευές μας τα διώξαμε από τον φυσικό τους χώρο. Ακόμα και η πρόοδος της επιστήμης και της τεχνολογίας αντί να τα βοηθήσει, δυστυχώς τα εκμεταλλεύεται με τον χειρότερο τρόπο και τα κακομεταχειρίζεται. Εμείς οι ίδιοι τα παίρνουμε στο σπίτι μας για συντροφιά και παρέα και όταν δεν έχουμε σε ποιον να τα αφήσουμε όταν πάμε διακοπές, τα πετάμε στο δρόμο!

Τα ζώα πρέπει να τα φροντίζουμε, να τα αγαπάμε να τα σεβόμαστε και όχι να τα χτυπάμε και να τα κακοποιούμε . Αυτά τα καημένα δεν ζητούν πολλά ενώ  μας δίνουν πολλά περισσότερα. Και δεν είναι μόνο η τροφή που μας δίνουν(γάλα, κρέας, μαλλί κ.λ.π). Μας προσφέρουν την αγάπη τους και τη συντροφιά τους. Και πρέπει από μικρά παιδιά να διδασκόμαστε τη σωστή στάση που πρέπει να κρατάμε σ’ αυτά.

Με χαρά λοιπόν καλωσορίζουμε την «Πανελλήνια Σχολική Ημέρα Φιλοζωίας» για να μάθουμε σωστά να φροντίζουμε και να αγαπάμε τα ζώα.

Σήμερα εμείς οι μαθητές της Γ τάξης  ενημερώσαμε  τους υπόλοιπους μαθητές του σχολείου για τα δικαιώματα των ζώων.  Επίσης βγήκαμε στο δρόμο μπροστά από το σχολείο μας και μοιράσαμε ενημερωτικά με τη διακήρυξη των δικαιωμάτων των ζώων στους περαστικούς και συζητήσαμε μαζί τους.

Γράφουν οι μαθήτριες της Γ” τάξης: Δημητρακοπούλου Χριστίνα,      Ντούλινα  Ευφροσύνη,     Παπακωνσταντίνου Αναστασία,  Σωτηρίου Βάσια 

Στις 2 Απριλίου του 1805 γεννήθηκε ο γνωστός Δανός παραμυθάς  Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.

Το 1966 η ημέρα αυτή Καθιερώθηκε από την τη Διεθνή Οργάνωση Βιβλίων για τη Νεότητα, ως παγκόσμια ημέρα παιδικού βιβλίου και σκοπός της είναι να εμπνεύσει στα παιδιά την αγάπη για το διάβασμα και να κατευθύνει την προσοχή των μεγαλυτέρων στο παιδικό βιβλίο. ετήσιος αυτός εορτασμός βοηθάει στην καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και κεντρίζει το ενδιαφέρον των παιδιών και των νέων για τα βιβλία.

Η χάρη του αυτή έφτασε στα αυτιά του βασιλιά της Δανίας Φρειδερίκου του 6ου, ο οποίος ενδιαφέρθηκε προσωπικά για το παράξενο αυτό αγόρι. Τον έστειλε σ’ ένα από τα καλύτερα σχολεία της χώρας, καταβάλλοντας ο ίδιος τα δίδακτρα. Μετά κόπων και βασάνων, ο Χανς Κρίστιαν τελείωσε το Γυμνάσιο σε ηλικία 23 ετών. «Τα χρόνια αυτά ήταν τα πιο πικρά και σκοτεινά της ζωής μου», έγραψε στην αυτοβιογραφία του. Στη συνέχεια γράφεται στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης, χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του.

Το 1822 εκδίδει το πρώτο βιβλίο του, που θα περάσει απαρατήρητο. Το 1829 γράφει μια ιστορία φαντασίας με τίτλο «Περίπατος από το κανάλι του Χόλμενς στο ανατολικό σημείο του νησιού Άμαγκερ, που θα σημειώσει μεγάλη επιτυχία. Συνεχίζει να γράφει, ποιήματα, θεατρικά έργα, λιμπρέτα για λυρικά έργα, μυθιστορήματα, που γνωρίζουν επιτυχία περισσότερο στη Γερμανία, παρά στην πατρίδα του.

