Σήμερα είναι θυγατρική μάρκα του Ομίλου Volkswagen, κατά 100% από τις 18 Ιουνίου 2020, ενώ προηγουμένως ήταν κατά 99,64%. Ήδη από την αρχική εξαγορά της, έχει αναλάβει τον ρόλο της πολυτελέστερης εταιρείας μαζικής παραγωγής, μέσα στον Όμιλο. Η έδρα της Audi βρίσκεται στο Ίνγκολσταντ, στη Βαυαρία. Το γερμανικό της σλόγκαν είναι «Vorsprung durch Technik» (Πρόοδος μέσω της τεχνολογίας).

Ιστορία

Το πρώτο αυτοκίνητο Χορχ (Horch) παρήχθη το 1901 στο Τσβίκαου (Zwickau) της Σαξωνίας. Το 1910, ο Χορχ πώλησε την επιχείρηση που είχε ιδρύσει. Άρχισε έπειτα μία νέα επιχείρηση στο Τσβίκαου και συνέχισε να χρησιμοποιεί το εμπορικό σήμα Horch. Οι προηγούμενοι συνεργάτες του τον μήνυσαν για την παράβαση εμπορικών σημάτων και ένα γερμανικό δικαστήριο καθόρισε ότι το εμπορικό σήμα Horch ανήκε στην προηγούμενη επιχείρησή του. Ο Χορχ αναγκάστηκε να αλλάξει το όνομα της επιχείρησης παραγωγής αυτοκινήτων. Η λέξη «horch» μεταφράζεται «να ακούσει«, ο Χορχ καθιέρωσε το λατινικό αντίστοιχο του ονόματός του, που είναι η λέξη Audi.

Η AUDI έγινε το 1921 η πρώτη Γερμανική εταιρία, η οποία κατασκεύασε αυτοκίνητο με το τιμόνι αριστερά.

Το 1932 η AUDI συγχωνεύτηκε με τις  Horch, DKW και Wanderer και δημιουργήθηκε νέα εταιρία με το όνομα Auto Union. Η Auto Union, είχε ως σήμα τα τέσσερα δακτυλίδια (σήμα το οποίο χρησιμοποιεί η Audi μέχρι και σήμερα), τα οποία συμβόλιζαν τις τέσσερις εταιρίες (AUDI,HORCH,DKW,WANDERER).

Η Auto Union λάνσαρε το AUDI FRONT, το οποίο ήταν το πρώτο ευρωπαικό αυτοκίνητο με εξακύλινδρο κινητήρα και την κίνηση στον εμπρόσθιο άξονα.

Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, η Auto Union μετακόμισε στο Ingolstadt.

Το 1958 η Daimler-Benz αγόρασε το 87% της Auto Union και το 1959 το 100%.

Το 1964 την αγόρασε η VW. Μέχρι τότε, η  Auto Union κατασκεύαζε αυτοκίνητα με δίχρονους κινητήρες. Ένα από αυτά ήταν και το DKW F102.

Το 1965 η VW βασίστηκε στο DKW F102, το εφοδίασε με τετράχρονο κινητήρα και νέο παρουσιαστικό και έτσι δημιουργήθηκε το F103, το οποίο το πουλούσε ως AUDI.

Το 1969 η Auto Union συγχωνεύτηκε με την NSU και δημιουργήθηκε η Audi NSU Auto Union AG.

Το πρώτο αυτοκίνητο της νέας εταιρίας ήταν το AUDI 100.

Το 1972 ακολούθησε το AUDI 80, στο οποίο βασίστηκε το πρώτο VW PASSAT το 1973.

Το 1974 ακολούθησε το AUDI 50, στο οποίο βασίστηκαν τα VW GOLF και VW POLO.

Το 1980 γεννήθηκε η μόνιμη τετρακίνηση με κεντρικό διαφορικό (QUATTRO) και παρουσιάστηκε το AUDI QUATTRO, το οποίο γνώρισε τεράστια επιτυχία στα Ράλλυ.

Το 1985 οι φίρμες Auto Union και NSU απενεργοποιήθηκαν και η εταιρία ονομάστηκε AUDI AG.

Το 1987 παρουσιάστηκε το AUDI 90.

