και την γιαγιά.

Η σχέση των παππούδων και τον γιαγιάδων με τα εγγόνια τους
είναι ξεχωριστή και μοναδική. Βοηθούν, φροντίζουν,
αγκαλιάζουν, προσέχουν, συντροφεύουν, καμαρώνουν,
προσφέρουν, είναι πάντα εκεί, γίνονται και εκείνοι παιδιά
κοντά στα εγγόνια τους και αγαπούν δίχως όρια.

Χρόνια πολλά λοιπόν σε όλους τους παππούδες και
γιαγιάδες του κόσμου είτε είναι εδώ είτε ψηλά στον ουρανό
γιατί όπου και αν βρίσκονται θα είναι πάντα δίπλα μας και

θα μας αγαπούν ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.

ΜΑΡΟΥΣΚΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑ
Γ1 ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

Τον Αύγουστο του 1922, στη Μικρασιατική γη γράφτηκε μία από τις πιο τραγικές
σελίδες της ελληνικής ιστορίας με θύματα τους χιλιάδες Μικρασιάτες και τους
Έλληνες στρατιώτες, στους οποίους, σήμερα, 103 χρόνια μετά, οφείλουμε να
αποτίσουμε ελάχιστο φόρο τιμής στη μνήμη τους.
Μια σύντομη ιστορική αναδρομή των τραγικών γεγονότων, περιλαμβάνει την
απόβαση του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη, στις 2 Μαΐου 1919, έως τις πολιτικές
αλλαγές στην Ελλάδα, την κατάρρευση του μετώπου, την εσπευσμένη εκκένωση της
Μικράς Ασίας και την καταστροφή της Σμύρνης τον Αύγουστο του 1922.
Ειδικότερα, τις τελευταίες δραματικές μέρες της καταστροφής και των
φρικαλεοτήτων που επακολούθησαν.
Έλληνες Μικρασιάτες είδαν τους δικούς τους να σφάζονται και να
αιχμαλωτίζονται, οι ίδιοι ατιμάστηκαν, εξευτελίστηκαν, κακοποιήθηκαν και
ληστεύτηκαν. Έντρομοι και αλλόφρονες κατέφυγαν στην Ελλάδα, προκειμένου να
σωθούν, εγκαταλείποντας τα πάντα πίσω τους, ζωντανούς και νεκρούς.
Η ελληνική Μικρά Ασία χάθηκε για πάντα τον Αύγουστο του 1922. Ο άλλοτε
ακμαίος Μικρασιατικός ελληνισμός, εγκαταλελειμμένος από την Ελληνική
Κυβέρνηση και την Ελληνική και Στρατιωτική Διοίκηση Σμύρνης, υπέστη ωμότητες
που αδυνατεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους και αποτελούν ντροπή για την
ανθρωπότητα και την πολιτισμένη Δύση.
Στη Λέσβο καταφθάνουν με κάθε μέσο, όπως και σε άλλα νησιά του
Βορειοανατολικού Αιγαίου, καθημερινά, χιλιάδες εξαντλημένοι και ρακένδυτοι
πρόσφυγες και Έλληνες στρατιώτες. Η εικόνα που παρουσιάζει το νησί είναι
πρωτοφανής και το βάρος που καλείται να σηκώσει δυσανάλογο με τις δυνατότητες
ενός ελληνικού νησιού, που ήδη έχει δεχθεί μεγάλο κύμα προσφυγικών ροών από τον
πρώτο διωγμό του 1914.
Τον Σεπτέμβριο του 1922 το νησί γίνεται γνωστό σε όλο τον κόσμο ως επίκεντρο
του προσφυγικού ζητήματος με πλήθος ξένων πρακτορείων να στέλνουν
ανταποκριτές στη Μυτιλήνη για να καλύψουν τα γεγονότα.
Οι πρόσφυγες ζουν σε άθλιες συνθήκες, στερούνται ακόμη και τα πιο βασικά
αγαθά, όπως η τροφή, τα φάρμακα και η στέγαση, με τις τοπικές εφημερίδες να
απευθύνουν διαρκείς εκκλήσεις προς τον Λεσβιακό λαό να βοηθήσει, όπως μπορεί,
τους αδελφούς πρόσφυγες. Η περίθαλψή τους και η στοιχειώδης κάλυψη των
βασικών αναγκών χιλιάδων ανθρώπων δεν είναι εύκολη υπόθεση και η ενσωμάτωσή
τους στην τοπική κοινωνία πραγματοποιείται με αργούς ρυθμούς.
Καταληκτικά, η Μικρασιατική Καταστροφή δεν αποτελεί απλώς μια ιστορική
ήττα. Είναι μια βαθιά πληγή στη συλλογική μνήμη των Ελλήνων, σύμβολο χαμένων
πατρίδων, αλλά και μιας δύναμης που άντλησε ο λαός για να αναγεννηθεί μέσα από
τις στάχτες. (Λέξεις 373)

