Φέτος το σχολείο μας διοργάνωσε τριήμερη εκπαιδευτική εκδρομή για την  Γ’ Γυμνασίου στη Σύρο, από τις 2 έως τις 5 Απριλίου. Επισκεφτήκαμε το Βιομηχανικό Μουσείο, όπου μάθαμε για τη βιομηχανική δραστηριότητα και την ιστορία της Ερμούπολης  μέσα από εκθέματα που χρονολογούνται από τον 17^ο  ως τον 20^ο αιώνα,

,

τον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου, όπου ο συμπαθέστατος παπα- Κώστας, ο ιερέας του ναού, μας αφηγήθηκε την ιστορία της εκκλησίας και της εικόνας του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου που βρέθηκε τυχαία εκεί.

Κατόπιν ξεναγηθήκαμε στο ιστορικό θέατρο «Απόλλων» και το Θεατρικό Μουσείο που στεγάζει,

στο Δημαρχείο της Σύρου,

στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου με το μνημείο του «Άταφου Αγωνιστή» στο προαύλιό της και στη συνοικία Βαπόρια.

Το βράδυ ανεβήκαμε στην Άνω Σύρο, όπου χορέψαμε με ζωντανή μουσική στην Ταβέρνα του Λιλή, που βρίσκεται πάνω από το κατώγι όπου έπαιζε μουσική ο Μάρκος Βαμβακάρης.

Την επόμενη μέρα, κάναμε τον γύρο της Σύρου με το λεωφορείο με ταυτόχρονη ξενάγηση από τον οδηγό μας που μας έδινε ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τις περιοχές που συναντήσαμε (Γαλησσάς, Κίνι, Ποσειδωνία, Μάννα), όπως και για διάφορα κτήρια με ιστορικό ενδιαφέρον.

Επίσης, ανεβήκαμε στα στενά της Άνω Σύρου όπου ξεναγηθήκαμε στον μεσαιωνικό οικισμό και τα καθολικά μοναστήρια των Ιησουϊτών και των Καπουτσίνων και μάθαμε για την ιστορία του οικισμού, που χτίστηκε σαν οχυρό των κατοίκων για να προστατευτούν από τις πειρατικές επιδρομές. Στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Γεωργίου, είδαμε το παλαιότερο σε λειτουργία εκκλησιαστικό όργανο στην Ελλάδα.

Και μετά, βουτήξαμε στη λουκουμόσκονη! Επισκεφτήκαμε το εργαστήριο λουκουμιών «Συκουτρής», όπου η γλυκύτατη κυρία Ντίνα, κόρη του ιδρυτή της επιχείρησης μας περιέγραψε τη διαδικασία παρασκευής των λουκουμιών αλλά και την ιστορία  του γλυκού μέχρι να φτάσει να γίνει το πιο διάσημο κέρασμα από τη Σύρο.

Την επόμενη μέρα, πήραμε το πλοίο της επιστροφής πολύ νωρίς το πρωί. Η πανέμορφη Σύρος μας άφησε με τις καλύτερες αναμνήσεις!

Ευχαριστούμε θερμά τους συνοδούς καθηγητές μας:

Μουμτζάκη Αφροδίτη

Νικητού Ειρήνη

Πανάτσια Γιάννη

Τοτίεφ Δημήτρη

Ανδρικάκη Γιάννη

Όλοι μας θα έχουμε ακούσει διάφορες ιστορίες τρόμου στις οποίες εμπλέκονται τα βαμπίρ ή αλλιώς βρικόλακες. Έχουν γυριστεί αμέτρητες ταινίες που έχουν θέμα τα πλάσματα αυτά.

Όμως τι ήταν στην πραγματικότητα;

Στην ουσία τα βαμπίρ ήταν άρρωστοι άνθρωποι. Ως γνωστόν οι βρικόλακες διαθέτουν πολύ μεγάλους κυνόδοντες, αυτό μπορεί να είναι σύμπτωμα φυματίωσης. Η φυματίωση αν και πιο συχνά επηρεάζει τους πνεύμονες μπορεί να βλάψει και άλλα μέρη του σώματος ανάμεσα σε αυτά και… τα ούλα. Άμα κάποιος έχει φυματίωση μπορεί να αρχίσουν να υποχωρούν τα ούλα του, με αποτέλεσμα τα δόντια να φαίνονται πιο μεγάλα. Όλοι μας έχουμε κυνόδοντες σας αυτούς που είχαν τα ΄΄βαμπίρ΄΄ όμως είναι καλυμμένοι.

