Πολύ Καστοριανοί διατέλεσαν μέλη τις φιλικής εταιρίας, όπως Δραγούμης Α. Μάρκος, Καμινάρης Χρ. Κυριάκος, Καραμπίνας Τρ. Ιωάννης, Μασάς Γκίγκας και άλλοι πολλοί. Σύμφωνα με την παράδοση στο αρχοντικό των αδελφών Εμμανουήλ  υπήρχαν τρεις κόγχες σε ένα συγκεκριμένο δωμάτιο στον δεύτερο όροφο, οι οποίες  χρησιμοποιήθηκαν για να γίνουν κάποιες τελετουργίες  και μύηση των φιλικών στη εταιρία.

Επίσης , έχουμε την ιστορία του σήμαντρου του Μεσολογγίου.  Κατά την Άλωση και Σφαγή του Μεσολογγίου τον Απρίλιο του 1826 συμμετείχε και ο Βελή Μπέης, που είχε υπό τις διαταγές του έναν Καστοριανό ιπποκόμο με το επώνυμο Λιάνος. Ο Καστοριανός ιπποκόμος λοιπόν κατά τη λεηλασία της πόλης πήρε μαζί του το σήμαντρο του μητροπολιτικού ναού και πολιούχου του Μεσολογγίου, του Αγ. Σπυρίδωνα. Το σήμαντρο ή τάλαντο είναι ένα κομμάτι ξύλο ή μέταλλο το οποίο κρούεται σε διάφορες εκκλησιαστικές περιστάσεις. Έχει δηλαδή παρόμοια χρήση με την καμπάνα.

Το σήμαντρο αυτό έφτασε στην Καστοριά και τοποθετήθηκε λίγα χρόνια μετά στον ενοριακό ναό της Παναγίας Εβραΐδος (Ζωοδόχου Πηγής), ο οποίος χτίστηκε το έτος 1840. Καρφώθηκε μάλιστα πάνω από την εικόνα της Παναγίας ως διακόσμηση. Κατά τη απελευθέρωση της Καστοριάς το 1912 έγινε γνωστή η παλιά ιστορία με το σήμαντρο της πολιορκίας, που σύμφωνα με την προφορική παράδοση χρησιμοποιήθηκε στη  κηδεία και ταφή του σπουδαίου οπλαρχηγού Μάρκου Μπότσαρη .Το ιστορικό σήμαντρο παρέμεινε στην πόλη για λίγα χρόνια ακόμη μέχρι το έτος 1925 και μεταφέρθηκε στον ναό του Αγ. Δημητρίου. Στα πλαίσια των εορτασμών της Εκατονταετηρίδας στάλθηκε από την Καστοριά στο Δήμο Μεσολογγίου, όπου και ανήκε.

Αυτά, ελπίζω να σας άρεσαν και ίσως να υπάρχουν και άλλες τέτοιες ιστορίες χαμένες στον χρόνο που θα ήθελα να ανακαλύψω. Γειά!!!!!!!!!!

Πηγές: fouit, Π. Τσαμίσης,  istorika kastortias

Η αφύπνιση της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων εντοπίζεται από τον 13^ο  αιώνα. Η ιδέα όμως μιας  επανάστασης  προκύπτει  τα μισά του 18^ο αιώνα. Την περίοδο αυτή η διάδοση της παιδείας συνοδευόταν με την διάδοση της ιδέας ενός ανεξάρτητου Ελληνικού έθνους. Το 1814 δημιουργήθηκε μια μυστική οργάνωση, η Φιλική Εταιρεία, από τους εμπόρους Ν. Σκουφά, Ε. Ξάνθο και Α. Τσακάλοφ, στην Οδησσό της Ρωσίας, με σκοπό την προετοιμασία της  επανάστασης. Στην αρχή είχαν μικρή επιτυχία, όμως, από το 1815 και εξής, μέλη της Φιλικής Εταιρίας έγιναν έμποροι, ιερείς , κλέφτες και αρματολοί. Αναμεσά τους και πολλοί ήρωες της ελληνικής επανάστασης, όπως ο Κολοκοτρώνης  και ο Καραΐσκάκης. Τα μέλη της Εταιρίας ορκίζονταν στο Ευαγγέλιο παρουσία ιερέα και είχαν δικούς τους κώδικες επικοινωνίας.