Το 1835 δημοσιεύει τα πρώτα του «Παραμύθια για παιδιά» και μόνο 8 χρόνια αργότερα κερδίζουν την επιδοκιμασία του κόσμου. Θα γράψει συνολικά 168 παραμύθια ως το 1872 με πιο γνωστά, «Τα κόκκινα Παπούτσια», «Η πριγκίπισσα και το μπιζέλι», «Η βασίλισσα του χιονιού», «Το ασχημόπαπο», «Το μολυβένιο στρατιωτάκι», «Το μικρό έλατο», «Η μικρή γοργόνα», «Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα», «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα» και «Η Τοσοδούλα».

Ενώ τα έργα του Άντερσεν είναι σχεδόν άγνωστα έξω από τη Δανία και τις γειτονικές της χώρες, τα παραμύθια του είναι από τα πιο πολυμεταφρασμένα έργα σ’ όλη την ιστορία της λογοτεχνίας. Μολονότι βασίζονται σε λαϊκούς θρύλους, τα περισσότερα χαρακτηρίζονται από έναν ηθικό ρεαλισμό, παρά απ’ την ανάγκη εκπλήρωσης μιας επιθυμίας. Οι κακοί δεν είναι δράκοι ή μάγισσες των λαϊκών μυθιστοριών, αλλά εκπρόσωποι ανθρώπινων αδυναμιών, όπως ματαιοδοξίας, σνομπισμού ή εγωιστικής αδιαφορίας. Ορισμένα από τα παραμύθια του αποκαλύπτουν μία αισιόδοξη πίστη στην επικράτηση του καλού και του ωραίου, άλλα είναι βαθιά απαισιόδοξα και έχουν δυσάρεστο τέλος.

Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν θα διακριθεί και στην ταξιδιωτική λογοτεχνία. Από το 1833 ως το 1857 πραγματοποιεί 29 ταξίδια σε Ευρώπη, Ασία και Αφρική, γνωρίζεται με μεγάλες προσωπικότητες της εποχής και καταγράφει τις εμπειρίες του σε σειρά ταξιδιωτικών βιβλίων.

Τα βήματά του θα τον φέρουν ως την Ελλάδα τον Μάρτιο του 1841. Στο οδοιπορικό του «Το Παζάρι ενός ποιητή», που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Εστία» με τον τίτλο «Οδοιπορικό στην Ελλάδα» περιγράφει λεπτομερώς τη διαμονή στην Αθήνα.

Παρά τις ανησυχίες και τις φοβίες του, δεν δίστασε να ταξιδέψει και να επισκεφτεί το Θησείο, το Φάληρο, τον Κολωνό και την Ακρόπολη, όπου ανέβαινε κάθε μέρα. Με ειδική άμαξα εξόρμησε στα χωριά των Μεσογείων, αλλά και τις πλαγιές της Πεντέλης.

Η προσωπική του ζωή δεν μοιάζει με την εικόνα ενός καλοκάγαθου τζέντλεμαν, που αφιέρωσε τη ζωή του ολοκληρωτικά στη συγγραφή έργων για παιδιά, μα πιο πολύ με την εικόνα ενός φιλόδοξου, τρωτού, ματαιόδοξου, ευαίσθητου και ευφυή άνδρα. Δεν έκανε οικογένεια, αν και πολλές φορές ερωτεύτηκε βαθιά, ιδιαίτερα τη διάσημη σουηδέζα τραγουδίστρια Γιένυ Λιντ.