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, η AUDI καθιερώθηκε ως premium φίρμα και ισάξιος αντίπαλος των παραδοσιακών πολυτελών φιρμών Mercedes και Bmw.

Το 1990 παρουσιάστηκε το AUDI S2.

Το 1991 παρουσιάστηκε το AUDI S4, το οποίο βασιζόταν στο AUDI 100.

Το 1994 παρουσιάστηκαν τα AUDI A4 και AUDI A6, AUDI S6, AUDI A8 και AUDI RS2.

Το 1996 παρουσιάστηκαν τα AUDI A3 και AUDI S8.

Το 1997 παρουσιάστηκε το AUDI S4, το οποίο βασιζόταν στο AUDI A4.

Το 1998 παρουσιάστηκε το AUDI TT.

Το 1999 παρουσιάστηκαν τα AUDI S3, AUDI A2, AUDI RS4.

Σημερινά μοντέλα της Audi

• A1,S1 και RS1
• A3, S3 και RS3
• A4, A4 Allroad, S4 και RS4
• A5, S5 και RS5
• A6, A6 Allroad, S6 και RS6
• A7, S7 και RS7
• A8,S8 και RS8
• TT , TTS και TTRS
• Q2, SQ2
• Q3, SQ3 και RSQ3
• Q5,SQ5 και RSQ5
• Q7, SQ7 και RSQ7
• Q8, SQ8, RSQ8
• R8

Παλαιότερα μοντέλα

• Audi 50
• Audi 80
• Audi 100
• Audi 200
• Coupe
• Cabriolet
• Quattro
• Sport Quattro
• S2
• RS2
• V8

Λογότυπο

Το λογότυπο της αυτοκινητοβιομηχανίας όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.

Μοντέλα

Mitsubishi Lancer EvolutionΗ μάρκα έχει πολλά αξιοσημείωτα ιστορικά μοντέλα όπως:

• Mitsubishi Eclipse
• Mitsubishi 3000GT
• Mitsubishi FTO

Άλλα μοντέλα είναι:

• Mitsubishi L200
• Mitsubishi Outlander
• Mitsubishi Gallant

Η Αλέν γεννήθηκε στο Κάταμον της Ιερουσαλήμ από Εβραίους γονείς Αιθιοπικής καταγωγής που μετανάστευσαν στο Ισραήλ από την Αιθιοπία. Οι γονείς της πήραν διαζύγιο όταν η ίδια ήταν δυο ετών. Από τότε, δεν κράτησε επαφές με τον πατέρα της. Φοίτησε σε εβραϊκό γυμνάσιο και λύκειο και το 2018 ξεκίνησε την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία της.

Τον Οκτώβριο του 2017, συμμετείχε στην τρίτη σεζόν του X Factor Israel. Κατά την πρώτη οντισιόν, τραγούδησε το «Stone Cold» της Ντέμι Λοβάτο. Τον Ιανουάριο του 2018 κέρδισε το φινάλε της σεζόν.

Τον Απρίλιο του 2018, ερμήνευσε ένα τραγούδι από τον Αρκάδι Ντούκουιν στην τελετή φωτισμού που άνοιξε τους εορτασμούς της 70ης επετείου της ίδρυσης του κράτους του Ισραήλ.

Τον Δεκέμβριο του 2018 κυκλοφόρησε το πρώτο σινγκλ της, «Better».

Τον Φεβρουάριο του 2019, πριν από τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision στο Ισραήλ, κυκλοφόρησε μια έκδοση του τραγουδιού «Save your Kisses for Me» από τους Brotherhood of Man, το οποίο κέρδισε το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision το 1976.

Τον Μάρτιο του 2019 κυκλοφόρησε το δεύτερο της σινγκλ, «When It Comes to You», το οποίο παρήγαγε ο Αμερικανός παραγωγός Τζούλιαν Μπουνέτα. Την ίδια χρονιά πήρε μέρος σε μια παραγωγή Ισραηλινών στο Little Shop of Fears.

Το 2019 συμμετείχε στην έβδομη σεζόν του Rising Star, κερδίζοντας την πρώτη θέση στις 4 Φεβρουαρίου του 2020. Ως νικήτρια θα εκπροσωπούσε το Ισραήλ στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2020 που θα πραγματοποιείτο στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας. Ο διαγωνισμός αναβλήθηκε και η Αλέν εκπροσώπησε τη χώρα της το 2021 με το τραγούδι «Set Me Free».