Τον Φεβρουάριο του 1821, ο αρχηγός της εταιρίας, Αλέξανδρος Υψηλάντης, εισέβαλε στην Μολδοβλαχία, ενώ τον επόμενο μήνα οι Φιλικοί δημιούργησαν επαναστατικές ομάδες από την Μακεδονία έως την Κρήτη. Οι επαναστάτες αφορίστηκαν από τη σύνοδο του Πατριαρχείου της Κωσταντινούπολης , αλλά οι οθωμανικές αρχές προχώρησαν σε εκτελέσεις  αμάχων , συμπεριλαμβανομένου του Πατριάρχη. Η εκστρατεία απέτυχε και οι Οθωμανοί σταμάτησαν τις επαναστατικές εστίες της ηπειρωτικής Ελλάδας, όμως οι επαναστάτες υπερίσχυσαν στην Πελοπόννησο, την Στερεά Ελλάδα και πολλά νησιά του Αγαίου.

Από τις 14 έως τις 20 Μαρτίου έγιναν επιθέσεις σε διάφορες περιοχές της Πελοποννήσου εναντίον Μουσουλμάνων.

Στις 17 Μαρτίου οι Μανιάτες οπλαρχηγοί συνεννοήθηκαν να κινηθούν κατά των Τούρκων στην Αρεόπολη Λακωνίας με Δοξολογία στο ιερό ναό ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ. Στις 23 Μαρτίου Μανιάτες και άλλοι οπλαρχηγοί κατέλαβαν την Καλαμάτα και εκεί τελέστηκε Δοξολογία. Μετά από αυτήν, συγκεντρώθηκε η επαναστατική επιτροπή με επικεφαλής τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και εξεδόθη η 1^η επιστολή στις Ευρωπαΐκές αυλές, υπογράφοντας ως αρχιστράτηγος των Σπαρτιατικών Δυνάμεων

Σύμφωνα με τον θρύλο της Αγίας Λαύρας, η Ελληνική Επανάσταση στην Πελοπόννησο ξεκίνησε στις 25 Μαρτίου 1821, όταν ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ύψωσε το λάβαρο της επανάστασης στο μοναστήρι της Αγίας Λαύρας στα Καλάβρυτα και όρκισε τους αγωνιστές με το σύνθημα Ελευθερία ή Θάνατος. Συνέπεσε με την Θρησκευτική εορτή του Ευαγγελισμού της Παναγίας δηλαδή το χαρμόσυνο μήνυμα που έφερε ο αρχάγγελός Γαβριήλ στην Παναγία ότι θα γεννήσει τον Χριστό ο οποίος ελευθέρωσε τον κόσμο από την σκλαβιά του θανάτου.

Τα επόμενα 2 χρόνια οι Έλληνες εκμεταλλευόμενοι την αδυναμία των Οθωμανών, νίκησαν τις στρατιές, σε στεριά και θάλασσα,  που έστειλε ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β΄, οργανώθηκαν πολιτικά και συνέστησαν προσωρινή κεντρική διοίκηση. Οι οθωμανικοί με την βοήθεια του Ιμπραήμ της Αιγύπτου περιόρισαν την επανάσταση, αλλά η πτώση του Μεσολογγίου, το 1826, σε συνδυασμό με το κίνημα του Φιλελληνισμού, συνέλαβαν στην μεταβολή της στάσης των μεγάλων ευρωπαΐκών  δυνάμεων, που είχαν αντιμετωπίσει με δυσαρέσκεια την επανάσταση παλαιότερα . Η διπλωματική ανάμιξη της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας και η ένοπλη παρέμβασή τους με τη ναυμαχία του Ναυαρίνου, τη γαλλική εκστρατεία του Μοριά και το ρωσοτουρκικό πόλεμο συνέβαλαν στην επιτυχή έκβαση του αγώνα των Ελλήνων, αναγκάζοντας την Πύλη να αποσύρει τις δυνάμεις της αρχικά από την Πελοπόννησο και έπειτα από τη Στερεά Ελλάδα.

