Περιεχόμενο μηνύματος
Τελικά αξίζει το θέατρο;
Όταν κάποιος μας λέει «πάμε θέατρο;», ίσως στο μυαλό μας να περνά πρώτα η εικόνα μιας βαρετής αναγκαστικής παράστασης, όπου περιμένουμε απεγνωσμένα να τελειώσει. Σκεφτόμαστε ότι ίσως είναι κουραστικό, ίσως «βαρύ» ή «πολύ σοβαρό για εμάς». Κι όμως, κάθε φορά που κάθομαι σε εκείνα τα κόκκινα καθίσματα και χαμηλώνουν τα φώτα, νιώθω ότι μπαίνω σε έναν άλλον κόσμο. Όχι σε έναν κόσμο φτιαγμένο από pixels όπως στις σειρές, αλλά σε κάτι ζωντανό.
Πηγή: https://www.istockphoto.com/illustrations/kids-playing-with-phone
Το θέατρο είναι παράξενα ειλικρινές. Οι ηθοποιοί δεν μπορούν να κρυφτούν πίσω από μοντάζ, φίλτρα και επαναλήψεις. Ό,τι γίνει, γίνεται μπροστά σου. Το λάθος, η παύση, η ανάσα πριν την ατάκα. Κι εκεί καταλαβαίνεις πως τέχνη δεν σημαίνει τελειότητα, αλλά αλήθεια. Κι αυτή η αλήθεια σε αγγίζει με τρόπο που η οθόνη δεν μπορεί.
Μου αρέσει που στο θέατρο πρέπει να είσαι παρών. Να αφήσεις για λίγο το κινητό στην τσάντα, να μην σκρολάρεις, να μην έχεις επιλογή «skip intro». Καθόμαστε όλοι μαζί, ξένοι και φίλοι, και παρακολουθούμε το ίδιο πράγμα. Την ίδια ιστορία. Αλλά κανένας δεν τη ζει με τον ίδιο τρόπο. Εγώ μπορεί να συγκινηθώ, ο διπλανός μου να γελάσει, κάποιος άλλος να φύγει σκεπτικός. Και μετά, στο διάλειμμα ή στον δρόμο της επιστροφής, αρχίζουν οι συζητήσεις. «Εσύ τι κατάλαβες;» «Γιατί σου άρεσε εκείνη η σκηνή;» Και εκεί βρίσκεται η μαγεία: στο ότι το έργο δεν τελειώνει όταν πέσει η αυλαία. Συνεχίζεται μέσα μας.
Στο θέατρο έχω δει ιστορίες που θα μπορούσαν να είναι δικές μας. Έναν μαθητή που παλεύει με τις προσδοκίες, μια οικογένεια που προσπαθεί να κρατηθεί, μια κοινωνία που αλλάζει. Και ξαφνικά πράγματα που γύρω μας δείχνουν συνηθισμένα, στη σκηνή αποκτούν άλλη διάσταση. Σε κάνουν να σκεφτείς. Να κοιτάξεις λίγο βαθύτερα. Να ρωτήσεις τον εαυτό σου «κι εγώ τι θα έκανα;».
Δεν θα πω ψέματα: κάποιες παραστάσεις μου φάνηκαν βαριές. Άλλες με καθήλωσαν από το πρώτο λεπτό. Αλλά ποτέ δεν έφυγα χωρίς κάτι. Μια εικόνα, μια φράση, μια αίσθηση. Μια απόδειξη ότι η τέχνη μπορεί να σε αλλάξει λίγο, ακόμη κι όταν δεν το καταλαβαίνεις αμέσως.
Κι έπειτα υπάρχει κι αυτή η μικρή, αλλά πανέμορφη λεπτομέρεια: το χειροκρότημα στο τέλος. Όταν σηκώνονται οι ηθοποιοί και εμείς τους δίνουμε πίσω όλη την ενέργεια που μας έδωσαν. Εκεί νιώθω πως κάτι συνδέεται, σαν ένα αόρατο νήμα ανάμεσα σε σκηνή και κοινό. Μια στιγμή μαζί, που τελειώνει και δεν θα επαναληφθεί ποτέ ακριβώς ίδια.
Γι’ αυτό αξίζει να πηγαίνουμε θέατρο. Για να ξεφύγουμε χωρίς να φύγουμε. Για να δούμε τον κόσμο μέσα από άλλα μάτια και να τα συνδιάσουμε με τα δικά μας. Για να θυμηθούμε ότι η ζωή δεν χρειάζεται πάντα οθόνη για να είναι ενδιαφέρουσα. Μερικές φορές, αρκεί μια σκηνή, μερικά φώτα και μια ιστορία που κάποιος τόλμησε να πει δυνατά.
Νικολέττα Φραμπασχάλη Α3
