Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν έντονα το εξής: Η δικιά μου γενιά ήταν πρώτη που στα παιδικά της χρόνια ήρθε σε τόσο έντονη με τον κόσμο του διαδικτύου. Όπως είναι λογικό για κάτι τόσο άγνωστο και ταυτόχρονα σαγηνευτικό δεν υπήρχαν ακόμη τόσοι περιορισμοί αλλά ούτε και τόση εποπτεία από πλευράς θεσμών όπως δεν γνώριζαν ακόμη και οι ίδιοι οι ερευνητές τότε σε μεγάλο βαθμό τις επιπτώσεις που θα είχε η χωρίς εποπτεία υπερέκθεση σε αυτό τον χώρο κατά την διάρκεια της σωματικής και ψυχολογικής ανάπτυξης τους στους ανήλικους όπως ισχύει σήμερα.
Εγώ οφείλω να πω ότι όταν ήμουν παιδί υπερεξετέθην, και ειδικά ελέω της αδιάκοπης μου περιέργειας , ο εγκέφαλος μου βομβαρδίστηκε με τόσα και διαφορετικά πράγματα που ως και σήμερα εμμέσως με επηρεάζουν.
Ο χειρισμός του διαδικτύου από ανήλικους θέλει πάντοτε γονεϊκή εποπτεία και καθοδήγηση και περιορισμό ωρών χρήσεως από τα παιδιά. Το μόνο σίγουρο για μένα είναι ότι ως τα 15 τους τουλάχιστον δεν θα πρέπει να έχουν σίγουρα τηλέφωνο πάνω τους με πρόσβαση στο διαδίκτυο. Καθημερινά μιλώντας εκ πείρας άρχισα σταδιακά να φθείρομαι άσχημα όταν άρχισα να έχω πρόσβαση οποιαδήποτε ώρα, ημέρα και σε οποιοδήποτε μέρος μπορούσα.
Δεν θα κάνω γονεϊκές υποδείξεις, αλλά μιλώντας από την πλευρά του παιδιού σας συνιστώ να μην αδιαφορείτε για αυτό εφόσον υπάρχει καλύτερη ενημέρωση πλέον. Στις αρχές οι γονείς δεν ήξεραν και πολλά και δεν υπήρχε και επαρκής πληροφόρηση ακόμα.
Μεν ο καθένας αντιδρά διαφορετικά αλλά σε αυτή τη περίπτωση η αντίδραση είναι σχεδόν πάντοτε αρνητική λόγω αυτών που αντικρύζει στο διαδίκτυο όταν αλληλεπιδρά κοινωνικά στην καθημερινότητα της πραγματικότητας.
Αν διάφορα φαινόμενα βίας, παραβατικών ενεργειών και αυτοκτονιών ή αυτοκαταστροφικών κινήσεων πραγματοποιούνται, οφείλονται σε μεγάλο βαθμό, στο ότι τα παιδιά είναι εκτεθειμένα και ακαθοδήγητα - με έναν μάλιστα ακόμη υπό διαμόρφωση και πιο ευαίσθητο εγκέφαλο – σε μια κυριολεκτικά γιγάντια ζούγκλα 24/7, ειδικά τα πιο εσωστρεφή, μοναχικά και τα πιο ευάλωτα ψυχολογικά και συναισθηματικά.
Από αυτή την άποψη το διαδίκτυο είναι εντέλει σαν ένα δέντρο με ακανθώδεις καρπούς. Προκειμένου να γευτείς τον καρπό του πρέπει πρώτα να μάθεις να βγάζεις τα αγκάθια σωστά αλλά για να μάθεις τον τρόπο πρέπει πρώτα κάποιος να σου δείξει το πώς αλλιώς κινδυνεύεις είτε να τραυματιστείς άσχημα και να μην το γευτείς καθόλου είτε να μάθεις από μόνος αλλά με τον ίδιο πόνο, όπως και να έχει μόνος σου θα περάσεις αρκετά οδυνηρά.
Μιχάλης Αντωνόπουλος, Εξωτερικός συνεργάτης
