Στο πλαίσιο της πολυεπίπεδης αναβάθμισης της Διεύθυνσης της Εκπαιδευτικής ΡαδιοΤηλεόρασης του Υπ.Ε.Π.Θ., λειτουργεί επίσημα από σήμερα – μετά από την ολοκλήρωση της πιλοτικής εφαρμογής – ο Διαδικτυακός Τόπος www.edutv.ypepth.gr ή www.edutv.gr που σκοπό έχει την άμεση πρόσβαση μαθητών, εκπαιδευτικών και γονέων στις εκπαιδευτικές ταινίες της Δ/νσης Εκπ/κής ΡαδιοΤηλεόρασης.

Παράλληλα, έχει εκπονηθεί εκπαιδευτικό πρόγραμμα 2 εβδομάδων, διάρκειας 3 ωρών καθημερινά, για όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης, ξεχωριστό για τα Δημοτικά, τα Γυμνάσια και τα Λύκεια. Το πρόγραμμα αυτό παρουσιάζει εκπαιδευτικά θέματα ποικίλης ύλης, που σχετίζονται με το Αναλυτικό Πρόγραμμα Σπουδών (ΑΠΣ & ΔΕΠΠΣ) για παρακολούθησή τους σε περίπτωση υποχρεωτικής παραμονής μαθητών στο σπίτι, σύμφωνα με το ειδικό επιχειρησιακό σχέδιο για τη νέα γρίπη. Έχει δε εγκριθεί από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο (ΠΙ) με θετικά σχόλια γιατί επεξεργάζεται τα εκπαιδευτικά θέματα με ευχάριστο και κατανοητό τρόπο. 

Ο σχεδιασμός και η ανάπτυξη του Διαδικτυακού Τόπου έγινε με τη συνεργασία της Διεύθυνσης Λειτουργικών Υποδομών και Νέων Τεχνολογιών του Υπ.Ε.Π.Θ. Οι προσφερόμενες υπηρεσίες του Διαδικτυακού Τόπου είναι οι εξής:

Η  νέα ταινία της Εκπαιδευτικής Τηλεόρασης του ΥΠΕΠΘ με τίτλο «ΠΑΡΘΕΝΩΝ: μέτρο και τελειότητα» στοχεύει στην κατανόηση της διαχρονικότητας του μνημείου. Συγχρόνως μέσα από την προσωπική ιστορία του πρωταγωνιστή επιτελείται η εξοικείωση των μαθητών και ενηλίκων με την κλασική τέχνη, αρχιτεκτονική και γλυπτική, στην κορυφαία της στιγμή, όπως αυτή ενσαρκώνεται  στον Παρθενώνα.

Πρόκειται για την ιστορία ενός νέου αρχιτέκτονα –τεχνοκράτη, που έρχεται σ’ επαφή με το ναό μετά από χρόνια απομάκρυνση του από αυτόν, λόγω προσωπικών και οικογενειακών του συνθηκών. Έτσι επαναπροσδιορίζει τη σχέση του με την κλασική τέχνη, αλλά κι αλλάζει στάση ζωής.

Παράλληλα, με τη βοήθεια καταπληκτικών animated πλάνων  από τις ταινίες των Paul Debevec και του Κώστα Γαβρά παρακολουθούμε με τον πλέον εύληπτο τρόπο την πορεία του ναού στο χρόνο και τις ανθρώπινες παρεμβάσεις, που επηρέασαν τη σημερινή του μορφή, όπως είναι ο βομβαρδισμός του Μοροζίνι και η διαρπαγή των γλυπτών του ναού από τον Έλγιν.

Με την παιδαγωγική ερμηνεία των αρχιτεκτονικών  ιδιαιτεροτήτων του ναού από τον καθηγητή κ.Χ.Μπούρα οn camera, πάνω στον Ιερό Βράχο, και της γλυπτικής  μοναδικότητας της ζωφόρου από την κ.Κ. Χατζηασλάνη, μέσα στο Νέο Μουσείο Ακρόπολης, η προσέγγιση γίνεται γοητευτική. Εξάλλου, τα κείμενα της ταινίας στηρίχθηκαν σε μεγάλο βαθμό στο μουσειαπαιδαγωγικό βιβλίο της κ. Κ.Χατζηασλάνη «Περίπατοι στον Παρθενώνα» με φωτογραφίες του Σωκράτη Μαυρομμάτη.

To σενάριο της ταινίας έκαναν οι: Μ.Ν.Τσακίρη, Γ.Σκεπάρνης, Δ.Νόλλας και Ε.Χατζής. Τη σκηνοθεσία υπογράφουν οι Κ.Αρβανιτάκης και Ε.Χατζής. Την ευθύνη των κειμένων έχουν η Κ.Χατζηασλάνη και η Μ.Ν.Τσακίρη. Τους δύο πρωταγωνιστικούς ρόλους έχουν οι ηθοποιοί Δημήτρης Αλεξανδρής και Κλειώ-Δανάη Οθωναίου.