Την άνοιξη του 1872, ο Άντερσεν έπεσε από το κρεβάτι του και χτύπησε σοβαρά. Δεν ξανάγινε ποτέ τελείως καλά και στις 4 Αυγούστοτυ του 1875 πέθανε, σε ηλικία 70 ετών.

Πηγή:sansimera.gr

 Γράφουν οι μαθητές της ΣΤ τάξης: 

Ιορδάνης Νομίδης,Γιάννης Τσιαντζής, Στράτος Τσινίκας

Τα κιουπλιά είναι η περιοχή της πόλης όπου βρίσκεται το Σχολείο μας, είναι δηλαδή η γειτονιά μας. Σίγουρα δεν είναι λίγες οι φορές, που αρκετοί από εμάς μπορεί να  αναρωτηθήκαμε από πού προήλθε αυτή η ονομασία και τί μπορεί να σημαίνει.

     Ας μάθουμε λοιπόν λίγα πράγματα για την ιστορία του ονόματος της γειτονιάς μας …

ΚΙΟΥΠΛΙΑ ΒΙΘΥΝΙΑΣ Μ. ΑΣΙΑ

Σε απόσταση 6 χιλιομέτρων από το σιδηροδρομικό σταθμό του Βηλετζίκ και 80 χιλιομέτρων ΝΑ από την Προύσα, βρίσκονται τα Κιουπλιά, μέσα στην εύφορη κοιλάδα την οποία διαρρέει ο Γάλλος ποταμός (Kara Su), αριστερός παραπόταμος του Σαγγάριου. Το εύφορο της περιοχής και η εργατικότητα των κατοίκων της κοιλάδας του Καρασού καθιστούσαν τα Κιουπλιά μια ευημερούσα κωμόπολη της περιοχής, τους δε κατοίκους οικονομικά ανεξάρτητους.

Η ονομασία του οικισμού ήταν κοινή τόσο για το μουσουλμανικό όσο και για το χριστιανικό ορθόδοξο στοιχείο· παρουσιάζεται στα επίσημα οθωμανικά κρατικά έγγραφα αλλά και στα εκκλησιαστικά έγγραφα.
Υπάρχουν δύο βασικές εκδοχές για την ετυμολογία της ονομασίας: Η πρώτη υποστηρίζει την προέλευσή της από παραφθορά και ταυτόχρονα εξελληνισμό της τουρκικής λέξης köprü, που σημαίνει «γέφυρα». Η δεύτερη εκδοχή ετυμολογεί την ονομασία από την τουρκική λέξη küp (πιθάρι, κιούπι). Αυτό ίσως εξηγείται είτε από την κατασκευή πιθαριών από τους κατοίκους παλαιότερα είτε από τη γεωμορφολογία του εδάφους.
Τα Κιουπλιά ιδρύθηκαν το 1710 από τον Χαϊντάρ πασά (Haydar paşa), βεζίρη του σουλτάνου Κιοπρουλάν Αχμέτ Α’, με σκοπό να επισκευάζονται οι γέφυρες του ποταμού Καρά Σου, για να διακινούνται τα Τουρκικά στρατεύματα που πήγαιναν στην Κωνσταντινούπολη. Αρχικά εγκαταστάθηκαν Μακεδόνες γεφυροποιοί και μυλωνάδες. Αργότερα μεταφέρθηκαν Έλληνες και Τούρκοι από το Αϊδίνι και την Καισάρεια.
Τα Κιουπλιά από το 1885 αποτελούσαν πρωτεύουσα μουδουρλικιού (müdürlük) του καϊμακαμλικιού του Σογιούτ, το οποίο με τη σειρά του ανήκε στο μουτεσαριφλίκι (mütesafırlık) του Βηλετζίκ του βιλαετιού της Προύσας. Στο μουδουρλούκι (müdürlük) των Κιουπλιών υπάγονταν τα χωριά Ακσεχίρ (Akşehir), Ασαίκιοϊ (Asağıköy), Μπάσκιοϊ (Başköy) και Κιζίλ Καγιά (Kızılkaya). Το χωριό ανήκε εκκλησιαστικά στη μητρόπολη Νικαίας.

