Δες τα γενναία παλικάρια
δες πώς μοιάζουν με λιοντάρια

Και με τρομερή ψυχή
που φοβούνται οι εχθροί

στ΄άρματα πάνω ανεβασμένοι
με μια καρδιά ανδρειωμένη

πολεμούσαν με μανία
με στόχο την ελευθερία

Μα κι αν είναι αυτοί νεκροί
θα υμνούνται μια ζωή

με παρελάσεις και τραγούδια
με στεφάνια και λουλούδια

Γι΄αυτό φίλε μου θυμήσου
στην υπόλοιπη ζωή σου

πως η αγάπη στην πατρίδα
είανι υποχρέωσή σου.

Είναι γεγονός ότι στις μέρες μας η Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή των ανθρώπων. Πρέπει λοιπόν να λαμβάνει σωστές αποφάσεις και να λειτουργεί με έναν τρόπο που να είναι δίκαιη και να σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Αρχικά, η Ε.Ε. πρέπει να προάγει την ειρήνη, έτσι ώστε να έχουμε μία σταθερή οικονομική ανάπτυξη χωρίς πολέμους. Επιπλέον είναι αναγκαίο να υπάρχει πολιτική σταθερότητα, ώστε να μην υπάρχουν κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα στα κράτη-μέλη της. Επίσης, η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να ενισχύσει την πίστη σε αρχές όπως η ισοτιμία και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και να βοηθάει τις πιο φτωχές χώρες ενισχύοντας την οικονομία τους. Παράλληλα, όλοι οι πολιτικοί των κρατών-μελών πρέπει να συζητάνε μεταξύ τους τα διάφορα προβλήματα και να μην είναι αδιάφοροι αλλά ούτε να συμμετέχουν μόνο ισχυρές χώρες στη λήψη αποφάσεων, επειδή κατέχουν μεγαλύτερη δύναμη. Επίσης, είναι απαραίτητο να τηρούμε τα ήθη και τα έθιμα κάθε χώρας και να διατηρούμε την κουλτούρα της, κάθως αυτά κάνουν μία χώρα ιδιαίτερα ξεχωριστή από τις άλλες. Τέλος, πρέπει να γίνουν προσπάθειες για την αντιμετώπιση των διακρατικών προβλημάτων, όπως η μόλυνση του περιβάλλοντος. Για να πραγματοποιηθεί αυτό πρέπει κάθε χώρα να συμμετέχει ενεργά στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο.
Εν κατακλείδι, είναι φανερό ότι η Ε.Ε. διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην πολιτική και οικονομική ζωή του κόσμου. Επομένως, πρέπει να ακούει τους πολίτες και να λαμβάνει αποφάσεις, οι οποίες θα βοηθήσουν στην εξέλιξή της και θα δημιουργήσουν τις βάσεις για ένα καλύτερο μέλλον.