Απώτερος στόχος της ταινίας είναι το ανθρωπιστικό ιδεώδες που αποπνέει ο ναός και που πρέπει ν’ αποτελεί σκοποθεσία της σύγχρονης παιδείας κι επιστήμης.

Μαρία Τσακίρη

Υπεύθυνη ταινίας

Φωτογραφίες

Έρευνα: ΚΕΠΕ

Σκηνοθεσία: Κωνστασντίνος Πασχάλης

Υπέυθυνος ταινίας:   Γιώργος Σκεπάρνης

Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΗΣ ΞΗΡΑΣΙΑΣ

Έρευνα-Σενάριο: Γιώργος Σκεπάρνης

Σκηνοθεσία: Κώστας Χαραλάμπους

Επιστημονικός σύμβουλος:  Γιάννης Αίσωπος

Επίκουρος Καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών

ΤΟ ΜΙΚΡΟΚΛΙΜΑ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

Έρευνα-Σενάριο: Γιώργος Σκεπάρνης

Σκηνοθεσία: Κώστας Χαραλάμπους

Επιστημονική σύμβουλος:  

Μαργαρίτα Αριανούτσου

Καθηγήτρια Οικολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών

Η ξηρασία  είναι χαρακτηριστικό των ερήμων. Πλήττει όμως και άλλες περιοχές του πλανήτη μας που δεν είναι έρημοι. Από τους αρχαίους χρόνους  η περιοχή της Μεσογείου γνώρισε περιόδους ανομβρίας και ξηρασίας. Πολλές φορές η ξηρασία ή η έλλειψη νερού ήταν η αιτία ξεριζώματος  των πληθυσμών και εποικισμού άλλων περιοχών με άφθονο νερό. Σ’ ένα πλανήτη που το νερό απλώνεται άφθονο, πολλές περιοχές διψούν για γλυκό νερό! Τα αποθέματα νερού δεν ομοιόμορφα κατανεμημένα σε όλη την επιφάνεια του πλανήτη. Η λειψυδρία προκαλεί τεράστια προβλήματα στις χώρες της Αφρικής, αλλά δεν αφορά μόνον σε αυτές. Έλλειψη νερού παρατηρείται ακόμα και στις αναπτυγμένες χώρες. Στην αυξανόμενη λειψυδρία συμβάλλουν τόσο οι κλιματικές αλλαγές, όσο και η λανθασμένη διαχείριση του νερού.

Λειψυδρία σημειώνεται όταν οι ποσότητες του νερού που αφαιρούνται από τις λίμνες, τα ποτάμια ή το υπέδαφος είναι τόσο μεγάλες, ώστε οι προμήθειες νερού δεν επαρκούν πλέον για την ικανοποίηση όλων των ανθρωπίνων αναγκών και του οικοσυστήματος.

Στην Ελλάδα το πρόβλημα της λειψυδρίας πλήττει περισσότερο την ανατολική Ελλάδα, κυρίως τη Θεσσαλία και τις Κυκλάδες. Η ξηρασία και η υπερκατανάλωση νερού λόγω της άρδευσης υδροβόρων καλλιεργειών (Θεσσαλία) ή της υπερσυγκέντρωσης πληθυσμού λόγω του τουρισμού (Κυκλάδες) έχει πολύ μεγάλο οικονομικό και περιβαλλοντικό κόστος. Είναι ανάγκη στην Ελλάδα να αξιοποιήσουμε τα επιφανειακά νερά από τις βροχές, που ρέουν ανεκμετάλλευτα. Οι συχνές πυρκαγιές, η αποψίλωση των δασών και οι ερημοποιημένες εκτάσεις επιτείνουν το πρόβλημα, γιατί διευκολύνουν την απώλεια του βρόχινου νερού αφού δεν μπορεί να  συγκρατηθεί και να ανανεώσει τις φυσικές πηγές.

Η Ελλάδα δεν πάσχει από λειψυδρία, αλλά από τη ΣΠΑΤΑΛΗ ΚΑΙ ΚΑΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ του πολυτιμότερου φυσικού πόρου, του νερού. Η εναλλαγή των κλιματικών συνθηκών: ξηρασία- έντονες  βροχοπτώσεις, πλημμύρες δημιουργούν ένα περιβάλλον που ευνοεί την διάβρωση του εδάφους και την ερημοποίηση. Η ερημοποίηση  είναι η διαδικασία κατά την οποία υποβαθμίζεται η ποιότητα της γης στα ξηρά μέρη της βιόσφαιρας ως αποτέλεσμα κυρίως της δράσης του ανθρώπου (μηχανοποίηση της γεωργίας, υπερβολική χρήση λιπασμάτων, νέες τάσεις στη χρήση γης, περιορισμός της βλάστησης κ.α.) Στο Μεσογειακό περιβάλλον αυτοί οι παράγοντες ενισχύονται και από τις συχνές φυσικές καταστροφές, όπως  φωτιές, πλημμύρες και σεισμούς. Αν σ’ όλα αυτά προστεθεί και η πολυσυζητημένη υπερθέρμανση του πλανήτη, τότε το φαινόμενο της ερημοποίησης θα ενταθεί.

