Αν και ο πλανήτης μας φαίνεται αιώνιος, η επιστήμη της αστροφυσικής μάς δίνει μια αρκετά ξεκάθαρη εικόνα για το πότε και πώς θα επέλθει το τέλος του. Η διαδικασία αυτή δεν θα γίνει ξαφνικά, αλλά μέσα από στάδια που διαρκούν αμέτρητους αιώνες.
Η πρώτη μεγάλη απειλή δεν προέρχεται από μια σύγκρουση, αλλά από τον ίδιο τον Ήλιο. Καθώς ο Ήλιος γερνάει, καίει το υδρογόνο του και γίνεται σταδιακά πιο λαμπρός (περίπου 10% κάθε δισεκατομμύριο χρόνια). Αυτή η μικρή αύξηση είναι αρκετή για να προκαλέσει την εξάτμιση των ωκεανών της Γης. Σε αυτό το σημείο, ο πλανήτης θα υποστεί ένα ακραίο φαινόμενο θερμοκηπίου, κάνοντας τη διατήρηση της ζωής αδύνατη.
Όταν ο Ήλιος εξαντλήσει όλα τα καύσιμα στον πυρήνα του, θα εισέλθει στη φάση του «Κόκκινου Γίγαντα». Σε αυτή τη φάση, θα διογκωθεί σε τέτοιο βαθμό που θα καταπιεί τους εσωτερικούς πλανήτες, τον Ερμή και την Αφροδίτη. Η Γη θα βρεθεί στην «κόκκινη ζώνη»: είτε θα απορροφηθεί από τον Ήλιο, είτε θα παραμείνει ένας απανθρακωμένος και νεκρός βράχος που θα περιφέρεται γύρω από ένα ετοιμοθάνατο άστρο.
Μετά τη φάση του Κόκκινου Γίγαντα, ο Ήλιος θα αποβάλει τα εξωτερικά του στρώματα και θα συρρικνωθεί σε έναν «Λευκό Νάνο». Αν η Γη δεν έχει καταστραφεί ολοσχερώς μέχρι τότε, θα καταλήξει ένας παγωμένος και σκοτεινός πλανήτης σε ένα ηλιακό σύστημα που δεν θα θυμίζει σε τίποτα το σημερινό.
Κωνσταντίνος Γεωργιάδης