Πρόσφατα , την ώρα της Γεωμετρίας, με πρωτοβουλία της καθηγήτριάς μας των Μαθηματικών, κας Μαριλένας Τσαγκαδοπούλου , φιλοτεχνήσαμε το Δέντρο του Πυθαγόρα στον τοίχο της τάξης μας – στην αίθουσα του Β1΄.
Το Δέντρο του Πυθαγόρα είναι ένας συγκεκριμένος τύπος φράκταλ -ένα γεωμετρικό δηλαδή σχήμα που επαναλαμβάνεται αυτούσιο σε άπειρο βαθμό μεγέθυνσης- που βασίζεται στο Πυθαγόρειο θεώρημα.
Πιο συγκεκριμένα, η αρχική μέθοδος δημιουργίας ενός Πυθαγόρειου δέντρου βασίζεται σε ένα κεντρικό τετράγωνο στο οποίο δύο άλλα μικρότερα τετράγωνα τοποθετούνται σε ορθή γωνία με αυτό. Επαναλαμβάνοντας αυτόν τον κανόνα κατασκευής, δημιουργούμε ένα φράκταλ που, στο τέλος, μοιάζει με το σχήμα ενός δέντρου.
Το δέντρο του Πυθαγόρα αποτελεί μια ιδέα του Ολλανδού καθηγητή Albert Bosnan, ο οποίος το 1842 εφάρμοσε το Πυθαγόρειο θεώρημα επαναλαμβανόμενα, δημιουργώντας μοτίβο.
Αρχικά, σχεδιάσαμε τα σχήματα στον τοίχο με μολύβι. Ύστερα, βάψαμε το εσωτερικό των τετραγώνων με διάφορα χρώματα και τονίσαμε το περίγραμμα με μαύρο μαρκαδόρο. Τέλος, στολίσαμε το δέντρο με πολύχρωμα λουλούδια. Ήταν μια μεγάλη ζωγραφιά, λίγο παραπάνω από τη μέση του τοίχου.
Ήταν μια ενδιαφέρουσα δράση, καθώς διασκεδάσαμε, εφαρμόσαμε κάτι που είχαμε διδαχτεί και καταλάβαμε καλύτερα το σχετικό μάθημα. Ο κόπος μας ανταμείφθηκε γιατί το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό.
Μπορεί να στολίζει αυτήν την τάξη για χρόνια!

    ΟΙ ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΜΕΝΕΣ ΣΕ ΕΝΙΑΙΟ ΠΙΝΑΚΑ

ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΟΥ Β1′

Σκέιτμπορντ (Skateboard) ή στα ελληνικά τροχοσανίδα. Το Skateboarding όπως το γνωρίζουμε, γεννήθηκε πιθανώς κάποια στιγμή στις αρχές της δεκαετίας του 1950, όταν οι σέρφερ στην Καλιφόρνια ήθελαν με κάτι να ασχοληθούν όταν δεν υπήρχαν κύματα για να κάνουν σερφινγκ [surfing].

Κανείς δεν ξέρει ποιος έκανε την πρώτη τροχοσανίδα. Φαίνεται ότι αρκετά άτομα βρήκαν παρόμοιες ιδέες περίπου την ίδια στιγμή. Τα πρώτα κατασκευασμένα skateboard παραγγέλθηκαν από ένα κατάστημα surf στη Καλιφόρνια. Ξύλινες τροχήλατες σανίδες. Κατά συνέπεια, το skateboarding αρχικά υποδηλώθηκε ως «surfing πεζοδρομίων» και οι πρώτοι σκέιτερ μιμούνταν το στυλ και τους ελιγμούς του surfing.

Από την στιγμή που δημιουργήθηκε έγινε πολύ αγαπητό. Η δημοτικότητα του skateboarding είναι τεράστια, δεν υπάρχει πάρκο ή γειτονιά σε όλο τον κόσμο όπου να μη δεις κάποιον με μια σανίδα του σκέιτμπορντ. Πολλές πόλεις συμπεριλαμβάνουν το σκέιτμπορντ στα σχέδια τους όταν κατασκευάζουν πάρκα, κατασκευάζοντας ειδικούς χώρους για skateboarding.

Το skateboarding έχει γίνει τόσο αγαπητό και διάσημο με αποτέλεσμα να γίνονται διοργανώσεις και να διεξάγονται διαγωνισμοί σκέιτμπορντ με έπαθλα χρηματικά ποσά. Υπάρχει ως και Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Επαγγελματικού Σκέιτμπορντ. Το άθλημα της τροχοσανίδας απέκτησε τόσο μεγάλη δημοτικότητα, ώστε να συμπεριληφθεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο το 2021 ως άθλημα σε επίπεδο ανδρών και γυναικών.

Είναι ένα πολύ διασκεδαστικό μέσο άθλησης και ψυχαγωγίας , που πρέπει όμως να το απολαμβάνουμε πάντα  με τον κατάλληλο εξοπλισμό για την ασφάλειά μας και σε ανάλογα διαμορφωμένους χώρους.

