Κάθε χρόνο, στις 17 Νοέμβρη, τιμούμε την εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβρη του 1973. Τότε, οι φοιτητές ύψωσαν τη φωνή τους ενάντια στη δικτατορία με συνθήματα όπως: «ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ». Δημιούργησαν έναν πρόχειρο ραδιοφωνικό σταθμό, έγραψαν προκηρύξεις και κάλεσαν τον απλό κόσμο να συμμετέχει στον αγώνα τους για ελευθερία και δημοκρατία.
Το Πολυτεχνείο γέμισε από συνθήματα και συναισθήματα. Η αλληλεγγύη του κόσμου κορυφώθηκε, και η δυσαρέσκεια απέναντι στο χουντικό καθεστώς εξαπλώθηκε στους δρόμους της Αθήνας. Η δικτατορία, βλέποντας την κατάσταση να ξεφεύγει από τον έλεγχό της, έστειλε την αστυνομία για να διαλύσει το πλήθος. Ο κόσμος, όμως, παρέμεινε αποφασισμένος. Οι φοιτητές αγωνίζονταν ακούραστα, ενώ τα συνθήματά τους συγκινούσαν ακόμα και τους στρατιώτες που στάλθηκαν εναντίον τους.
Το βράδυ της Παρασκευής, 16 Νοεμβρίου, τανκς άρχισαν να κινούνται στους δρόμους της Αθήνας. Η ατμόσφαιρα έγινε εκρηκτική. Το πρωί του Σαββάτου, 17 Νοεμβρίου, το τανκ έλαβε την εντολή να ρίξει τη σιδερένια πύλη του Πολυτεχνείου. Ήταν 03:00 τα ξημερώματα όταν το τανκ εισέβαλε στον χώρο, αφήνοντας πίσω του στιγμές συγκλονιστικές. Ακολούθησαν τραγικά γεγονότα: οι πρώτοι νεκροί, φωτιές, δακρυγόνα, μια πολεμική ατμόσφαιρα.
Η χούντα προσπάθησε να καλύψει τα εγκλήματά της, κήρυξε στρατιωτικό νόμο και επιχείρησε να επιβληθεί. Λίγες μέρες αργότερα, το καθεστώς παραδέχθηκε την ύπαρξη 15 νεκρών γύρω από το Πολυτεχνείο. Ωστόσο, σύμφωνα με μετέπειτα έρευνες, ο αριθμός των νεκρών ανήλθε σε 24 επώνυμους, 16 ανώνυμους, ενώ υπήρχαν πάνω από 1.000 τραυματίες και χιλιάδες άλλοι που έζησαν με σωματικά και ψυχικά τραύματα. Όταν οι νέοι ξεσηκώνονται ενάντια σε καταπιεστικά καθεστώτα, είναι ένα σημάδι υγείας και ελπίδας.
Όταν διεκδικούν έναν πιο δίκαιο, ειρηνικό και όμορφο κόσμο, είναι ένα μήνυμα αισιοδοξίας. Όταν όμως ένα καθεστώς φιμώνει τους πολίτες, στέλνει τανκς στις πόρτες των πανεπιστημίων και χτυπά την ίδια την ελπίδα, αυτό είναι έγκλημα και τρομοκρατία. Ας μην ξεχνάμε. Εμείς, οι νέοι, πρέπει να θυμόμαστε. Να έχουμε ως πρότυπο τους ανθρώπους που διεκδίκησαν το μέλλον και τα όνειρά τους.
Ας μην ξεχνάμε τη θυσία του Πολυτεχνείου.
Ηλιάδου Μαίρη Β1