 Ο συνολικός πληθυσμός πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή (1922) έφτανε τους 8.000 κατοίκους, από τους οποίους 7.000 Ελληνορθόδοξοι (1.300 οικογένειες) και 1.000 μουσουλμάνοι (200 οικογένειες). Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των προσφύγων από τα Κιουπλιά, ο συνολικός πληθυσμός πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή έφτανε τους 5.000 κατοίκους, από τους οποίους 4.000 Ελληνορθόδοξοι (1.000 οικογένειες) και 1.000 μουσουλμάνοι (200 οικογένειες). Σε άλλες πηγές, ωστόσο, τα πληθυσμιακά μεγέθη διαφέρουν σημαντικά. Η αύξηση του πληθυσμού πρέπει να τοποθετηθεί στις αρχές του 19ου αιώνα από εποίκους που ήρθαν από διάφορα μέρη της Μικράς Ασίας, όπως το Αϊδίνι και τη Καισάρεια, αλλά και από τη Χίο (πιθανόν η μετοίκηση συνδέεται με τα γεγονότα του 1822). Οι ελληνορθόδοξοι κάτοικοι της κωμόπολης ήταν τουρκόφωνοι. Τα ελληνικά τα διδάχθηκαν οι νεότερες γενιές στο σχολείο, ενώ και η Θεία Λειτουργία γινόταν στα ελληνικά.

   Τα Κιουπλιά είχαν αρκετές συνοικίες (μαχαλάδες ). Οι σπουδαιότεροι από αυτούς ήταν: α) Παπάζ μαχαλάς (papaz mahallesi = συνοικία του παπά), β) Αϊντίν μαχαλάς (Aydın mahallesi = συνοικία του Αϊδινίου), όπου ήταν συγκεντρωμένες οι οικογένειες των εποίκων από το Αϊδίνι, γ) Τσάι μαχαλάς (Çay mahallesi = συνοικία του ρυακιού, του ποταμού), που βρισκόταν στο κάτω μέρος του χωριού προς την πλευρά του ποταμού, δ) Μπαϊρακτάρ μαχαλάς (Βayraktar mahallesi = συνοικία του σημαιοφόρου, ονομασία πιθανώς προερχόμενη από τον αντίστοιχο βαθμό στο γενιτσαρικό σώμα), ε) Καραμπατζάκ μαχαλάς (Karabacak mahallesi), ο τουρκικός μαχαλάς της κωμόπολης, κ.ά..