Ο  Καραγκιόζης ως ήρωας που παρακολουθούμε χρόνια τώρα -και ίσως τον έχουμε συνδυάσει με τις καλοκαιρινές μας διακοπές-  έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας . Είναι ο κεντρικός ήρωας του Θεάτρου Σκιών, γεννήθηκε  τον 17^ο αιώνα και ως σημείο καταγωγής του φαίνεται να ήταν η Ινδία αλλά κάποιες εκδοχές κάνουν λόγο για την Προύσα .

Οι παραστάσεις του Καραγκιόζη ήταν και εξακολουθούν να είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς… παρά τις δυσκολίες .

Οι  φιγούρες του;  Πολλές. Οι κυριότερες; Αυτές που ακολουθούν:

Φυσικά ο ίδιος ο Καραγκιόζης, ο οποίος είναι ένας φτωχός, άσχημος και άσημος άνθρωπος που σοφίζεται διάφορες μικροαπάτες για να επιβιώσει.

Ο Χατζηαβάτης ή Χατζεηβάτης, δουλοπρεπής φίλος του Καραγκιόζη, συνήθως κάνει θελήματα του Πασά (π.χ. ως τελάλης). Ο Καραγκιόζης τον αποκαλεί

» Χατζατζάρη» ή «Χατζηχαβιάρη» και τον σφαλιαρίζει σε πρώτη ευκαιρία.

Το Κολλητήρι (ή Σπίθας), ο Κοπρίτης ή Σβούρας ή Σκορπιός και ο Μυριγκόγκος ή Μπυρικόκος ή Πιτσικόκος (ή Μπιριγκόγκος ή Μιρικόκος ή ακόμα και Μπιτσικόκος), τα τρία παιδιά του Καραγκιόζη (ή και Κολλητήρια, όταν τα φωνάζει όλα μαζί). Ο Κολλητήρης είναι ο μεγαλύτερος γιος του Καραγκιόζη και η μικρογραφία του.

Η Αγλαΐα, η γυναίκα του Καραγκιόζη. Συνήθως δεν εμφανίζεται στην σκηνή, αλλά η χαρακτηριστικά γκρινιάρα της φωνή ακούγεται μέσα από το σπίτι. Πάντα υπομονετική με τα καμώματα του άντρα της.

Ο Μπάρμπα-Γιώργος, θείος του Καραγκιόζη, που κατοικεί στο χωριό. Φοράει φουστανέλα και τσαρούχια και μιλάει με ρουμελιώτικη προφορά. Πάντα προφυλάσσεται από τον ανιψιό του μη του κάνει κανένα «χουνέρι» και εν τέλει του τις βρέχει αγρίως. Είναι όμως ο μόνος που δέρνει το Βεληγκέκα για να προστατεύσει τον Καραγκιόζη και τους άλλους ήρωες.

Ο Σταύρακας (Σταύρος), μάγκας, κουτσαβάκης και ψευτοπαλληκαράς του Πειραιά. Φοράει καβουράκι, κρατάει κομπολόι, έχει λυμένο ζωνάρι και στριφτό μουστάκι. Αν κάτι τον ενοχλήσει, το χέρι πάει αμέσως στο μαχαίρι που έχει στο ζωνάρι του.

Ο Σιορ Διονύσιος ή Νιόνιος. Ζακυνθινός  που μιλάει με έντονη επτανησιακή προφορά. Ξεπεσμένος αριστοκράτης. Εμφανίζεται πάντοτε τραγουδώντας παραδοσιακά τραγούδια για την Ζάκυνθο. Είναι πάντοτε αξιοπρεπής, ευγενικός και χαριτωμένος αλλά επίσης και αφελής.

Ο Μορφονιός. «Μαμάκιας», ερωτύλος, με τεράστια μύτη (χαρακτηριστικό που προστέθηκε αργότερα), πελώριο κεφάλι και ένρινη φωνή που πιστεύει ότι είναι ωραίος. Κάθε φράση του την τελειώνει με ένα «Ουίτ!».

