Μπιρλιράκη Νίκη,Γ3- Ρούσσου Μαρία ,Β3-Ρούσσος Πέτρος, Α3-Σκρέλα Σεράινα, Α3
Σε μια από τις δράσεις της Περιβαλλοντικής μας Ομάδας είχαμε την χαρά και την τιμή να γνωρίσουμε από κοντά έναν ξεχωριστό καλλιτέχνη του τόπου μας, έναν -κατά κάποιον τρόπο- αυτοδίδακτο ζωγράφο, στα έργα του οποίου εξυμνείται η φύση και ο άνθρωπος. Ο ίδιος προτιμά να αυτοπροσδιορίζεται ως λιμενικός περισσότερο παρά ως ζωγράφος. Τα έργα του όμως που αποτυπώνουν με τρόπο καθαρό και λαϊκό την καθημερινότητα των ανθρώπων της διπλανής πόρτας και την άγρια ομορφιά του κυκλαδίτικου τοπίου, φανερώνουν καλλιτεχνική ευαισθησία, αυθεντικότητα, πρωτοτυπία και ιδιαίτερο προσωπικό ύφος που γοητεύει τον θεατή και του περνάνε πολλαπλά μηνύματα μέσα από μια αισθητική που είναι συνυφασμένη με τον καθημερινό μόχθο των ανθρώπων και ταυτόχρονα την εμπειρία της λαϊκής σοφίας.
Πρόκειται για τον κ. Λευτέρη Κορωνιό, έναν άνθρωπο της βιοπάλης και του μόχθου (στα πόδια του έβαλε »παπούτσι κανονικό» -όπως χαρακτηριστικά μας είπε- μετά τον σεισμό, σε ηλικία επτά ετών) με χέρια δουλεμένα και λόγια σταράτα, που με χαρά μας άνοιξε την πόρτα του εργαστηρίου του, μας ξενάγησε στον χώρο του και μας παραχώρησε μια συνέντευξη για το σχολικό περιοδικό μας! Οι ερωτήσεις τέθηκαν εντελώς αυθόρμητα από τα παιδιά, χωρίς να υπάρξει κάποια ιδιαίτερη προετοιμασία και εμπνεύστηκαν από την θέα των ζωγραφικών έργων και από την παρουσία του ίδιου του ζωγράφου.
κ.Μπαμπλούδη:-Ευχαριστούμε πολύ που μας δεχτήκατε στον φιλόξενο χώρο σας και μας επιτρέπετε να δούμε από κοντά όλους αυτούς τους πολύ όμορφους πίνακες! Ξέρετε, με κάποια αφορμή ,μιλήσαμε στην Περιβαλλοντική μας Ομάδα για τα έργο σας και τα παιδιά έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και θέλησαν να σας γνωρίσουν από κοντά και να σας πάρουν μια συνέντευξη!
κ.Κορωνιός :-Μάλιστα!
κ.Μπαμπλούδη :-Εάν είστε έτοιμος λοιπόν, τα παιδιά έχουν κάποιες ερωτήσεις!
κ.Κορωνιός: -Ευχαρίστως, σας ακούω!
Νίκη:- Εγώ θα ήθελα να σας ρωτήσω γενικώς για την καριέρα σας ως ζωγράφος και θα ήθελα να μου πείτε για τα συναισθήματα που μπορεί να είχατε νιώσει σε σημαντικές στιγμές της ζωής σας σε σχέση με την ζωγραφική.
κ.Κορωνιός:-Μάλιστα! Καταρχάς να σας ευχαριστήσω που ήρθατε στο σπιτικό μου -να ξεκινήσουμε από εκεί- και προτιμήσατε να σας πω δυο πραγματάκια που θα σας ωφελήσουν. Εμένα με βοήθησε πάρα πολύ η φύση. Με βοήθησε καθώς το μοναδικό μου οπτικό πεδίο ήταν το γαλάζιο και οι άνθρωποι, από εκεί ξεκίνησα. Π ήρα μερικά μαθήματα στη »Διπλάρειο Σχολή», ελεύθερο σχέδιο, προοπτική, μακέτα και ξυλογλυπτική. Στη συνέχεια κατατάχτηκα στο Λιμενικό Σώμα και από εκεί βοηθήθηκα καθώς ήρθα σε επαφή με τον άνθρωπο. Από εκεί ξεκίνησα να δημιουργώ, με βοήθησε πολύ ο ίδιος ο άνθρωπος, η φύση και στη συνέχεια άνοιξα τις φτερούγες μου και πήγαινε το πινέλο »με κλειστά μάτια». Ξεκίνησα και έκανα εκθέσεις στην Άνδρο, στην Τζια και στον Πειραιά, επίσης αρκετές στην Σαντορίνη και »μπήκε το νερό στο αυλάκι»! Δεν έφυγα όμως από τον άνθρωπο, δηλαδή έβλεπα ότι δυο χέρια και δυο πόδια μόνο δεν κάνουν τον άνθρωπο! Υπάρχει η ψυχή, είναι η ψυχική κατάσταση του ανθρώπου (ενν. που τον κάνει ξεχωριστό) και τότε άρχισα να ζωγραφίζω. Κάθε πίνακας είναι μια ιστορία ανθρώπου!