Μαλένα Καραολάνη
Μαθήτρια Γ΄ ΕΠΑΛ

ΠΗΓΕΣ
Βιβλιογραφία
- Εθνική Ηχώ – «Μικρασιατική Καταστροφή»
- Ειρήνη Π. Βεκρή – «Η εγκατάσταση των Μικρασιατών προσφύγων στη Δυτ. Λέσβο»

Μαλένα Καραολάνη
Μαθήτρια Γ΄ ΕΠΑΛ

ΠΗΓΕΣ
Διευθύνσεις διαδικτύου
- https://en.wikipedia.org/wiki/Euthymios_Agritellis

Του Νίκου Ναζλίδη 1 ,

Ένα από τα αποτελέσματα της Μικρασιατικής καταστροφής ήταν με διπλωματικούς
και πολιτικούς όρους, η Ανταλλαγή των Πληθυσμών. Το γεγονός αυτό όμως έχει
χαραχτεί στη μνήμη μας και στην καρδιά μας, ως ο Μεγάλος Ξεριζωμός.
Αυτός ο Ξεριζωμός περικλείει δύο ιδιαίτερα στοιχεία. Τον Πόνο και τη Δύναμη
εκείνων των ανθρώπων. Του παππού μας, της προγιαγιάς μας. Τον αφόρητο πόνο από
την απώλεια συγγενών και φίλων, το κάψιμο ολόκληρων χωριών, την εγκατάλειψη
σπιτιών, οικογενειακών τάφων, το χάσιμο περιουσιών που με κόπο και μόχθο
δημιουργήθηκαν, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια που βίαια καταπατήθηκε. Έχασαν τις
σταθερές τους, αποπροσανατολίστηκαν, επισήμανε εύστοχα, μαθήτρια Λυκείου της
Καλλονής.
Οι ίδιοι άνθρωποι που βίωσαν τον Πόνο, έπρεπε να βρουν παράλληλα και τη Δύναμη
να μαζέψουν τα συντρίμμια τους να περάσουν απέναντι για να ξανασταθούν στα
πόδια τους, να ξαναριζώσουν. Κι οι καινούργιες ρίζες να ανθίσουν, να βγάλουν
καρπό. Ο καρπός αυτός είμαστε όλοι εμείς σήμερα εδώ, απόγονοι 3 ης , 4 ης και 5 ης
γενιάς προσφύγων Μικρασιατών, Ποντίων, Καππαδόκων. Στη Λέσβο, τη Μακεδονία,
τον κόσμο όλο. Βρήκαν τη Δύναμη και μας άφησαν Παρακαταθήκη, Παράδοση!
Ξέρεται, παράδοση δεν είναι η διατήρηση της στάχτης μιας καταστροφής, αλλά η μεταφορά της φλόγας, της ενέργειας, της ζωντάνιας, που ένιωθαν μέσα τους, οι πρόσφυγες πρόγονοι μας. Αυτά μας πέρασαν, αυτά μας κληρονόμησαν.

Στην επαρχία της Δυτικής Λέσβου, οι Μικρασιάτες και οι Πόντιοι όταν έφτασαν στην
Καλλονή και τις γύρω περιοχές έμεναν για αρκετό διάστημα σε καταυλισμούς και
παραπήγματα. Έτρωγαν από τα συσσίτια. Ώσπου να τους παραχωρηθούν οικόπεδα
και χωράφια για να οργανώσουν τους οικισμούς, τη ζωή και τα σπίτια τους, πέρασαν
αρκετά χρόνια. Πολλοί έφυγαν μετανάστες στην Αμερική, τον Καναδά και την
Αυστραλία. Άρχισαν να «σηκώνουν κεφάλι» από το 1928-1930 και μετά. Το
σημαντικότερο χαρακτηριστικό των ελληνόφωνων περιοχών της Ανατολής ήταν από
την αρχαιότητα η πρόοδος των ανθρώπων της, στα γράμματα τις τέχνες τον πολιτισμό
και η προκοπή τους στο εμπόριο και την οικονομία. Μετέφεραν το δικό τους στίγμα
στην καθημερινότητα, μέσα από τη μουσική, τους χορούς, τα φαγητά, την
αρχιτεκτονική των σπιτιών τους. Αυτό το πάντρεμα κουλτούρας Ανατολής και
Δύσης, αποτέλεσμα του ανήσυχου και γεμάτου περιέργεια πνεύματος τους, πέτυχε
σχετικά γρήγορα την ενσωμάτωση τους στην προγονική Ελλάδα και έκαναν το 1922
χρονιά καταστροφής και αναγέννησης ταυτόχρονα.

1 Ο Νίκος Ναζλίδης είναι Υποψήφιος Διδάκτορας Θεολογίας του ΑΠΘ και Θεολόγος στο ΕΠΑΛ
Καλλονής και στο ΓΕΛ Καλλονής.