Ο Εβραίος ή Σολωμός ή Σολομών ή Χαχαμίκος ή «Σολωμός», όπως τον αποκαλεί κοροϊδευτικά ο Καραγκιόζης. Είναι πλούσιος έμπορος, τσιγκούνης, πονηρός, αλλά και δειλός, φοράει λόγω θρησκείας κιπά στο κεφάλι.

Ο Βεληγκέκας ή  Δερβέναγας, φύλακας στο σεράι, μιλάει σπαστά ελληνικά και συνήθως κακομεταχειρίζεται τον Καραγκιόζη, αλλά δέχεται ξυλοδαρμό από τον μπάρμπα-Γιώργο.

Ο Βεζίρης ή Πασάς, ο ανώτερος άρχοντας του Σαραγιού. Ντυμένος με φανταχτερή στολή, σοβαρός, αυστηρός, άλλοτε παρουσιάζεται ως δίκαιος και άλλοτε ως σκληρός και εχθρός των χριστιανών.

Η Βεζυροπούλα, η κόρη του Πασά. Αντικείμενο πόθου του Καραγκιόζη και συχνό «λάφυρο» – δώρο του Πασά στις διάφορες περιπέτειες. «…όποιος μπορέσει και εξοντώσει το καταραμένο θεριό, θα παίρνει πολλά δώρα και την κόρη του Πασά για γυναίκα!».

Όλες αυτές οι φιγούρες φτιάχνονται συνήθως με χαρτόνι ή πλαστικό ή παλιότερα με δέρμα. Ο Καραγκιόζης -παρ” όλα τα χρόνια που πέρασαν- συνεχίζει να πρωταγωνιστεί με απαράμιλλο κέφι, με σκανταλιάρικο ύφος και  με προθυμία σε διάφορες παραστάσεις, που πλέον έχουν προσαρμοστεί στο κλίμα και τη θεματολογία της εποχής!

Πού μπορούμε να μάθουμε περισσότερα για το Θέατρο Σκιών, την ιστορία του, τους δημιουργούς του και όλα όσα τον κάνουν ένα κλασικό και διαχρονικό θέμα – όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο;

Μια πολύ καλή πρόταση είναι το Μουσείο Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού που διαθέτει  μια από τις σημαντικότερες και πλέον αντιπροσωπευτικές συλλογές έργων του θεάτρου σκιών και περιλαμβάνει φιγούρες, ρεκλάμες και σκηνικά.

]]> https://schoolpress.sch.gr/gympentelis/archives/166/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/gympentelis/archives/162 https://schoolpress.sch.gr/gympentelis/archives/162#comments Sun, 26 May 2024 16:32:51 +0000 allogki http://schoolpress.sch.gr/gympentelis/?p=162 [...]]]> της μαθήτριας Κλεονίκης Γεωργιάδη, Α1′

Το Μαύρο Θέατρο της Πράγας  είναι ένα πρωτότυπο θέαμα στον κόσμο που συνεπαίρνει το κοινό με την ομορφιά των εικόνων του, την καλλιτεχνική του αρτιότητα και τη μη λεκτική δυναμική του.
Το Μαύρο Θέατρο έρχεται από την Ασία, όπου αποτέλεσε μια μορφή διασκέδασης  στις αυτοκρατορικές αυλές. Σε μια μικρή σκηνή, καλυμμένη με μαύρο ύφασμα, μαυροντυμένοι κουκλοπαίκτες-μαριονετίστες κρατούσαν αντικείμενα τα οποία φωτίζονταν με φως κεριών. Στις αρχές του 20ού αιώνα η τεχνική μεταφέρθηκε στην Ευρώπη από τον κινηματογραφιστή Georges Méliès και τον σκηνοθέτη Konstantin Stanislavski.  Αργότερα, η τεχνική εξερευνήθηκε από avant-garde (μοντέρνους, πρωτοποριακούς) σκηνοθέτες της εποχής.
Έναν χρόνο αργότερα, το 1960, ο Τσέχος  Jiri Srnec (  Ζίρι Σρνετς ) αποσπάστηκε από την ομάδα και ίδρυσε τη δική του σκηνή, πειραματιζόμενος με μια νέα ανακάλυψη, την ιωδίζουσα λάμπα φθορισμού (black light) φωτίζοντας τη μαύρη σκηνή και ιδρύοντας επίσημα το Μαύρο Θέατρο της Πράγας!
Το Μαύρο Θέατρο βασίζεται σε ένα οπτικό τέχνασμα: οι ηθοποιοί παίζουν ένα παιχνίδι ορατού-αόρατου και, αξιοποιώντας την κινητική και ακουστική ακρίβεια, οδηγούν τους θεατές στην έκπληξη της αλλοίωσης των αποστάσεων, την ψευδαίσθηση της αιώρησης, τη μαγεία της eμφάνισης και της εξαφάνισης.