Οι βρικόλακες όπως έχουμε δει σε πολλές ταινίες και έχουμε διαβάσει σε βιβλία, είναι πολύ ευαίσθητοι στο φως του ήλιου. Αυτό είναι αποτέλεσμα μιας ασθένειας που ονομάζεται δερματική πορφυρία. Ο άνθρωπος που πάσχει από δερματική πορφυρία είναι εξαιρετικά  ευαίσθητοι στο φως του ήλιου, στο σημείο που μπορούν να εμφανίσουν καψίματα και εξανθήματα.

Πίσω από την επιθετικότητα των βαμπίρ δεν κρύβεται τίποτα άλλο παρά λύσσα. Η λύσσα μεταφέρεται από μολυσμένα ζώα μετά από δάγκωμα. Βασικό σύμπτωμα της λύσσας είναι η βίαιη συμπεριφορά και τάσεις για επίθεση, αφού χτυπάει στο κεντρικό νευρικό σύστημα.

Ιστορίες και μαρτυρίες για βρικόλακες χρονολογούνται κυρίως ανάμεσα στο 1721 και 1728, δηλαδή τον ίδιο καιρό που οι τρείς παραπάνω παθήσεις ήταν πιο διαδεδομένες από ποτέ άλλοτε.

ΠΗΓΗ:      wikipedia

-Λιζάρδου Νεκταρία

ΜΑΡΚΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ

Ο Μάρκος Βαμβακάρης (Δανακός Σύρου, 10 Μαΐου 1905 – Νίκαια Αττικής, 8 Φεβρουαρίου 1972) ήταν Έλληνας τραγουδιστής, συνθέτης, στιχουργός και οργανοπαίκτης, ιδιαίτερα σημαντικός μουσικός του ρεμπέτικου τραγουδιού. Θεωρείται ο «Πατριάρχης» του ρεμπέτικου, καθώς έκανε γνωστό το είδος λόγω της μεγάλης επιτυχίας που είχαν τα δισκογραφημένα τραγούδια του και ανέδειξε το μπουζούκι.

    Οι γονείς του ήταν φτωχοί αγρότες και ήταν ο πρωτότοκος από έξι αδέλφια. Ο παππούς του έγραφε τραγούδια και ο πατέρας του έπαιζε ζαμπούνα, ενώ από μικρή ηλικία ο μικρός Μάρκος συνόδευε τον τελευταίο παίζοντας τουμπί (νησιώτικο τύμπανο) σε διάφορα πανηγύρια. Λόγω της κακής οικονομικής κατάστασης της οικογένειάς του, ο Μάρκος αναγκάστηκε να αφήσει το σχολείο και να εργαστεί ως λούστρος, εφημεριδοπώλης, εργάτης σε κλωστήρια, βοηθός σε οπωροπωλεία, κ.ά.

      Το 1920 σε ηλικία 15 ετών έφυγε από τη Σύρο και πήγε στον Πειραιά, όπου αργότερα τον ακολούθησε και η οικογένειά του. Εκεί δούλεψε ως χασάπης, εφημεριδοπώλης, οπωροπώλης(δηλαδή μανάβης) , λούστρος και γαιανθρακεργάτης. Στα 18 του έκανε τον πρώτο του γάμο με την Ελένη Μαυρουδή, ωστόσο γρήγορα πήραν διαζύγιο.

Ρεμπέτες στον Πειραιά το 1933. Ο Βαμβακάρης διακρίνεται όρθιος αριστερά κρατώντας μπουζούκι.

Εκείνη την εποχή, σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του, άκουσε κατά τύχη τον Νίκο Αϊβαλιώτη να παίζει μπουζούκι, γεγονός που τον συνεπήρε και άλλαξε τη ζωή του.

«Λίγο πριν πάω στρατιώτης, το 1924 ή αρχή το 25, άκουσα κατά τύχη τον μπάρμπα Νίκο τον Αϊβαλιώτη να παίζει το μπουζούκι του, το οποίον τόσο πολύ μου άρεσε, ώστε έκανα όρκο ότι αν δεν μάθω μπουζούκι θα κόψω τα χέρια μου με την τσατίρα, που σπάνε τα κόκκαλα στο μαγαζί. Λογάριασα τον όρκο μου ιερό και απαράγραπτο» είπε ο Μάρκος Βαμβακάρης στην Αυτοβιογραφία του (επιμέλεια: Αγγελική Βέλλου – Καϊλ, εκδόσεις Παπαζήση, σ. 105-106 ).