Γιώργος Σκεπάρνης

Υπεύθυνος ταινίας

Απόσπασμα συνέντευξης Χ.Ζερεφού

Οι περιοχές της Ελλάδας που κινδυνεύουν περισσότερο από την ξηρασία και κυρίως από την ερημοποίηση είναι η ανατολική Ελλάδα, τα νησιά του Αιγαίου και η νότια Ελλάδα κατ’ εξοχήν. Αυτές οι περιοχές θα πρέπει και να προστατευτούν από την ερημοποίηση αλλά και να γίνουν συγκεκριμένα προγράμματα δράσεις έτσι ώστε να μην οδηγηθούν σε ερημοποίηση. Σ’ ένα πλανήτη, που το υγρό στοιχείο απλώνεται άφθονο, πολλές περιοχές διψούν για γλυκό νερό και αυτό γιατί τα αποθέματα νερού, δεν είναι ομοιόμορφα κατανεμημένα σε όλη την επιφάνεια του πλανήτη.

Τα τελευταία 100 χρόνια ο άνθρωπος παρεμβαίνει στη φύση και προσθέτει ένα σημάδι ανεξίτηλο.  Το σημάδι του ανθρώπου μπορεί να περιγραφή με πολύ απλά λόγια ως εξής: αποσταθεροποίησε το κλίμα γιατί χρησιμοποίησε για την οικονομική του ανάπτυξη το πετρέλαιο και τον άνθρακα, με αποτέλεσμα αυτή η αποσταθεροποίηση του κλίματος να οδηγήσει σε αλλαγή στον υδρολογικό κύκλο, στον κύκλο του νερού και σαν βασικό συμπέρασμα να έχουμε μια αύξηση της ξηρασίας παγκόσμια και ειδικότερα στην περιοχή της Μεσογείου μια αύξηση της ξηρασίας, ανησυχητική. 

Χ. Ζερεφός

Ακαδημαϊκός, Πρόεδρος Αστεροσκοπείου Αθηνών

Απόσπασμα συνέντευξης Μ.Αριανούτσου

Είναι γνωστό ότι για να υπάρξει περιορισμός και μείωση της διάβρωσης του εδάφους που είναι μία από τις συνέπειες της ερημοποίησης πρέπει να υπάρχει κάλυψη από φυτά που να φτάνει περίπου το 60%.  Αν δηλαδή μια περιοχή είναι εκτεθειμένη στον άνεμο, στον ήλιο, στην βροχή και δεν έχει φυτά που να συγκροτούν τόσο τη ένταση του νερού όσο και την ηλιοφάνεια, το ποσό της ηλιακής ακτινοβολίας που πέφτει, τότε θα έχουμε εντατικά υποβάθμιση αυτής της περιοχής.

Στη χώρα μας, έχουμε περιοχές στις οποίες ήδη έχουν εκδηλωθεί τα πρώτα σημάδια αυτής της τραγικής υποβάθμισης, δηλ. της ερημοποίησης και τέτοια παραδείγματα μπορούμε να έχουμε από την περιοχή της Θεσσαλίας με τις εκτεταμένες ερήμους των ασφοδέλων, στην περιοχή του Κιλελέρ, αλλά και την πολλή χαρακτηριστική περίπτωση της δυτικής Λέσβου και στις δύο περιοχές έχουμε κυριαρχία φυτών τα οποία δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ούτε ως βοσκήσιμη ύλη, αλλά ούτε και ως τίποτε άλλο, και στις δύο περιοχές το αποτέλεσμα της ερημοποίησης έχει προκύψει από την πολλή συχνή και σκόπιμη δράση της φωτιάς σε συνδυασμό με την υπερβόσκηση που έχει  απομακρύνει εντελώς την βλάστηση έχει εκθέσει το έδαφος στην πλήρη ηλιοφάνεια και έχει έτσι υποβαθμίσει την ποιότητα του.  

Είναι πολύ σημαντικό να χωροθετηθούν οι χρήσεις γης, δηλ. να είναι γνωστή και προδιαγεγραμμένη η χρήση γης κάθε περιοχής, δεν μπορεί η Πεντέλη από δάσος να γίνει οικισμός, δεν μπορεί η δυτική Μυτιλήνη από δάσος να γίνει ένας τεράστιος βοσκότοπος, μια ερημική περιοχή, δεν μπορεί η Κυκλάδες που έχουν την συγκεκριμένη ικανότητα να στηρίξουν ένα συγκεκριμένο πληθυσμό, να υποστηρίζουν ένα πολλαπλάσιο πληθυσμό. 