Παρακολούθησε το Δευτεροβάθμιο Σχολείο του Εβραϊκού Πανεπιστημίου και, το 2018, ξεκίνησε την υποχρεωτική υπηρεσία της Ισραηλινής Δύναμης Άμυνας, σε στρατιωτικό συγκρότημα. Η Έντεν ζει τώρα στο Κιριάτ Γκατ του Ισραήλ.

     Από το 1957 μέχρι το 1969 οι Σέλτικς κυριαρχούσαν στο πρωτάθλημα, κερδίζοντας 11 πρωταθλήματα σε 13 χρόνια, εκ των οποίων τα 8 στη σειρά (1959-1966), σερί μεγαλύτερο από οποιαδήποτε άλλη ομάδα σε επαγγελματικό πρωτάθλημα της Βόρειας Αμερικής. Οι Σέλτικς κυριάρχησαν κατά τη δεκαετία του 1970 και του 1980 με τη βοήθεια πολλών σημαντικών παικτών, όπως ο Μπιλ Ράσελ (Bill Russel), ο Μπόμπ Κάουζυ (Bob Cousy), ο Τζόν Χάβλιτσεκ (John Havlicek), ο Λάρι Μπερντ (Larry Bird), αλλά και του προπονητή-θρύλου Ρέντ Αουερμπαχ (Red Auerbach), με ένα ρεκόρ συνολικών αγώνων 795-397 που βοήθησε τους Σέλτικς να κερδίσουν 16 πρωταθλήματα.

Το λογότυπο της ομάδας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου:

1946-1950:

1950-1960:

1960-1968:

1968-1978:

1978-1995:

1995-σήμερα:

Πρωταθλήματα
17 (1957, 1959, 1960, 1961, 1962, 1963, 1964, 1965, 1966, 1968, 1969, 1974, 1976, 1981, 1984, 1986, 2008)
Τίτλοι Περιφέρειας
22 (1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1962, 1963, 1964, 1965, 1966, 1968, 1969, 1974, 1976, 1981, 1984, 1985, 1986, 1987, 2008, 2010, 2017)
Τίτλοι Κατηγορίας
21 (1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1980, 1981, 1982, 1984, 1985, 1986, 1987, 1988, 1991, 1992, 2005, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012)

 
Γήπεδα:
Μπόστον Αρίνα (1946)
Μπόστον Γκάρντεν (1946–1995)
Χάρτφορντ Σιβίκ Αρίνα (1975–1995)
TD Garden (1995–σήμερα)

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Τα κεντρικά γραφεία τις εταιρείας βρίσκονται στην Γκίνζα, κοντά στο Τόκιο, αλλά τα σχέδια της εταιρείας είναι να μετακινήσει τα κεντρικά της γραφεία στην Καναγκάβα (Kanagawa) της Γιοκοχάμα μέχρι το 2010, με την κατασκευή του καινούργιου κτιρίου που ξεκίνησε το 2007.

Το 1999 ένα μερίδιο της εταιρίας εξαγοράστηκε από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Renault S.A.

Η Nissan βρίσκεται ανάμεσα στις τρεις μεγαλύτερες ιαπωνικές εταιρίες που διεκδικούν το μεγάλο αγοραστικό κοινό των ΗΠΑ.

Οι κινητήρες VQ της Nissan σε συστοιχία V6 έχουν ψηφιστεί μέσα στους δέκα καλύτερους κινητήρες της χρονιάς σε έναν ετήσιο διαγωνισμό τον Ward’s 10 Best Engines που διοργανώνει το περιοδικό αυτοκινήτου Ward’s AutoWorld.

Η αρχή της Nissan

Το 1928 o Yoshisuke Aikawa ίδρυσε την εταιρία Nihon Sangyo. Το όνομα Nissan προήλθε από το Nihon(ή Nippon)Sangyo. Εκείνη την εποχή θυγατρικές της εταιρίας ήταν η Hitachi και η Tobata Casting καθώς και άλλες εταιρίες σχετικές με την αυτοκινητοβιομηχανία, χωρίς όμως η Nissan να έχει εμπλακεί η ίδια στην παραγωγή αυτοκινήτων, τουλάχιστον μέχρι το 1933.