Νίκη:- Λέτε δηλαδή πως η φύση, ο άνθρωπος και η ψυχική του κατάσταση σας ενέπνευσε να αρχίσετε την ζωγραφική σε επαγγελματικό επίπεδο;
κ.Κορωνιός:- Ναι. Επίσης ήταν πως ένιωθα εγώ όταν ζωγράφιζα, ήτανε η ψυχική μου ηρεμία, ήμουνα πάντα ήρεμος ψυχικά. Επιπλέον αυτό που με βοήθησε είναι ότι δεν ξενύχταγα χωρίς λόγο! ξενύχταγα στην δουλειά μου, στις βάρδιες, αλλά δεν ξενύχταγα άδικα. Ό,τι χρόνος έμενε έπαιρνα ρεπό και ηρεμούσα, δεν το τράβαγα, δεν το τσίτωνα για να ικανοποιήσω την εξέλιξη της σύγχρονης εποχής! παρέμεινα αγρότης, παρέμεινα »ήλιο με ήλιο», δηλαδή εννοώ πως όταν έφευγε ο ήλιος μετά από λίγο πήγαινα στο σπίτι και έτσι παρέμεινα ήρεμος μέχρι και σήμερα.
κ.Μπαμπλούδη:- Ωραία! Βλέπουμε εδώ στους πίνακές σας διάφορα πρόσωπα και καθώς είπατε πηγή της έμπνευσής σας ήταν ο άνθρωπος! Να υποθέσουμε ωστόσο όχι ο οποιοσδήποτε άνθρωπος; Προφανώς είχαν κάτι ιδιαίτερο τα συγκεκριμένα πρόσωπα που τράβηξαν την προσοχή σας, έτσι δεν είναι;
κ.Κορωνιός:- Εγώ -ως προς τις προσωπογραφίες- παρέμεινα πιστός στον αιγαιοπελαγίτη! Προσέξτε , είμαστε στον 24ο Παράλληλο, αφού γεννήθηκα σε αυτό το νησί…Στον 24ο Παράλληλο ,μετά από μια ηλικία, τα πρόσωπα των ανθρώπων είναι περίπου ίδια, σχισμένα από αέρα και ήλιο. Εγώ εδώ παρέμεινα, δηλαδή δεν έφτιαξα πρόσωπα που είναι βόρεια (με βόρεια χαρακτηριστικά) ,έφτιαξα Νότιο Αιγαίο!
Πέτρος:- Να ρωτήσω κάτι κι εγώ;
κ.Κορωνιός:-Παρακαλώ!
Πέτρος:- Κάποιες από τις ζωγραφιές σας έχουν πάνω μια σημαία με φεγγάρι…Είναι συμβολικό αυτό;
κ.Κορωνιός:- Ναι, ναι! θα σου απαντήσω αμέσως! Το φεγγάρι είναι αυτό που δημιουργεί τον άσχημο καιρό ή τον καλό. Όταν το φεγγάρι είναι ανάσκελα έρχεται κακοσύνη, όταν το φεγγάρι είναι όρθιο έχουμε μπονάτσες! Εάν προσέξεις σε μερικά έργα υπάρχει και όρθιο και πανσέληνος. Είναι δεκάδες τα έργα μου τα οποία έχουν το φεγγάρι απάνω, είναι έμπνευση για εμένα! Η πιστοποίηση η δικιά μου ότι θα έχω καλοσύνη ή φουρτούνα είναι το φεγγάρι. Τώρα, στην σύγχρονη εποχή, έχουμε την μετεωρολογία, παλιά δεν υπήρχαν αυτά και οι άνθρωποι που ασχολούνταν με την θάλασσα το βράδυ κοιτούσαν το φεγγάρι για να ξεκινήσουν την επομένη τις εργασίες τους…
Νίκη:- Θα ήθελα κι εγώ να ρωτήσω κάτι για τις ζωγραφιές σας!
κ.Κορωνιός:- Μάλιστα!
Νίκη:-Καθώς έκανα μια μικρή έρευνα για εσάς και το έργο σας στο ίντερνετ, συνειδητοποίησα πως οι ζωγράφοι έχουν το δικό τους στυλ ο καθένας, το δικό τους ύφος, την δική τους προτίμηση σε συγκεκριμένα χρώματα. Κάποιος ζωγράφος μπορεί να έχει πολύ έντονα χρώματα και ένας άλλος να έχει πάρα πολύ σκούρα! Θα ήθελα λοιπόν να σας ρωτήσω τι σας εμπνέει να χρησιμοποιήσετε όλα αυτά τα χρώματα στις ζωγραφιές σας και πόσο βοηθάει να εκφράσετε το συναίσθημα που έχετε όταν ζωγραφίζετε κάποιο από τα αριστουργήματά σας;
κ.Κορωνιός:-Το πρότυπό μου είναι το γαλάζιο, το έντονο γαλάζιο! Να πάμε στο λουλάκι…από το λουλάκι ξεκίνησα επηρεαζόμενος από την ακτινοβολία του! Και το φως! το φως! σπάνια θα δεις δικό μου έργο σκοτεινό! π.χ. εκείνος ο πνιγμένος! (Μας δείχνει έναν πίνακα…) Είναι γεγονός, αληθινά γεγονότα έτσι; Βλέπεις ότι τό “χω σκοτεινιάσει γιατί είναι πένθιμη η εικόνα ,αλλά εγώ δεν θα διανοηθώ (εν. στους υπόλοιπους πίνακες) να ζωγραφίσω έργο το οποίο δεν έχει το κυκλαδίτικο, έντονο φως! Δεν μπορώ ψυχολογικά!