Μαργαρίτα Αριανούτσου

Καθηγήτρια Οικολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών

Οι Αθηναίοι το 1962 έφταναν αισίως τους 1.852.709 κατοίκους. Και ενώ τα προγράμματα για την εξερεύνηση του διαστήματος αποτελούν τότε καταπληκτικές ειδήσεις, η ραγδαία αύξηση των στεγαστικών δανείων δίνει ευκαιρίες για κερδοσκοπική οικοδόμηση της Αθήνας, ένας νέος όρος μάλιστα εισάγεται στο Ελληνικό λεξιλόγιο: ΤΣΙΜΕΝΤΟΥΠΟΛΗ. Στην μεταπολεμική Αθήνα η πολυκατοικία έγινε η ΕΛΑΧΙΣΤΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ ΚΑΤΟΙΚΗΣΗΣ. Με τις αναρίθμητες παραλλαγές, και το ευέλικτο δομικό της σύστημα, η πολυκατοικία, έγινε κατοικίες, γραφεία, υπουργεία, καταστήματα, αποθήκες, μπαρ ή συνεργείο αυτοκινήτων. Η συνεχής επανάληψη της είχε ως αποτέλεσμα την ανοικοδόμηση μιας «ιδιωτικής πόλης» από πολυκατοικίες. Μόνο κάποια υπολείμματα του φυσικού περιβάλλοντος διακόπτουν τη συνέχεια του τεχνητού περιβάλλοντος όπως: μεγάλοι βράχοι, λόφοι και βουνά, αποξηραμένοι χείμαρροι και ρέματα, αρχαιολογικοί χώροι και εκκλησάκια, και κάποια ξεχασμένα χέρσα οικόπεδα.

Στην ελληνική πόλη δεν υπάρχουν σχεδιασμένοι δημόσιοι χώροι με ελάχιστες εξαιρέσεις. Χώροι παράξενοι, ασχεδίαστοι, ακατάλληλοι για κοινωνική χρήση, υπολείμματα των χτισμένων, χρησιμεύουν ως πλατείες, αστικές παραλίες, λαϊκές αγορές. Στην πόλη των πολυκατοικιών επικρατεί η ομοιογένεια στη μορφή. Διαφοροποιήσεις υπάρχουν μόνο στη όψη και στην ποιότητα κατασκευής των κτηρίων και των διαμερισμάτων, ανάλογα με τη διαφορετική κοινωνική και οικονομική σύσταση της πόλης. Αυτή η αμορφία προκαλεί στους περισσότερους άγχος και αποστροφή. Η οικοδομική ανάπτυξη αυτού του είδους, όμως, δημιούργησε μια σειρά από σοβαρά προβλήματα: Η κάλυψη μεγάλου μέρους του φυσικού εδάφους από κτήρια και σκληρές αδιάβροχες επιφάνειες στους δημόσιους χώρους αλλά και στους ακάλυπτους χώρους των οικοδομών, έχει όπως είναι φυσικό, πολλές παρενέργειες.

• Στις νεροποντές, μεγάλες ποσότητες υδάτων συσσωρευονται και πλημμυρίζουν.
• Οι φυσικές δίοδοι των υδάτων προς τη θάλασσα δεν υπάρχουν πια: έχουν επιχωματωθεί και οικοδομηθεί.  Έτσι οι χαμηλότερες συνοικίες πλημμυρίζουν στις έντονες νεροποντές.
• Η θερμοκρασία του αέρα στις οικοδομημένες περιοχές αυξάνεται και δημιουργεί το «φαινόμενο της θερμικής νησίδας» επειδή ο θερμαινόμενος χώρος μοιάζει με νησίδα μέσα στον ευρύτερο χώρο που οι θερμοκρασίες είναι χαμηλότερες.
• Η κατάχρηση του τσιμέντου και άλλων υλικών που συσσωρεύουν και εκπέμπουν τη θερμότητα όπως κι οι πλακοστρώσεις με τσιμεντόπλακες στους δημόσιους χώρους και τα μεταλλικά στέγαστρα στις στάσεις των λεωφορείων κάνουν τη ζωή αφόρητη τους θερινούς μήνες.

Έτσι μια ζεστή μέρα όταν η θερμοκρασία του αέρα είναι 38^ο C, οι τσιμεντόπλακες της πλατείας μπορούν να φθάσουν τους 55^ο έως 60^ο βαθμούς C. Στην Αττική η ανάπτυξη χωρίς μέτρο συνοδεύεται και με ρύπανση του αέρα, από δηλητηριώδη αέρια και αιωρούμενα σωματίδια.  Επίσης με ρύπανση του εδάφους και του υπεδάφους.