Η Nissan συνεχώς επεκτεινόταν σε σημείο να συμπεριλαμβάνονται σε αυτή 74 εταιρίες, πράγμα που την τοποθέτησε ανάμεσα στις πέντε μεγαλύτερες εταιρίες της Ιαπωνίας κατά την διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου και συγκεκριμένα στην τέταρτη θέση.

Τον Ιούνιο του 1934 ο Yoshisuke Aikawa αγόρασε το 100% των μετοχών της Jidosha Seizo Co., Ltd και η εταιρία μετονομάστηκε σε Nissan, αυτή ήταν και η αρχή της ως αυτοκινητοβιομηχανία.

Οι πρώτες σχέσεις της Nissan με την Αμερική

Βασικό ρόλο στην ιστορία της Nissan έπαιξαν ο Ουίλιαμ Γκόρχαμ (William R. Gorham), διευθυντής του τμήματος σχεδίασης της DAT Motors, καθώς και η επίσκεψη του Aikawa το 1908 στο Ντιτρόιτ.Κύριος στόχος του Aikawa ήταν η χρησιμοποίηση τελευταίας τεχνολογίας από τις ΗΠΑ στα αυτοκίνητα που κατασκεύαζε και σε αυτό τον βοήθησε ο Γκόρχαμ. Όλα τα μηχανήματα, καθώς και τα σχέδια των αυτοκινήτων, αλλά και μηχανικά μέρη, εισάγονταν από τις ΗΠΑ, πολλά εκ των οποίων προέρχονταν από το εργοστάσιο Γκράχαμ (Graham), εργοστάσιο το οποίο ήταν το πρότυπο της Nissan για την κατασκευή φορτηγών, καθώς επίσης επέβλεπε και την παραγωγή αυτών. Τα μηχανήματα εισάγονταν στην Ιαπωνία από την Mitsubishi για λογαριασμό της Nissan τα οποία και πήγαιναν στο πρώτο εργοστάσιο στην Γιοκοχάμα (Yokohama).

H συγχώνευση της Prince Motor

H Prince Motor ιδρύθηκε το 1947 και το 1966 συγχωνεύτηκε με την Nissan Motor Company. Αυτή η συγχώνευση επέφερε στην Nissan νέα μοντέλα, όπως το Skyline και το Gloria. Eν τέλει το όνομα Prince εγκαταλείφθηκε και τα παραπάνω μοντέλα κυκλοφόρησαν ως μοντέλα της Nissan. Παρόλα αυτά το όνομα Prince χρησιμοποιείται ακόμα από μερικούς αντιπροσώπους της εταιρείας.

Η μονάδα παραγωγής στην Ελλάδα

Στην δεκαετία του 1970 ιδρύθηκε στο Βόλο η Teokar/Teocar (Θεοχαράκης και Nissan Car) που κατασκεύαζε αυτοκίνητα Nissan.Το 1980 το πρώτο αυτοκίνητο είχε βγει απ’ την γραμμή παραγωγής και ακολούθησαν 170.000 ακόμα Ι.Χ και επαγγελματικά. Tο εργοστάσιο αυτοκινήτων έκλεισε τον Mάιο του 1995, ενώ δίπλα στο εργοστάσιο είχε φτιαχτεί μια ακόμη μονάδα, που κατασκεύαζε καθίσματα και μεταλλικά μέρη αυτοκινήτων.

Nissan και Οικολογία

Η Nissan παρήγαγε το πρώτο ηλεκτροκίνητο όχημα στην ιστορία της (Nissan Tama) το 1947.

To 1997 η Νissan παρήγαγε το Prairie Joy EV το πρώτο ηλεκτροκίνητο όχημα με μπαταρίες ιόντων λιθίου. Στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Τόκιο το 2005 παρουσιάστηκε το πρωτότυπο Pivo και το 2007 στην ίδια διοργάνωση παρουσιάστηκε το Pivo 2, το οποίο είχε και μεγαλύτερη εμβέλεια κίνησης. Στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Τόκιο το 2011 αποκαλύφθηκε το Pivo 3.

