Γράφει η Χριστίνα Χατζηγεωργίου
Ήρθε πάλι αυτή η μέρα. Η μέρα που θα σου πάρει τηλέφωνο ο πατέρας σου να σου πει χρόνια πολλά, η μέρα που θα δεις γυναίκες να δέχονται λουλούδια και σοκολατάκια μέσα σε ένα κλίμα χαρμόσυνο. Η μέρα που θα ευχαριστήσεις τη σύντροφό σου για τα όσα κάνει σωστά, τα οποία δεν ζήτησες να τα κάνεις εσύ, ώστε να της ελαφρύνεις το κόπο. Όχι σήμερα δεν είναι μέρα για χαρές και λουλούδια.
«Δεν εορτάζομεν ούτε δεχόμεθα επισκέψεις» είναι το σύνθημα πολλών φεμινιστικών κινημάτων ανά τον κόσμο και αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα που έχουν να αντιμετωπίσουν πολλές εκεί έξω.
Ο φόβος του να κυκλοφορήσεις μόνη τη νύχτα, τα σχόλια που δέχεσαι από άνδρες στη δουλειά και «έλα μωρέ πλάκα κάνουμε». Η άνιση μεταχείριση, η στασιμότητα στον εργασιακό χώρο, οι κουβέντες μέσα στο σπίτι όπως ποιος θα τα σιδερώσει αυτά; εσύ τα κάνεις καλύτερα, οι γυναικοκτονίες κτλ.
Όχι σήμερα είναι ημέρα μνήμης. Για όλες εκείνες που χάθηκαν κάτω από την παθιασμένη βία ενός Ανατολίτη, για όλες αυτές που μιλάνε, για όλες αυτές που δεν έχουν τη δύναμη να μιλήσουν. Για εκείνες που θέλουν παιδιά (και δεν μπορούν), για εκείνες που δεν θέλουν παιδιά, για την γιαγιά κάποιων που τότε δεν είχε επιλογή. Για τα αγόρια που τους είπαν να μην κλαίνε, για τα κορίτσια που τους έμαθαν να χρειάζονται κάποιον άλλο, που τις έμαθαν ότι δεν αρκούν οι δυνάμεις τους για να φτάσουν στα άκρα
Για όλες αυτές που τις κράτησαν πίσω. Να διδάξουμε στα παιδιά μας να βλέπουν τον άνθρωπο και όχι το φύλο.
Για όλα αυτά τη φετινή χρονιά να μην πούμε χρόνια πολλά, ας πούμε καλύτερα όχι άλλο.