Το 1827 ο Ιωάννης Καποδίστριας έγινε κυβερνήτης της Ελλάδας ενώ το 1830 με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου αναγνωρίστηκε η Ελληνική ανεξαρτησία. Τα σύνορα του κράτους χωρίστηκαν σε γραμμή Αμβρακικού-Παγασητικού. Ως πολίτευμα καθορίστηκε η μοναρχία και βασιλιάς διορίστηκε ο Βαυαρός πρίγκιπας Όθωνας το 1833.

Το σύνθημα της επανάστασης, «Ελευθερία ή θάνατος», έγινε το εθνικό σύνθημα της Ελλάδας και από το 1838 η 25η Μαρτίου, καθιερώθηκε ως επέτειος εορτασμού της έναρξης της επανάστασης.

200 χρόνια μετά το σύνθημα της επανάστασης παραμένει επίκαιρο, μας θυμίζει από που καταγόμαστε και ως νεότεροι υποσχόμαστε ότι κρατάμε γερά την σκυτάλη του εθνικού χρέους.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ

Η εικόνα είναι του Βρυζάκη.

Πηγή: Wikipedia

Μάνα μου, τα, μάνα μου, τα κλεφτόπουλα,
τρώνε και τραγουδάνε, άιντε, πίνουν και γλεντάνε.
Μα, ένα μικρό, μα, ένα μικρό κλεφτόπουλο,
δεν τρώει, δεν τραγουδάει, βάι, δεν πίνει, δεν γλεντάει.

Μόν’ τ’ άρματα, μόν’ τ’ άρματά του κοίταζε,
του ντουφεκιού του λέει «γεια σου, Κίτσο μου, λεβέντη.
»Ντουφέκι μου, ντουφέκι μου, περήφανο
σπαθί ξεγυμνωμένο, μια χαρά ‘σουν το καημένο.

»Πόσες φορές, πόσες φορές με γλίτωσες,
απ’ του εχθρού τα χέρια κι απ’ των Τούρκων τα μαχαίρια.»

ΖΑΛΟΓΓΟ

Έχε γεια, καημένε κόσμε,
έχε γεια, γλυκειά ζωή
και συ, δύστυχη πατρίδα,
έχε γεια παντοτεινή.

ΕΠΩΔΟΣ:
Έχετε γεια, βρυσούλες, λόγγοι,
βουνά ραχούλες.

Στη στεριά δε ζει το ψάρι,
ούτ’ ανθός στην αμμουδιά
κι οι Σουλιώτισσες δεν ζούνε,
δίχως την ελευθεριά.

Οι Σουλιώτισσες δε “μαθαν
για να ζούνε μοναχά,
ξέρουνε και να πεθαίνουν,
να μη στέργουν στη σκλαβιά.

Σαν να παν σε πανηγύρι,
σ’ ανθισμένη πασχαλιά,
μεσ’ στον Άδη κατεβαίνουν,
με τραγούδια, με χαρά.(2)

">ΕΧΕ ΓΕΙΑ ΚΑΗΜΕΝΕ ΚΟΣΜΕ [Κική Φραγκούλη]

ΚΛΕΦΤΙΚΗ ΖΩΗ

Μαύρη, μωρέ, πικρή είν’ η ζωή που κάνουμε.
Εμείς οι μαύροι κλέφτες, εμείς οι μαύροι κλέφτες.

Όλη, μωρέ, όλη μερούλα πόλεμο,
όλη μερούλα πόλεμο, το βράδυ καραούλι.

Με φό-, μωρέ, με φόβο τρώμε το ψωμί,
με φόβο τρώμε το ψωμί, με φόβο περπατάμε.

Ποτέ, μωρέ, ποτέ μας δεν αλλάζουμε,
ποτέ μας δεν αλλάζουμε και δεν ασπροφορούμε.

Κοντά, μωρέ, κοντά στα ξημερώματα
κοντά στα ξημερώματα, γυρίζω να πλαγιάσω.

Το χέ-, μωρέ, το χέρι μου προσκέφαλο,
το χέρι μου προσκέφαλο και το σπαθί μου στρώμα.

Και το, μωρέ, και το ντουφέκι μου αγκαλιά,
και το ντουφέκι μου αγκαλιά σαν το παιδί η μάννα.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]