Επίσης τον Αύγουστο του 2009 η Νissan ανακοίνωσε την παραγωγή του Leaf, το οποίο ξεκίνησε την εμπορική του καριέρα στις ΗΠΑ και στην Ιαπωνία τον Δεκέμβριο του 2010 και στην Ευρώπη το 2011, με σκοπό την παγκόσμια διάθεσή του εντός του 2012.

Συνεργασία Nissan – Ford

Από το 1993 έως και το 2002 η Nissan και η Ford συνεργάστηκαν προκειμένου να σχεδιάσουν και να παράγουν ένα μίνι-βαν. Τα όνοματά τους ήταν Mercury Villager και Nissan Quest για την Ford και την Nissan αντίστοιχα. Τα δυο αυτοκίνητα μηχανικά ήταν πανομοιότυπα και οι μόνες διαφορές που εντοπίζονται είναι στην εξωτερική τους εμφάνιση. Η παραγωγή και των δυο οχημάτων γινόταν στις εγκαταστάσεις της Ford στην λίμνη Avon του Οχάιο.

Το 2002 η Ford σταμάτησε την παραγωγή του Villager δίνοντας βάση σε επόμενα μοντέλα, όπως τα Freestar και Monterey σε αντίθεση με τη Nissan που το 2004 παρουσίασε την τρίτη γενιά του αυτοκινήτου η οποία ήταν σχεδιασμένη από το μηδέν.

Το 1992 η Nissan παρήγαγε το τετρακίνητο Terrano, του οποίου το δικαίωμα παραγωγής είχε δώσει και στην Ford. To Terrano ήταν μηχανικά και εμφανισιακά όμοιο με το Ford Maverick, ενώ και τα δύο αυτοκίνητα παράγονταν στο εργοστάσιο της Nissan στην Ισπανία. Η παραγωγή του τότε Ford Maverick σταμάτησε το 1998, λόγω του ότι δεν υπήρξαν οι προσδοκώμενες πωλήσεις. Σε αντίθεση το Nissan Terrano το οποίο απεδείχθη δυνατό χαρτί στις πωλήσεις της εταιρίας έμεινε στις γραμμές παραγωγής μέχρι το 2005, όταν αντικαταστάθηκε από το Nissan Pathfinder.

Συμμαχία με τη Renault

Προς το τέλος του 20ού αιώνα με τη Nissan να αντιμετωπίζει σοβαρές οικονομικές δυσκολίες, η εταιρεία συνήψε εταιρική συμμαχία με την γαλλική Renault (Renault S.A. France). Υπογεγραμμένη στις 27 Μαρτίου 1999 η συμφωνία Renault-Nissan ήταν η μοναδική του είδους της, αφού περιλάμβανε μια ιαπωνική και γαλλική επιχείρηση, κάθε μία με την δική της πολιτική και νοοτροπία. Η Renault κατέχει το 44,3% των μετοχών της Nissan, ενώ η Nissan μόλις το 15% των μετοχών της Renault.

Στο πλαίσιο του «σχεδίου αναγέννησης της Nissan» υπό τον πρόεδρο Carlos Ghosn, η επιχείρηση ανανεώθηκε. Πολλοί κορυφαίοι οικονομολόγοι θεωρούν αυτή την αλλαγή μία από τις πιο θεαματικές εταιρικές ανανεώσεις στην ιστορία, με την Nissan να καταγράφει υψηλά κέρδη. Παρά την «αναγέννηση» οι πωλήσεις της Infiniti δεν είναι οι προσδοκώμενες.

Ιστορία

Τα πρώτα χρόνια

Η Opel ιδρύθηκε το 1863 από τον Άνταμ Όπελ και ξεκίνησε να κατασκευάζει ραπτομηχανές και άλλα οικιακές συσκευές. Ο ιδρυτής πέθανε το 1895, έχοντας καταφέρει η εταιρεία του να είναι ο μεγαλύτερος κατασκευαστής ραπτομηχανών στην Ευρώπη και να παράγει πάνω από 2.000 ποδήλατα ετησίως. Κατασκεύασαν τα πρώτα τους αυτοκίνητα το 1898, αγοράζοντας τα δικαιώματα από την εταιρεία Lutzmann και διαθέτοντας τα με την επωνυμία Opel-Lutzman. Δύο χρόνια αργότερα μετά την παύση της συνεργασίας, ο γιος του Όπελ υπέγραψε νέα συμφωνία με την γαλλική εταιρεία Darracq για την κατασκευή οχημάτων με την επωνυμία Opel-Darracq. Τα αυτοκίνητα ήταν καμπίνες Όπελ πάνω σε πλαίσια της Darracq, κινούμενα από έναν δικύλινδρο κινητήρα.