Οι ηθοποιοί-χορευτές «αφηγούνται» στον θεατή την ιστορία τους μέσα από την παγκόσμια γλώσσα της παντομίμας. Το μαύρο θέατρο εμπεριέχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός διεθνούς θεάματος και απευθύνεται σε όλους τους πολιτισμούς, μια και παρακάμπτεται ο λόγος και η επικοινωνιακή του γλώσσα βασίζεται στην κίνηση, στην ακουστική και την παντομίμα. Επίσης, είναι ένα θέαμα πλημμυρισμένο από κίνηση, χρώμα και μουσική.

Το Μαύρο Θέατρο της Πράγας έχει επισκεφθεί αρκετές φορές την Ελλάδα και έχει δώσει παραστάσεις με μεγάλη επιτυχία. Παρόμοιες παραστάσεις –με παραπλήσια δηλαδή τεχνική- έχουν δοθεί και από άλλα θεατρικά σχήματα.
Δική μου προτροπή;… Την επόμενη φορά που θα επισκεφθεί τη χώρα μας να μην το χάσετε, καθώς είναι ένα θέαμα πρωτότυπο και σαγηνευτικό …πραγματικά μαγικό!

Όλος χαρά ο θείος Οδυσσέας κι αγαλλίαση, με πρίμο αγέρι σήκωσε τα πανιά,

κάθισε στο τιμόνι και το κυβέρνησε με τέχνη.

Ύπνος δεν έπεσε στα βλέφαρά του, αλλά κοιτούσε συνεχώς την Πούλια,

τον Βοώτη που δύει αργά, την Άρκτο που τη λεν κι Αμάξι

δεν φεύγει από τη θέση της γυρίζοντας, μόνο παραμονεύει τον Ωρίωνα,

και μόνη αυτή δε λέει να πέσει στα λουτρά του Ωκεανού.

Η Καλυψώ η θεόμορφη τον είχε ορμηνέψει, αυτό το αστέρι

πάντοτε να το ’χει ποντοπορώντας στο ζερβό του χέρι.

(Ομήρου Οδύσσεια,  ε 297-306)

Ο ουρανός ανέκαθεν αποτελούσε πηγή έμπνευσης για τους καλλιτέχνες από τα αρχαία χρόνια, αλλά και πολύτιμο βοηθό των ναυτικών και των θαλασσοπόρων.  Αδιάσειστη απόδειξη οι στίχοι από την Οδύσσεια του Ομήρου που περιγράφουν τον τρόπο προσανατολισμού του ήρωα στα ταξίδια του.

Στα αρχαία χρόνια, όταν δεν υπήρχαν οι πυξίδες, οι ναυτικοί προσανατολίζονταν με τους αστερισμούς. Οι αστερισμοί είναι περιοχές του ουρανού στις οποίες ανήκουν κάθε είδους ουράνια σώματα  και όχι ομάδες αστέρων. Οι πρόγονοί μας με λίγη φαντασία κατάφεραν να φτιάξουν τους αστερισμούς, οπότε σχηματίζουν συνήθως κάποιο ζώο ή κάποιον ήρωα της μυθολογίας.