Οι ολυμπιακοί αγώνες του 2004, έδρασαν ως ρήξη στην αργή ισοπεδωτική μεταπολεμική εξέλιξη της Αθήνας.Τα έργα για τους αγώνες μετασχημάτισαν τη σύσταση της πόλης:  Για πρώτη φορά, μετά τον πόλεμο η αρχιτεκτονική στην Αθήνα απέκτησε αναπαραστατική διάσταση, δηλαδή, απέκτησε ταυτότητα και παρήγαγε σύμβολα που θυμίζουν σημαντικά γεγονότα. Η κλίμακα του σχεδιασμού μετατοπίστηκε από την αρχιτεκτονική στην αστική κλίμακα, ΔΗΛΑΔΗ δόθηκε βάρος στο σχεδιασμό της πλατείας, του πάρκου, του θαλάσσιου μετώπου, του δικτύου κυκλοφορίας… Το νέο δίκτυο «περιέδεσε» την πόλη σε όλες τις κατευθύνσεις και την συνέδεσε με το αεροδρόμιο. Ήταν μια ανθρώπινη τομή στη συνεχή επίστρωση του τοπίου με πολυκατοικίες.  Τα νέα δίκτυα δημιούργησαν μια νέα μη γραμμική γεωγραφία που δε βασίζεται στο χώρο, αλλά στο χρόνο, για παράδειγμα, τώρα μπορεί κανείς να φτάσει πιο γρήγορα από το νότιο θαλάσσιο μέτωπο στο κέντρο της πόλης αν πάει γύρω από την πόλη και εισέλθει από βόρεια ή ανατολικά. Οι νέες γραμμές κυκλοφορίας ενσωμάτωσαν και άλλες, μέχρι τότε «κρυμμένες» περιοχές που απολάμβαναν οι φυσιολάτρες του Σαββατοκύριακου. 

Η πόλη, που για τους αρχαίους Έλληνες ήταν μια πολιτική, πολιτιστική οντότητα, σήμερα έχει γίνει πεδίο υπερεκμετάλλευσης και συνδέεται με συνωστισμό, κυριαρχία του τσιμέντου και περιβαλλοντική υποβάθμιση. Ο απεγκλωβισμός από το τσιμέντο και η επανένταξη της Φύσης  στην σύγχρονη πόλη είναι ανάγκη να γίνει ΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ μας!  

Είναι θέμα πολιτισμού και  επιβίωσης!

Γιώργος Σκεπάρνης

Υπεύθυνος ταινίας

Απόσπασμα συνέντευξης Γ. Αίσωπου

Η σύγχρονη Αθήνα είναι ένα προϊόν της μεταπολεμικής αστικοποίησης κυρίως των δεκαετιών του ’50 και του ’60.  Σ’αυτές τις  δεκαετίες χτίστηκαν χιλιάδες πολυκατοικίες οι οποίες στην συνεχή αναπαραγωγή τους και επανάληψη τους, δημιούργησαν την σύγχρονη Αθήνα.  Αυτή η πόλη βασίστηκε στην αναπαραγωγή του ιδιωτικού τύπου της πολυκατοικίας, δημιουργώντας εντέλει μια ιδιωτική πόλη.  Σε αυτή την ιδιωτική πόλη ο δημόσιος χώρος παρέμεινε πάντα το υπόλειμμα, αυτό που περίσσευε από το ιδιωτικό.

Υπ’ αυτή την έννοια τόσο τα πάρκα όσο και οι υπόλοιποι δημόσιοι χώροι πράσινου δεν τράβηξαν το ενδιαφέρον ούτε των πολιτικών, ούτε και των κατοίκων και παρέμειναν παραμελημένοι.  Αποτέλεσμα βέβαια όλης αυτής της διαδικασίας ήταν η δημιουργία ενός επιβαρυμένου μικροκλίματος στην πόλη, με αυξημένη θερμοκρασία και περιβαλλοντική μόλυνση.

Γιάννης Αίσωπος

Επίκουρος Καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών

Απόσπασμα συνέντευξης Δ.Λάλα

Όποιον κενό χώρο έχουμε στην Αθήνα πλέον να σκεφτόμαστε δυο και τρεις και πέντε φορές πριν αρχίσουμε να λέμε ότι μπορούμε να τον αξιοποιήσουμε. Γιατί αξιοποίηση συνήθως σημαίνει οικοδομή και οικοδομή συνήθως σημαίνει περισσότερο μπετό, περισσότερη θέρμανση. Υπάρχει χώρος πράσινου; Αστονε εκεί που είναι. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουνε χώροι αυτοί την στιγμή και να σκεφτόμαστε ότι θα χτίσουμε άλλο ένα, έστω και κοινωφελές κτήριο. Δεν είναι δυνατόν να μην έχουμε βρει ένα τρόπο να αξιοποιήσουμε τις λίγες γωνίες που υπάρχουνε για να μπορέσουνε τα παιδιά μας να παίζουνε.  Από κλιματικής πλευράς, εκείνο που έχουμε καταφέρει είναι να έχουμε μια πάρα πολύ ζεστή πόλη, μια πόλη που πραγματικά μας δημιουργεί προβλήματα στο επίπεδο της ζωής μας.  Και ακόμα χειρότερα όπως αρκετοί επιστήμονες έχουν ήδη υπογραμμίσει, αυτό που λέμε τώρα καύσωνα, θα είναι η συνηθισμένη κατάσταση ύστερα από 50 χρόνια.