Το 1906 ξεκίνησαν να κατασκευάζουν αυτοκίνητα βασισμένα σε δικά τους σχέδια και σταμάτησαν την παραγωγή των Opel-Darracq. Τα πρώτα δείγματα παρουσιάστηκαν στην έκθεση αυτοκινήτου του Αμβούργου του 1906. Το 1911 μία πυρκαγιά κατέστρεψε ολοσχερώς το εργοστάσιο. Έχτισαν νέα μονάδα παραγωγής με καινούρια, εκσυγχρονισμένα μηχανήματα και σταμάτησαν την κατασκευή ραπτομηχανών. Η παραγωγή πλέον αποτελούνταν από ποδήλατα, μηχανάκια και αυτοκίνητα. Το 1913 ήταν ο μεγαλύτερος κατασκευαστής αυτοκινήτων στη Γερμανία.

Εξαγορά από την General Motors

Τον Μάρτιο του 1929 ο αμερικανικός όμιλος της General Motors εξαγόρασε το 80% της εταιρείας και μέχρι το 1931 αύξησε το ποσοστό της στο 100%. Η οικογένεια Όπελ κέρδισε 66 εκατομμύρια δολάρια από τη συναλλαγή.

GM Ευρώπης

Πολλά από τα αυτοκίνητα που είχε πουλήσει η General Motors παγκoσμίως, ήταν σχέδια της Όπελ, μεταξύ τους μοντέλα όπως τα Corsa, Astra, Vectra, Meriva A και Omega. Πολλά μοντέλα της Όπελ είχαν συχνά πωληθεί και με άλλα εταιρικά σήματα της GM, όπως Vauxhall στην Αγγλία, Holden στην Αυστραλία, Chevrolet στην Λατινική Αμερική και Saturn στις Η.Π.Α. Το πολυμορφικό Zafira κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία με το σήμα της Subaru ως Subaru Traviq, ενώ το Omega πωλήθηκε το χρονικό διάστημα 1997 – 2001 στις ΗΠΑ με το σήμα της Cadillac ως Cadillac Catera.

Η ίδια η Opel είχε εμφανιστεί και στις Ηνωμένες Πολιτείες με το δικό της σήμα στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και τα οχήματά της πωλούνταν σε αντιπροσωπείες της Buick σαν εισαγόμενα.

Η Opel ήταν το 1996 το ισχυρότερο εμπορικό σήμα της General Motors στην Ιαπωνία με 38.000 πωλήσεις. Μία δεκαετία αργότερα και μετά την κατακόρυφη πτώση των πωλήσεων (μόλις 1.800 πωλήσεις το 2005), η GM αποφάσισε να την αποσύρει στα τέλη του 2006 από την Ιαπωνική αγορά.

Το αρχηγείο της εταιρείας βρίσκεται στο Ρουσελσχάιμ και τα εργοστάσια στο Μπόχουμ, στο Άιζεναχ και το Καϊζερσλάουτερν. Εργοστάσια υπάρχουν ακόμη σε Βέλγιο, Ισπανία και Πολωνία. Αυτοκίνητα Όπελ κατασκευάζονται επίσης στο εργοστάσιο της Vauxhall στην Αγγλία. Τον Οκτώβριο του 2004 και υπό την απειλή 12.000 απολύσεων, οι εργάτες στα εργοστάσια της Όπελ κατέβηκαν σε απεργία που είχε μεγάλο αντίκτυπο στην παραγωγή. Οι διαπραγματεύσεις της εταιρείας με τους εργαζόμενους ακόμα συνεχίζονται, ενώ ένα από τα εργοστάσια της Όπελ στην Πορτογαλία έκλεισε μέσα το 2006 και η γραμμή παραγωγής μεταφέρθηκε στην Ισπανία.