Οι περισσότεροι αστερισμοί έχουν συγκεκριμένη θέση στο σύμπαν, πράγμα που βοηθούσε τους ναυτικούς να ξέρουν πού είναι το κάθε σημείο του ορίζοντα. Οι ναυτικοί χρησιμοποιούσαν και τους 88 αστερισμούς για να προσανατολιστούν. Χάρις τους αστερισμούς, όταν δεν φαίνονταν τα λιμάνια, οι ναυτικοί κατάφερναν να φτάσουν σώοι στον προορισμό τους.

Ο αστερισμός που χρησιμοποιούσαν κυρίως είναι η Μικρά Άρκτος. Παρ΄όλο που δεν τόσο μεγάλη ή τόσο φωτεινή όσο η Μεγάλη Άρκτος, η Μικρά Άρκτος βρίσκεται πάντα στον βόρειο αστρικό πόλο. Αν οι ναυτικοί εντόπιζαν αυτόν τον αστερισμό, ήξεραν πού πέφτει ο βορράς. Υπάρχουν και άλλοι αστερισμοί που συμβολίζουν σημεία του ορίζοντα, όπως ο Ηριδανός που είναι στη Δύση και φαίνεται τον Μάρτιο. Έτσι, αν δεν μπορούσε να εντοπιστεί η Μικρά Άρκτος, οι ναυτικοί θα μπορούσαν να βρουν με άλλους αστερισμούς τον δρόμο τους.

Με τη δημιουργία της πυξίδας και άλλων μέσων, οι αστερισμοί έπαψαν να χρησιμοποιούνται ως  «πυξίδα». Παραμένουν όμως φωτεινοί στον βραδινό ουρανό.

Περίπου πριν 50 χρόνια όταν η γιαγιά μου πήγαινε τρίτη γυμνασίου είχε μία φίλη που την έλεγαν Αθανασία. Ήτανε πολύ καλές φίλες από το δημοτικό καθώς τύχαινε κάθε χρόνο να ήταν μαζί στο ίδιο τμήμα.

Έτσι μία μέρα όπου η Αθανασία δεν είχε φέρει μαζί της στο σχολείο το τετράδιο με τις ασκήσεις των μαθηματικών γιατί το είχε ξεχάσει σπίτι της, ο καθηγητής άρχισε να της φωνάζει, να της τραβάει τα μαλλιά και να της βαράει τα αυτιά και τα χέρια με τη βέργα. Η Αθανασία είχε ματώσει… πονούσε πάρα πολύ. Όταν το μάθημα τελείωσε και βγήκανε διάλειμμα άρχισε να κλαίει και να στεναχωριέται επειδή ξέχασε το τετράδιο. Η γιαγιά μου προσπαθούσε να την ηρεμήσει και να καθαρίσει με την κορδέλα της τις πληγές που είχε στα αυτιά και στα χέρια.

Όταν γύρισε στο σπίτι της και την είδαν έτσι οι γονείς της, την ρώτησαν τι έπαθε και εκείνη τους εξήγησε τρομαγμένη τι είχε γίνει. Όμως η μαμά της αντί να της φωνάξει και να την χτυπήσει και εκείνη, έτρεξε να της κάνει μια αγκαλιά και να την φροντίσει.

Η Αθανασία είχε για αρκετό καιρό τα σημάδια καθώς δεν μπορούσε να γράψει για περίπου δύο εβδομάδες. Οι γονείς της πήγαν και μίλησαν στον καθηγητή της, λέγοντάς του να μην την δείρει αν δεν μπορεί να γράψει. Ο καθηγητής τους άκουσε και δεν την ξαναχτύπησε ποτέ τόσο πολύ έως και καθόλου μέχρι να κλείσουν οι πληγές της και να γίνει καλά.