Το χόκεϋ, μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, ήταν καθαρά ένα εποχιακό άθλημα, διοργανωνόταν κυρίως τον χειμώνα διότι μόνο τότε οι θερμοκρασίες ήταν κατάλληλες. Το άθλημα ήταν παραδοσιακό και δημοφιλές στις βόρειες χώρες όπως η Ρωσία , ο Καναδάς , οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Σουηδία, η Φινλανδία, η Τσεχία και η Σλοβακία. Βασικός σκοπός είναι να σταλεί ο δίσκος στο τέρμα της αντίπαλης ομάδας απ’ τους παίχτες, χρησιμοποιώντας αποκλειστικά τα ειδικά μπαστούνια.
Ο αγώνας χωρίζεται σε 3 περιόδους των 20 λεπτών. Κάθε ομάδα έχει 5 παίχτες, 3 επιθετικούς και 2 αμυντικούς συν έναν τερματοφύλακα.
Το γήπεδο είναι ορθογώνιο με διαστάσεις 60 Χ 30μ. με στρογγυλεμένες γωνίες που η καθεμιά έχει ακτίνα 4,2μ.
Η απόσταση του τέρματος από τον πίσω τοίχο είναι 4μ. και οι 3 ζώνες απέχουν από 17μ. Το άθλημα παίζεται με μπαστούνι και παγοπέδιλα. Οι τελείως σκληρές επιφάνειες του πάγου και η υψηλή ταχύτητα του δίσκου απαιτούν εξοπλισμό ασφάλειας για την ελάττωση του κινδύνου. Αυτός ο εξοπλισμός κάνει το άθλημα ιδιαίτερα ασφαλές σχετικά με άλλα ομαδικά αθλήματα.
Δημοσιογράφοι: Παπανικολάου Χρήστος,
Σαπατίνος Μάριος
Πηγή: Διαδίκτυο