Στις 30 Μαΐου 2009 ανακοινώθηκε συμφωνία μεταξύ της General Motors, της γερμανικής κυβέρνησης και των εμπλεκομένων πλευρών για την εξαγορά της Όπελ από τις Magna International και Sberbank, στο πλαίσιο της οικονομικής εξυγίανσης της μητρικής εταιρείας. Το Νοέμβριο του 2009 ωστόσο, η GM αποφάσισε να ακυρώσει την εξαγορά, καθώς η Opel αποτελεί την κυριότερη πηγή κερδών στην Ευρώπη. Η τελευταία φορά που η Opel ήταν κερδοφόρα υπό την GM ήταν το 1999.

Εξαγορά από την PSA

Τελικώς η Opel πωλήθηκε στο Groupe PSA το Μάρτιο του 2017, μαζί με την Vauxhall (Βόξολ), η οποία ουσιαστικά είναι οι δεξιοτίμονες εκδοχές των μοντέλων της Όπελ που διατίθενται αποκλειστικά στο Ηνωμένο Βασίλειο (η Vauxhall ήταν από το 1925 επίσης θυγατρική του ομίλου της General Motors).

Η ομάδα έχει αλλάξει αρκετές φορές την ονομασία της σε:
Νιου Τζέρσεϊ Αμέρικανς (1967–1968)
Νιου Γιορκ Νετς (1968–1977)
Νιου Τζέρσεϊ Νετς (1977–2012)
Μπρούκλιν Νετς (2012–σήμερα)

Τα γήπεδα της ομάδας:
Teaneck Armory (1967-1968)
Long Island Arena (1968-1969)
Island Garden (1969-1971)
Nassau Coliseum (1971-1977)
Rutgers Athletic Center (1977-1981)
Izod Center (1981-2010)
Prudential Center (2010-2012)
Barclays Center (2012-σήμερα)

Πρωταθλήματα=2 (1974,1976)

Τίτλοι Περιφέρειας=2 (2002, 2003)

Τίτλοι Κατηγορίας=6
ABA: 2 (1974, 1975)
NBA: 4 (2002, 2003, 2004, 2006)

Λογότυπα:

1968-1972:

1972-1977:

1977-1978:

1978-1990:

1990-1997:

1997-2012:

2012-σήμερα:

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Το 1960 οι ομάδες των μεγάλων αστικών κέντρων πρωταγωνιστούσαν, ενώ οι Συρακούσες ήταν μια μεσαίου μεγέθους πόλη που δε θα μπορούσε να αποφέρει κέρδη για να συντηρηθεί μια επαγγελματική ομάδα. Έτσι αποφασίστηκε η μετακίνηση στη Φιλαδέλφεια στην οποία επέστρεψε ομάδα ΝΒΑ ένα χρόνο αφότου οι Warriors την είχαν εγκαταλείψει για το Σαν Φρανσίσκο. Επίσης αποφασίστηκε και νέο όνομα το 76ers εμπνεόμενο από το έτος 1776 στο οποίο η Αμερική κήρυξε την ανεξαρτησία της.

  
Το 1966 με επικεφαλής τον προπονητή Alex Hannum οι Σίξερς έκαναν ένα απίστευτο ρεκόρ 69-13 που είναι η 3η καλύτερη επίδοση στην ιστορία του ΝΒΑ. Με τους Chamberlain, Billy Cunningham, και Hal Greer, μαζί με όλα τα αστέρια, Chet Walker, Lucious Jackson και Wali Jones οι Σίξερς έφτασαν στα τελικά της ανατολικής περιφέρειας, όπου διέλυσαν τους Σέλτικς με 4-1 νίκες. Στον μεγάλο τελικό του ΝΒΑ οι Σίξερς στέφθηκαν πρωταθλητές με 4-2 νίκες επί των Warriors. Το 1982 ο Harold Katz αγόρασε τους 76ers από τον Dixon, ενώ έβαλε και το τελευταίο κομμάτι του παζλ στο ρόστερ των Σίξερς αποκτώντας τον center Moses Malone από τους Houston Rockets. Υπό την ηγεσία του Hall of Famer Julius Erving και των All-Stars Maurice Cheeks, Andrew Toney, και Bobby Jones που κυριάρχησαν στην κανονική σεζόν, οι Σίξερς θα κάνουν ρεκόρ 65-17. Ο Malone βραβεύτηκε σαν MVP του πρωταθλήματος και, όταν ρωτήθηκε τι θα πρέπει να κάνουν οι Σίξερς για να φτάσουν στον τελικό, απάντησε “Four,four,four” εννοώντας πως έπρεπε να κάνουν 4 νίκες σε κάθε έναν από τους 3 γύρους. Τα λόγια αυτά αποδείχτηκαν προφητικά, καθώς όχι μόνο οι Σίξερς πέρασαν στον τελικό του ΝΒΑ χάνοντας μόνο ένα παιχνίδι, αλλά στον τελικό σκούπισαν τη σειρά με 4-0 νίκες τους Λέικερς κατακτώντας το 3ο τους πρωτάθλημα και 2o στη Φιλαδέλφεια.

