της Αγάπης Χαντουμάκη, μαθήτριας Γ τάξης του Εσπερινού Γενικού Λυκείου Ρεθύμνου
Επιμέλεια: Παναγιώτα Ζήκα
Κανείς δε μπορεί να είναι ελεύθερος, αν δεν είναι κύριος του εαυτού του
Εσωτερική ελευθερία σημαίνει να ελευθερώνεσαι από μέσα σου, όχι να κάνεις ό,τι θέλεις χωρίς όρια. Να μη σε κυβερνούν οι φόβοι σου, τα απωθημένα σου και οι γνώμες των άλλων. Είναι η στιγμή που μπορείς να σταθείς απέναντι στη ζωή και να πεις «επιλέγω συνειδητά πώς θα σταθώ ό,τι κι αν συμβαίνει γύρω μου».
Πολλοί άνθρωποι είναι ελεύθεροι εξωτερικά. Μπορούν να πάνε όπου θέλουν, να μιλήσουν, να δουλέψουν, αλλά μέσα τους νιώθουν φυλακισμένοι. Φοβούνται να πουν όχι. Φοβούνται να πουν αυτό που πραγματικά αισθάνονται. Φοβούνται μήπως δεν αρέσουν, μήπως απογοητεύσουν, μήπως μείνουν μόνοι. Έτσι, ζουν μια ζωή που συχνά δεν τους εκφράζει.
Η εσωτερική ελευθερία ξεκινά από τη σχέση που έχουμε με τον εαυτό μας. Όταν αποδεχτούμε ότι δεν είμαστε τέλειοι, ότι έχουμε αδυναμίες και ότι κάνουμε λάθη, τότε σταματάμε να παλεύουμε με τον εαυτό μας. Μαθαίνουμε να μην τιμωρούμε τις αδυναμίες μας αλλά να τις κατανοούμε. Εκεί ανοίγει σιγά-σιγά χώρος για γαλήνη.
Σημαντικό κομμάτι της εσωτερικής ελευθερίας είναι και το να μην ζούμε μόνο για να ικανοποιούμε τους άλλους. Η ανάγκη για αποδοχή είναι ανθρώπινη αλλά, όταν γίνεται ο μοναδικός μας οδηγός, χάνουμε τον εαυτό μας. Μαθαίνοντας να λέμε ΄όχι΄ χωρίς ενοχές και ΄ναι΄ χωρίς φόβο, παίρνουμε πίσω το τιμόνι της ζωής μας.
Εσωτερική ελευθερία σημαίνει, επίσης, να μην είμαστε δέσμιοι του παρελθόντος. Όλοι κουβαλάμε εμπειρίες, πληγές και λάθη. Το θέμα δεν είναι να τα ξεχάσουμε αλλά να μην τους δίνουμε την εξουσία να καθορίζουν το παρόν μας. Η συγχώρεση προς τους άλλους αλλά και κυρίως προς τον εαυτό μας είναι μια πράξη απελευθέρωσης.
Τέλος, εσωτερικά ελεύθερος άνθρωπος δεν είναι αυτός που δεν πονάει ή δεν φοβάται ποτέ. Είναι αυτός που, παρόλο που πονάει και φοβάται, δεν αφήνει αυτά τα συναισθήματα να καθορίζουν τις επιλογές του. Διαλέγει συνειδητά στάση ζωής. Διαλέγει να μην παραδίδει την ψυχή του στο θυμό, στο φόβο και στην πικρία.
Η εσωτερική ελευθερία δεν κατακτάται με μια φορά και τελείωσε. Είναι μια καθημερινή άσκηση. Μια μικρή απόφαση κάθε μέρα: να είμαι αληθινός με τον εαυτό μου, να σέβομαι τα όρια μου και να ζω λίγο πιο κοντά σε αυτό που πραγματικά είμαι.