Το 1853 το μεγαλύτερο μέρος του οικισμού, κυρίως το κέντρο του, καταστράφηκε από μεγάλη πυρκαγιά. Το γεγονός αυτό επέτρεψε την ανοικοδόμησή του βάσει σχεδίου. Μάλιστα περιορίστηκε η ιδιοκτησία των μεγαλοοικοπεδούχων και απέκτησαν ιδιοκτησία οι κάτοικοι που δεν είχαν καθόλου ή είχαν μικρά οικόπεδα. Σε κάθε πάροδο χτίστηκε και μία βρύση. Τα σπίτια ήταν συνήθως διώροφα ή τριώροφα.
Η κωμόπολη είχε μία μεγάλη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, η οποία χτίστηκε το 1843. Καταστράφηκε στην πυρκαγιά του 1853, ανοικοδομήθηκε όμως, μεγαλύτερη από πριν, μέχρι το 1860. Το νέο σχολείο των Κιουπλιών χτίστηκε το 1914-5, είχε 700 μαθητές και συστέγαζε αρρεναγωγείο και παρθεναγωγείο. Ήταν εξατάξιο: μέχρι την τρίτη τάξη τα παιδιά διδάσκονταν μόνο ελληνικά, ενώ στις μεγαλύτερες τάξεις διδάσκονταν και γαλλικά και οθωμανικά τουρκικά. Λειτουργούσε και νηπιαγωγείο.
Στα Κιουπλιά, μάλιστα, είχε ιδρυθεί για την ανάπτυξη της εκπαιδευτικής δραστηριότητας (στα τέλη του 1890) η Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα «Ιωάννης ο Χρυσόστομος», με ωραία λέσχη και μεγάλη βιβλιοθήκη.
Στα Κιουπλιά υπήρχαν 17 εργοστάσια επεξεργασίας μεταξιού, τα οποία απασχολούσαν συνολικά περί τις 700 εργάτριες. Υπήρχαν επίσης 4 βυρσοδεψεία, 2 Ευρωπαϊκές τράπεζες, ένα τηλεγραφείο, ένα πριονιστήριο, ένα αγγειοπλαστείο, 2 κεραμοποιεία, πολλά εργοστάσια κατασκευής πριονιών, κλαδευτηριών και μαχαιριών τα οποία στέλνονταν στην Αίγυπτο, στο Αϊδίνι και στα νησιά, 2 ταπητουργεία, 3 φαρμακεία, 5 ελαιοτριβεία, τέσσερις μύλοι: δύο νερόμυλοι και δύο κυλινδρόμυλοι, 3 λουτρώνες και 2 τζαμιά. Στα Κιουπλιά υπήρχαν ακόμα περί τα 120 εμπορικά καταστήματα.

Η κωμόπολη είχε άμεσες εμπορικές συναλλαγές με την Κωνσταντινούπολη, κυρίως λόγω της σιδηροδρομικής σύνδεσης. Από εκεί ψώνιζαν υφάσματα, γυαλικά, μπαχαρικά και γενικά βιομηχανικά προϊόντα. Παλαιότερα οι καταστηματάρχες των Κιουπλιών αγόραζαν τα εμπορεύματά τους από την Προύσα, η κατασκευή όμως της σιδηροδρομικής γραμμής Χαϊδάρ Πασά – Άγκυρα έγειρε την πλάστιγγα προς την πλευρά της Κωνσταντινούπολης, αλλά οδήγησε ταυτόχρονα την κωμόπολη σε μεγάλη οικονομική ανάπτυξη.
Τα ίδια τα Κιουπλιά αποτελούσαν το κύριο εμπορικό κέντρο για τα γύρω ελληνικά χωριά.

Οι σημαντικότερες εμπορικές συναλλαγές αφορούσαν την αγορά του μεταξιού, που διαρκούσε ολόκληρο το καλοκαίρι. Η εμπορική κίνηση της κωμόπολης ελεγχόταν κατά κύριο λόγο από το ελληνορθόδοξο στοιχείο.
Στα Κιουπλιά υπάρχουν οι περίφημες υπόγειες σήραγγες και γέφυρες των σιδηροδρόμων του Χαϊδάρ πασά.

Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, πολλές οικογένειες προσφύγων από τα Κιουπλιά της Προύσας της Μικράς Ασίας εγκαταστάθηκαν στις Σέρρες και δημιούργησαν μία συνοικία που της έδωσαν την ονομασία «Νέα Κιουπλιά». Η συνοικία αυτή βρίσκεται στα νότια του δημοτικού γηπέδου και έχει αλλάξει πολύ σε σχέση με το παρελθόν, καθώς πολλά προσφυγικά σπίτια   γκρεμίστηκαν και χτίστηκαν σύγχρονες οικοδομές.

Σε αυτήν την συνοικία λοιπόν, βρίσκεται και το Σχολείο μας. Αυτή είναι η γειτονιά μας!