Τα λογότυπα της ομάδας:

1946-1949:

1949-1963:

1963-1977:

1977-1997:

1997-2009:

2009-2015:

2015-σήμερα:

Μετά την αποχώρηση του Μπάρκλεϊ η Φιλαδέλφεια χωρίς τον ηγέτη της έκανε κάποιες απογοητευτικές σαιζόν τις οποίες οι φίλαθλοί της θα ονομάσουν «The Dark Ages». Το ναδίρ για τους Σίξερς ήταν η αγωνιστική περίοδος 1995-1996, όταν με ρεκόρ 18-62 ολοκλήρωσαν στην τελευταία θέση της Ανατολικής Περιφέρειας και γενικά όλου του NBA πραγματοποιώντας τη 2η χειρότερη από πλευράς αποτελεσμάτων σαιζόν στην ιστορία τους.

Παίκτες:
Ουίλτ Τσάμπερλεϊν
Τζούλιους Έρβινγκ
Τσαρλς Μπάρκλεϊ
Μόουζες Μαλόουν
Ντολφ Σάγιες
Μπίλι Κάνιγχαμ
Χολ Γκριρ
Μπέιλυ Χοουελ
Αλ Σέρβι
Άλαν Άιβερσον

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Ξεκίνησε την καριέρα του στο Γκραν Πρι Μεγάλης Βρετανίας το 2011, όταν και αντικατέστησε στο μονοθέσιο της Hispania Racing team (HRT) τον Ινδό οδηγό της ομάδας Ναρέιν Καρθικέγιαν ο οποίος κρίθηκε πως δεν μπορούσε να την βοηθήσει με την άσχημη απόδοση την οποία είχε στα γενόμενα μέχρι τότε Γκραν Πρι κι έτρεξε και πάλι στο Γκραν Πρι της πατρίδας του. Το 2012 εντάχθηκε στην Τόρο Ρόσο, όπου παρέμεινε και το 2013 και το 2014 πήρε προαγωγή για τη Red Bull Racing.

Το 2019 βρίσκεται στην Renault αντικαθιστώντας τον Carlos Sainz Jr. Είναι ο 3ος Αυστραλός οδηγός ύστερα απ” τους Άλαν Τζόουνς και Μαρκ Γουέμπερ. Μετά την αποχώρηση του Σεμπάστιαν Φέτελ από την Ferrari και την αντικατάστασή του από τον Κάρλος Σάινθ Jr προσχώρησε στην Μακλάρεν. Είναι οδηγός της Φόρμουλα 1 και πιλότος της ομάδας McLaren. Η καλύτερη του χρονιά καταγράφηκε το 2016, όταν τερμάτισε 3ος πίσω από τους οδηγούς της Mercedes, Λιούις Χάμιλτον και Νίκο Ρόσμπεργκ. Τέλος έχει στο ενεργητικό του 7 νίκες.

Βραβεία:
BRDC The Bruce McLaren Trophy: 2013
Trofeo Lorenzo Bandini: 2014
Confartigianato Motori Driver of the Year: 2014
GQ Australia Sportsman of the Year: 2014
BRDC The Bruce McLaren Trophy: 2014
BRDC The Innes Ireland Trophy: 2014
BRDC The Innes Ireland Trophy: 2015
Laureus World Sports Award for Breakthrough Performance of the Year: 2015
BRDC The Bruce McLaren Trophy: 2016
Confartigianato Motori Driver of the Year: 2018

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]