 Δημήτρης Λάλας

Μηχανικός Περιβάλλοντος

Στην εποχή που ζούμε, οι κλιματικές αλλαγές και η υπερθέρμανση της γης έχουν εξελιχθεί στη μεγαλύτερη απειλή για το ανθρώπινο είδος αλλά και τη ζωή στον πλανήτη γενικότερα. Η ατμόσφαιρα της γης, σαν ένα γιγάντιο θερμοκήπιο κρατάει μεγάλο μέρος της θερμότητας του ήλιου. Οι ανθρώπινες δραστηριότητες και η χρήση ορυκτών καυσίμων όπως το πετρέλαιο, ο λιθάνθρακας και ο λιγνίτης, ευθύνεται για το 75% περίπου της αύξησης των αερίων του θερμοκηπίου.

Η τεχνολογία μπορεί σήμερα αξιοποιώντας τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, να οδηγήσει στην περιβαλλοντική βελτίωση μέσα κυρίως από καθαρότερες διαδικασίες παραγωγής ενέργειας.

Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, όπως ονομάζονται, είναι μορφές ενέργειας που προέρχονται από διάφορες φυσικές διαδικασίες, όπως ο άνεμος, η ηλιακή ακτινοβολία  η γεωθερμία, και η βιομάζα. Αυτές οι πράσινες ενεργειακές πηγές δεν εκπέμπουν αέρια του θερμοκηπίου και θα ανανεώνονται διαρκώς, τουλάχιστον όσο υπάρχουν τα στοιχεία της φύσης. Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας μπορούν να παράγουν έξι φορές περισσότερη ενέργεια από όση καταναλώνουμε σήμερα στον πλανήτη.

Eίμαστε όλοι υπεύθυνοι για τον πλανήτη. Η κλιματική αλλαγή και οι συνέπειές της στο πλανητικό οικοσύστημα δε γνωρίζει σύνορα. Αφορά σε όλα τα κράτη και τον κάθε έναν από μας. Είναι ανάγκη να αλλάξουμε τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε το περιβάλλον, την ανάπτυξη και την πρόοδο, να στραφούμε προς την ΑΕΙΦΟΡΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗ (και στη νέα ΠΡΑΣΙΝΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ) που θα σέβεται το μέτρο και την αρμονική συνύπαρξη του ανθρώπου με το περιβάλλον.

Να σκεφτόμαστε όχι μόνο μόνα αυτά που έχουμε πετύχει, αλλά αυτά που ακόμα δεν έχουμε κάνει!

Γιώργος Σκεπάρνης

Υπεύθυνος ταινίας

Σκοπός του έργου, που εντάχθηκε στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα της Κοινωνίας της Πληροφορίας ύστερα από πρόταση του ΕΔΤ Εποπτείας Μέσων Διδασκαλίας Εκπαιδευτικής Ρ/Τ Βιβλιοθηκών & Αρχείων, του ΥΠΕΠΘ, ήταν ο εντοπισμός των παραμέτρων που επηρεάζουν την αποτελεσματικότητα της Εκπαιδευτικής Ραδιοτηλεόρασης, προκειμένου για την αναδιοργάνωσή της ώστε, με τη χρήση νέων τεχνολογιών να μπορέσει να ανταποκριθεί πληρέστερα στις σύγχρονες ανάγκες της εκπαιδευτικής κοινότητας, των μαθητών αλλά και του ευρύτερου κοινού που αποζητά εκπαιδευτικά προγράμματα για τη δια βίου επιμόρφωσή του.

Στο πλαίσιο του έργου διαπιστώθηκε ότι, παρά τις ελλείψεις, όπως ο μικρός όγκος παραγόμενου υλικού, ο μειωμένος αριθμός σύγχρονων μέσων διάθεσης καθώς και η μη ευρεία και επίκαιρη κάλυψη θεμάτων, η Εκπαιδευτική Ραδιοτηλεόραση τυγχάνει ευρείας απήχησης στον εκπαιδευτικό κόσμο και με  αναδιοργάνωση των διαδικασιών και των τεχνικών υποδομών παραγωγής της θα μπορέσει, να καλύψει τις ανάγκες της εκπαιδευτικής κοινότητας που αναζητά επίκαιρο και αναβαθμισμένο υλικό για όλα τα γνωστικά επίπεδα, εύκολα και γρήγορα χωρίς χρονοβόρες γραφειοκρατικές διαδικασίες, αλλά και να αποτελέσει στο μέλλον βήμα ανταλλαγής απόψεων, ιδιαίτερα σήμερα, κατά τη διεξαγωγή του διαλόγου για την παιδεία.