κ.Μπαμπλούδη:-Επίσης παρατηρούμε πως έχετε επιγραφές επάνω στους πίνακες, μας εξηγείτε δηλαδή αυτό που βλέπουμε!
κ.Κορωνιός:-Ναι, έτσι είναι! Θα πάμε εδώ…(μας δείχνει κάποιους πίνακες)Εδώ έχουμε λοιπόν τρία φορτηγά καίκια της παλιάς εποχής. Γράφει λοιπόν επάνω: »Ψηλά άλμπουρα-χαμηλά ναύλα». Ήτανε δηλαδή φουνταρισμένα τα καίκια στο ηφαίστειο και δεν είχανε ναύλα! Ενώ δηλαδή έχουνε ψηλά τα άλμπουρα, τα ναύλα ήταν χαμηλά, έχουν με δυο λόγια πρόβλημα οικονομικό. Στις μέρες μας έχει πια περάσει αυτή η εποχή, έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Όμως ο πίνακας το αφηγείται. Έτσι οι ζωγραφιές γίνονται σαν βιβλίο! Να το πιάσουμε από την αρχή, να δούμε πως ζούσαν οι άνθρωποι, με τι ασχολούνταν…Κάθε έργο το μελετάς και μαθαίνεις. Ένας πίνακας μπορεί να σε γυρίσει πενήντα- εκατό χρόνια πίσω, να δεις πως ήταν μια εποχή που τώρα τελείωσε.
κ.Μπαμπλούδη:-Πως θα ορίζατε τον εαυτό σας, ζωγράφο ή ναυτικό;
κ.Κορωνιός:- Ναυτικός! Γιατί η θάλασσα μου »ανοίγει» το κεφάλι…είναι βασίλισσα!
κ.Μπαμπλούδη:-Η απάντησή σας άμεση και χωρίς να αμφιταλαντευτείτε καθόλου, μας ξαφνιάσατε!
Μαρία:-Σε ποια ηλικία καταλάβατε ότι η ζωγραφική σας αρέσει και αρχίσατε να ζωγραφίζετε;
κ.Κορωνιός:-Το πρώτο μου σκίτσο ήταν στην Διπλάρειο Σχολή όπου και βραβεύτηκε, το 1968. Ήταν από κάρβουνο και οι καθηγητές μου είπαν :»δεν ξέρουμε τι δουλειά θα ακολουθήσεις αλλά αυτό να το συνεχίσεις», δηλαδή την τέχνη!
Πέτρος:-Το πρώτο σας έργο εκτός σχολής ποιο είναι;
κ.Κορωνιός:-Το πρώτο μου έργο έχει πωληθεί στην Άνδρο, ήταν μια θαλασσογραφία και την έχει πάρει μια εφοπλιστική οικογένεια…Ήταν γύρω στο 1983-84.
Πέτρος:-Έχετε πολλές ζωγραφιές με την θάλασσα, όμως αφού ο πατέρας σας ήταν αγρότης μήπως έχετε και με χωράφια;
κ.Κορωνιός:-Ναι! εκεί πίσω σου είναι ένα έργο που λέγεται ΄΄Βεντέμα». Δείχνει τα σταφύλια και το ντοματάκι το σαντορινιό ενώ το ζευγάρι που απεικονίζεται τα αποκαλεί »θείο δώρο»! Βρήκαν δηλαδή οι άνθρωποι το αμπέλι και το χωράφι και δεν ασχολούνται πλέον με τον τουρισμό αλλά με την γη! Είναι βυζαντινό έργο, είναι ένα από τα πολύ αγαπημένα μου γιατί δείχνει πως επιβίωναν οι άνθρωποι, οι ντόπιοι που λέμε, πως βγάζανε τον επιούσιο.
κ.Μπαμπλούδη:-Εάν θέλατε να προσδιορίσετε την ζωή σας σε μια πρόταση τι θα λέγατε;
κ.Κορωνιός:-ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ! Όχι με άλλα λόγια…Εγώ το βράδυ -μένω σε ένα υπόσκαφο, εκεί γεννήθηκα, εκεί μεγάλωσα…έχει »φάει» σεισμούς, πείνες, κακουχίες, αρρώστιες…-το βράδυ, με το που ανοίξω την πόρτα λέω: Δόξα τω Θεώ!
Εμείς:-Σας ευχαριστούμε πολύ!
