Γράφει η Λία Στεφανίδου
Κάθε φορά που επιστρέφεις σε ένα μέρος οικείο και αγαπημένο, ξεπηδούν στο μυαλό σου τόσες σκέψεις και αναμνήσεις, που σε ταξιδεύουν θέλοντας και μη! Έτσι κι εμείς, οι μαθητές των εσπερινών ΕΠΑΛ, επιστρέφουμε στα θρανία και βλέπουμε να ζωντανεύουν εικόνες απ” τα θρανία του τότε, τα θρανία πριν τριανταετίας και βάλε! Ας μπούμε, λοιπόν, μαζί στην χρονοκάψουλα κι ας ταξιδέψουμε πίσω στις δεκαετίες του ’80 και του ’90!
Για θυμήσου την ώρα του μαθήματος, που μαθητές και καθηγητές έγραφαν στον πίνακα με κιμωλίες… Εκείνο το »λατρεμένο» τρίξιμο που έκαναν και αμέσως ανατριχιάζαμε όλοι σαν ξεπουπουλιασμένα κοτόπουλα. Τα παιχνίδια στην αυλή, λάστιχο, σχοινάκι, τσανταλίνα μανταλίνα… Μάτωναν γόνατα, αλλά εμείς εκεί, ακάθεκτοι! Κι όταν επιστρέφαμε σπίτι, πετούσαμε την τσάντα και τρέχαμε να πάρουμε τηλέφωνο τους φίλους μας για να κανονίσουμε να βρεθούμε αργότερα. Σηκώναμε το ακουστικό, εκείνο το μεγάλο, το βαρύ και σχηματίζαμε το νούμερο! Το στρόγγυλο καντράν μέχρι να επαναφέρει τους αριθμούς στη θέση τους, μας έβγαζε την ψυχή! Και η κλασική ατάκα όταν η γραμμή δεν ήταν καλή «Πάρε το μηδέν, δεν ακούγεσαι» μας ακολουθεί μέχρι σήμερα!
Και αφού το ραντεβού είχε κανονιστεί, μαζευόμασταν όλοι στα πάρκα! Τα κορίτσια για να ανταλλάξουν αλληλογραφίες ή να παίξουν με τις BibiBo και να ονειρεύεται η κάθε μια τον δικό της John John…Τα αγόρια από την άλλη, οργάνωναν πολέμους με GI Joe και Transformers. Στο τέλος όμως, καταλήγαμε να παίζουμε όλοι μαζί τζαμί, κρυφτό και κυνηγητό αγόρια κορίτσια.
Μετά σειρά είχαν τα party. Σάββατο και Κυριακή απόγευμα. Ατελείωτος χορός υπό τους ήχους του «Lambanda», με φούστες να ανεμίζουν σε κάθε σβούρα και καβαλιέρους να οδηγούν τα βήματα! Φυσικά, τα πράσινα σοκολατάκια «Noisetta» ήταν πάντα εκεί για να μας δίνουν ενέργεια να συνεχίσουμε!
Μεγαλώνοντας λίγο, οι συνήθειες άλλαξαν… Το ραντεβού κλεινόταν στο μαγαζί με τα ηλεκτρονικά! Παλεύαμε να «φάμε» φαντασματάκια με το Pac Man, να «χτίσουμε τοίχους» με το Tetris και να «εξοντώσουμε τον αντίπαλο» στο Street Fighter.Κάπου εκεί ήρθαν και οι πρώτοι έρωτες! Ακούγαμε ραδιόφωνο και κάναμε αφιερώσεις! Βάζαμε την κασέτα στο κασετόφωνο, πατούσαμε το REC για να ηχογραφήσουμε το αγαπημένο μας τραγούδι και παρακαλούσαμε να μη μιλήσει ο εκφωνητής και μας χαλάσει τη «δουλειά»!
Όσο για την τηλεόραση, δεν άλλαζε κανείς κανάλι, ούτε στις διαφημίσεις, κάθε φορά που είχε «Beverly Hills 90210″! Παρακολουθούσαμε τις ιστορίες του Μπράντον, της Μπρέντα, του Ντίλαν, της Κέλλυ, του Στιβ, της Ντόνα, του Ντέιβιντ, της Άντρεα και σίγουρα ταυτιζόμασταν με κάποια από αυτές! Οι ήρωες της σειράς όμως, μεγάλωσαν και ακολούθησαν τις ζωές τους μετά το σχολείο. Το ίδιο κι εμείς, με μια μόνο διαφορά… Το σχολείο συνεχίζει να υπάρχει στις δικές μας ζωές, δημιουργώντας νέες αναμνήσεις, διαφορετικές αλλά πάντα αγαπημένες!
Υ.Γ. Τα σεμεδάκια που υπήρχαν παντού, ακόμη δεν μπορώ να τα ξεπεράσω!