Πηγή: Σελίδες Ιστορικής Μνήμης: ΚΙΟΥΠΛΙΑ ΒΙΘΥΝΙΑΣ Μ.ΑΣΙΑ/

selides-mnimis.blogspot.com
Γράφουν οι μαθητές της ΣΤ΄Τάξης:

Ιορδάνης Νομίδης, Στράτος Τσινίκας, Γιάννης Τσιαντζής,

Σωτήρης Βασιλακάκης, Μιχάλης Δαβίτης, Ηλίας Μακρής

Η πρώτη φάρσα και οι δύο διαφορικές εκδοχές του εθίμου για τα αθώα ψέματα

Λέμε αθώα ψέματα για να ξεγελάσουμε κάποιον, κάνουμε φάρσες για να αιφνιδιάσουμε ή να τρομάξουμε τους φίλους μας, στήνουμε ολόκληρες «παγίδες» για δασκάλους και καθηγητές στα σχολεία ή γράφουνε αληθοφανή ρεπορτάζ για κάτι συνταρακτικό και απροσδόκητο στις εφημερίδες.

Το έθιμο της Πρωταπριλιάς καλά κρατεί ανά τους αιώνες. Πώς όμως πρωτοξεκίνησε; Γιατί αφιερώνουμε τη συγκεκριμένη ημέρα του χρόνου στην τέχνη της εξαπάτησης;

Λιοντάρια για… πλύσιμο

Η πρώτη καταγεγραμμένη φάρσα μας έρχεται από το 1847 στη Βρετανία, όταν κυκλοφόρησαν εισιτήρια για πλύσιμο… λιονταριών στον Πύργο του Λονδίνου. H εκδήλωση αυτή δεν έλαβε βεβαίως ποτέ χώρα.

Οι ρίζες ωστόσο του εθίμου πηγαίνουν αρκετούς αιώνες πίσω. Υπάρχουν, ουσιαστικά οι δύο εκδοχές για το πώς καθιερώθηκαν τα αθώα ψέματα της Πρωταπριλιάς: Η πρώτη μας μεταφέρει στις κέλτικες παραδόσεις και η δεύτερη στη Γαλλία του 16ου αιώνα.

Οι Κέλτες

Λαός της βορειοδυτικής Ευρώπης, οι Κέλτες, ήταν δεινοί ψαράδες. Η εποχή του ψαρέματος ξεκινούσε την 1η Απριλίου – μία εποχή που τα ψάρια πιάνονται πολύ δύσκολα.

Έτσι πολλοί ψαράδες αναγκάζονταν να πουν ψέματα για το πόσα ψάρια είχαν πιάσει, «φουσκώνοντας» την ποσότητα της ψαριάς.

Αυτή η συνήθεια έγινε, με το πέρασμα του χρόνου, έθιμο, που επεκτάθηκε και σε άλλες εκφάνσεις της καθημερινότητας και δεν περιοριζόταν στις επιδόσεις των ψαράδων.

Η αργοπορημένη… Πρωτοχρονιά

Η δεύτερη εκδοχή, που θεωρείται και πιο βάσιμη ιστορικά, θέλει γενέτειρα του εθίμου τη Γαλλία του 16ου αιώνα. Μέχρι το 1564 η πρωτοχρονιά των Γάλλων ήταν η 1η Απριλίου.

Τη χρονιά αυτή όμως, και επί βασιλείας Καρόλου ΙΧ, αυτό άλλαξε και Πρωτοχρονιά θεωρούταν πλέον η 1η Ιανουαρίου.

Στην αρχή αυτό δεν το δέχτηκαν όλοι οι πολίτες. Οι αντιδραστικοί συνέχιζαν να γιορτάζουν, την παλαιά πλέον, πρωτοχρονιά τους την 1η Απριλίου.

Οι υπόλοιποι τους έστελναν πρωτοχρονιάτικα δώρα περισσότερο για να τους πειράξουν. Με τον καιρό τα πειράγματα αυτά γενικεύτηκαν και καθιερώθηκαν ως έθιμο.

Πηγή : https://www.naftemporiki.gr/

Γράφει ο Πάσχος Παναγιώτης, Ε΄τάξη