Σχολιάζοντας τα αποτελέσματα της έρευνας, η Διευθύντρια της Εκπαιδευτικής Ραδιοτηλεόρασης, κα. Αναστασία Γκίκα, μεταξύ άλλων, τόνισε:

Πρέπει να ομολογήσουμε ότι πράγματι η ΕΡ έχει ελλείψεις που ορθώς εντοπίζει η έρευνα. Παρόλα αυτά, η διαπιστωμένη γνώμη της εκπαιδευτικής κοινότητας ότι η ΕΡ είναι αφενός φορέας κύρους που εμπνέει εμπιστοσύνη και αφετέρου αξιόπιστος παραγωγός εκπαιδευτικού υλικού, θα πρέπει να συγκροτήσει τη βάση, ενώ οι συγκεκριμένες βελτιωτικές προτάσεις της Hellastat το σκελετό μίας σταδιακής αλλά και ουσιαστικής βελτίωσης των δράσεών της ΕΡ. Η βελτίωση αυτή αποτελεί ανάγκη και ζητούμενο για μικρούς και μεγάλους σύμφωνα με τις απαιτήσεις των καιρών, από άποψη τόσο περιεχομένου όσο και τεχνολογικών εξελίξεων».

Σας παρουσιάζουμε ακόμη τέσσερις νέες ταινίες της Διεύθυνσης Εκπαιδευτικής Ραδιοτηλεόρασης, που έχουν ήδη αρχίσει να προβάλλονται στο τηλεοπτικό πρόγραμμά της ΕΡΤ και να αποστέλλονται στα σχολεία ύστερα από αίτησή τους.

Η ταινία «Παρθενών: Μέτρο και Τελειότητα» στη θεματική ενότητα  «Τέχνη», αναφέρεται στην ιστορική πορεία του Παρθενώνα, μνημείο-σύμβολο του Παγκόσμιου Πολιτισμού. Ειδικότερα αναλύει την αρχιτεκτονική και γλυπτική του ναού μέσα από συνεντεύξεις των ειδικών επιστημόνων, των κ.κ. Χαράλαμπου Μπούρα, αρχιτέκτονα και ομότιμου καθηγητή ΕΜΠ και Κορνηλίας Χατζηασλάνη, αρχιτέκτονα, αρχαιολόγου και μουσειοπαιδαγωγού καθώς και animated πλάνων των σκηνοθετών Prof. Paul Debevec και Κώστα Γαβρά. H ταινία προβλήθηκε στις 27 Μαρτίου από την ΕΤ1 και θα προβληθεί πάλι λόγω του ιδιαίτερου ενδιαφέροντος την Παρασκευή 24 Απριλίου στις 10:25πμ και το Σάββατο 25 Απριλίου στις 9:30πμ.

Ακολουθούν τρεις ταινίες που ανήκουν στη θεματική ενότητα «Περιβαλλοντική Αγωγή». Η ταινία «Πράσινη ενέργεια» αναφέρεται στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Στη συνέχεια η ταινία «Το μικροκλίμα της Αττικής» παρουσιάζει το χωροταξικό και περιβαλλοντικό πρόβλημα του λεκανοπεδίου της Αττικής και την επίδρασή του στο κλίμα της ευρύτερης περιοχής. Τέλος η ταινία «Ο εφιάλτης της ξηρασίας» εστιάζει στα σύγχρονα περιβαλλοντικά προβλήματα της λειψυδρίας, της ξηρασίας και της ερημοποίησης στον πλανήτη και ιδιαιτέρως στον ελληνικό χώρο. Οι παρουσιάσεις των ταινιών εμπλουτίζονται με αποσπάσματα από τις συνεντεύξεις των ειδικών επιστημόνων, των κ.κ. Γιάννη Αίσωπου, Επίκουρου Καθηγητή Πανεπιστημίου Πατρών, Μαργαρίτας Αριανούτσου, Καθηγήτριας Οικολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών, Χρήστου Ζερεφού, Ακαδημαϊκού-Πρόεδρου Αστεροσκοπείου Αθηνών και Δημήτρη Λάλα, Μηχανικού Περιβάλλοντος.

Στο πλαίσιο της ενημέρωσης της Εκπαιδευτικής Κοινότητας για τα οπτικοακουστικά δρώμενα σε θέματα παιδείας θα θέλαμε να σας γνωστοποιήσουμε τον ιστότοπο του Ινστιτούτου Οπτικοακουστικών Μέσων (ΙΟΜ) για θέματα που αφορούν στην “Παιδεία για τα Μέσα”: www.iom.gr στην επιλογή: Πρωτοβουλίες Οπτικοακουστικής Παιδείας. Η διεύθυνση του ΙΟΜ ξεκίνησε από το Μάρτιο του 2009 συνεργασία με τη Δ/νση Εκπαιδευτικής Ραδιοτηλεόρασης για κοινές δράσεις μέσα στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους, που σύντομα θα προβάλλουμε από την e-εκπομπή.

Το αναλυτικό τηλεοπτικό  πρόγραμμα της Διεύθυνσης Εκπαιδευτικής Ραδιοτηλεόρασης  που προβάλλεται από την ΕΡΤ θα βρείτε στην ηλεκτρονική διεύθυνση: http://www.ert.gr/eductv/programma.htm.

Σοφία Παπαδημητρίου

Υπεύθυνη έκδοσης περιοδικού

Οι δύο αυτές ταινίες της Εκπαιδευτικής Τηλεόρασης εστιάζουν στις δύο βασικές, παράνομες ψυχοδραστικές ουσίες, την Κάνναβη (την ουσία που πρωτοέρχεται σε επαφή, περίπου 1 στους 4 εφήβους σήμερα στην Ελλάδα) και την Ηρωίνη (την ουσία με τις ισχυρότερες απαξιωτικές και καταστροφικές συνέπειες στον οργανισμό και σε ολόκληρη τη ζωή του χρήστη).

Έφηβοι και νέοι, πρώην χρήστες και νυν μέλη θεραπευτικών προγραμμάτων, μας διηγούνται πως γνώρισαν τις ουσίες, πόσο καθοριστικά επηρέασαν τη ζωή τους, πως εξαρτήθηκαν απ’ αυτές, αλλά και πως τις ξεπέρασαν και τώρα ξανακερδίζουν πίσω τη ζωή τους, ελεύθεροι από την εξάρτηση και τη ζωή που αυτή συνεπάγεται.

Το επιστημονικό προσωπικό του Κέντρου Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων (ΚΕΘΕΑ) και του Οργανισμού Κατά των Ναρκωτικών (ΟΚΑΝΑ) μας εξηγεί τις αιτίες, τις αφορμές αλλά και τους τρόπους αντίδρασης στο πρόβλημα της χρήσης ουσιών, τόσο από τους ίδιους τους εφήβους-νέους όσο και από τις οικογένειές τους.

Είναι δύο ντοκυμαντέρ μαρτυριών που με ψυχραιμία, αλήθεια και επιστημονική πληρότητα προσεγγίζουν το δύσκολο θέμα της χρήσης και κατάχρησης ουσιών, αλλά και της απεξάρτησης από αυτές, στα ευαίσθητα και καθοριστικά νεανικά χρόνια.

Γιώργος Σκεπάρνης

Υπεύθυνος ταινίας

Σε πολλές χώρες παρατηρείται μια ένταση του προβλήματος της βίαιης επιθετικής συμπεριφοράς ειδικά στην εφηβική ηλικία. Η βία είναι η εύκολη λύση για μικρούς και μεγάλους. Τα παιδιά λειτουργούν βίαια από πολύ μικρά, γιατί το αίσθημα της προσωπικής ευθύνης και ενοχής αναπτύσσεται κυρίως μετά τα μέσα του δημοτικού.

Υπάρχει όμως η ψευδαίσθηση ότι οι έφηβοι είναι πιο βίαιοι, επειδή πολλές επιθετικές ενέργειες της παιδικής ηλικίας συγχωρούνται με συνοπτικές διαδικασίες. Με τον έφηβο όμως, όλοι είναι αυστηρότεροι, επειδή βρίσκεται πλέον στον προθάλαμο της ενηλικίωσης και οφείλει να ελέγχει τον εαυτό του περισσότερο από ένα 10χρονο παιδί. Όσο μεγαλώνουμε, ασκούμαστε όλοι στον αυτοέλεγχο. Όταν πια ενηλικιωνόμαστε, ελέγχουμε ικανοποιητικά τις παρορμήσεις μας. Ο έφηβος όμως δεν έχει διαμορφώσει ακόμα την προσωπικότητα και συνάμα δεν είναι σε θέση να εκτιμήσει τις συνέπειες των πράξεών του. Παράλληλα περνά μια φάση εντονότατης σωματικής, ορμονικής και ψυχικής αναστάτωσης.

Τέλος, ακόμα και ο πιο ήρεμος έφηβος, μέσα σε αυτό τον κυκεώνα των αλλαγών  εξακολουθεί να εκτίθεται υπέρμετρα σε μηνύματα βίας. Η συμπεριφορά του δεν ελέγχεται λοιπόν  τόσο απλά και εύκολα όσο θα ήθελε ο ίδιος και το περιβάλλον του. Επιπλέον, στον αυτοέλεγχό του δεν βοηθά καθόλου η μειωμένη αυτοπεποίθηση που συχνά αισθάνεται. Καθώς μάλιστα στη σύγχρονη κοινωνία έχουμε υπέρογκες απαιτήσεις όλοι από όλους και μάλιστα σε άμεσους, γρήγορους ρυθμούς,  ο νεαρός ή η νεαρή περιμένουν πολλά τόσο από τον εαυτό τους όσο και από τον κόσμο. Έτσι είναι φυσικό να απογοητεύονται ή να νιώθουν μέχρι και απόγνωση. Η θλίψη και η απόγνωση είναι πολύ κακοί σύμβουλοι και συχνά πυροδοτούν τη βία.

Γιώργος Σκεπάρνης

Υπεύθυνος ταινίας