 Έτσι άρχισε να μαθαίνει μπουζούκι και να γράφει τα πρώτα του τραγούδια.

    Το 1933, έπειτα από την πιεστική παρότρυνση του Σπύρου Περιστέρη, ο Μάρκος φωνογράφησε το πρώτο εμπορικά επιτυχημένο τραγούδι με μπουζούκι στην Ελλάδα, το «Καραντουζένι» ερμηνεύοντάς το ο ίδιος, παρ” όλες τις επιφυλάξεις που είχε για την ποιότητα της φωνής του. Η επιτυχία αυτής της ηχογράφησης σημάδεψε την ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας, αφού έκτοτε ξεκίνησαν πολλοί μεγάλοι συνθέτες του ρεμπέτικου όπως ο Κώστας Σκαρβέλης, ο Σπύρος Περιστέρης και ο Παναγιώτης Τούντας να κάνουν ηχογραφήσεις συνοδεία λαϊκής ορχήστρας με μπουζούκια.

    Το καλοκαίρι του 1934 συμμετείχε μαζί με τον Γιώργο Μπάτη, τον Στράτο Παγιουμτζή και τον Ανέστη Δελιά στο πρωτοποριακό -για την εποχή- μουσικό σχήμα «Η Τετράς η ξακουστή του Πειραιώς» στο μαγαζί του Σαραντόπουλου στον Πειραιά. Καθιέρωσε για πρώτη φορά την ορχήστρα με μπουζούκια και μπαγλαμάδες, η οποία παραμέρισε την προηγούμενη επιτυχημένη λαϊκή ορχήστρα που εμφανιζόταν στην ταβέρνα.

    Η περίοδος λίγο πριν τον Β” Παγκόσμιο Πόλεμο είναι ίσως η παραγωγικότερή του. Μεταξύ άλλων, το 1935 έγραψε την «Φραγκοσυριανή» (ίσως και το γνωστότερο τραγούδι του, το οποίο όμως έγινε πολύ μεγάλη επιτυχία 25 χρόνια αργότερα με τη φωνή του Γρηγόρη Μπιθικώτση). Ο ίδιος αφηγείται για τη δημιουργία του τραγουδιού:

«Όλος ο κόσμος της Σύρου μ” αγαπούσε πολύ, διότι κι εγώ ήμουν Συριανός και το είχαν καμάρι οι Συριανοί. Κάθε καλοκαιράκι με περίμεναν να πάω στη Σύρα να παίξω και να γλεντήσει όλη η Σύρα μαζί μου. Το 1935 πήρα μαζί μου τον Μπάτη, τον αδερφό μου τον μικρό και τον πιανίστα Ροβερτάκη και πήγα για πρώτη φορά στη Σύρο, σχεδόν είκοσι χρόνια αφ” ότου έφυγα από το νησί. Πρωτόπαιξα, λοιπόν, σ” ένα μαγαζί στην παραλία, μαζεύτηκε όλος ο κόσμος. Κάθε βράδυ γέμιζε ο κόσμος το μαγαζί κι έκατσα περίπου δύο μήνες. Εγώ, όταν έπαιζα και τραγουδούσα, κοίταζα πάντα κάτω, αδύνατο να κοιτάξω τον κόσμο, τα έχανα. Εκεί όμως που έπαιζα, σηκώνω μια στιγμή το κεφάλι και βλέπω μια ωραία κοπέλα. Τα μάτια της ήταν μαύρα. Δεν ξανασήκωσα το κεφάλι, μόνο το βράδυ την σκεφτόμουν, την σκεφτόμουν… Πήρα, λοιπόν, μολύβι κι έγραψα πρόχειρα:

Μία φούντωση, μια φλόγα

έχω μέσα στην καρδιά

  Λες και μάγια μου “χεις κάνει

Φραγκοσυριανή γλυκιά… 

Ούτε και ξέρω πώς την λέγανε ούτε κι εκείνη ξέρει πως γι “ αυτήν μιλάει το τραγούδι. Όταν γύρισα στον Πειραιά, έγραψα τη Φραγκοσυριανή»   Κατά την περίοδο 1948-1959, περνάει δύσκολες ώρες, καθώς η ελληνική μουσική βιομηχανία, που υπεύθυνοι ήταν άνθρωποι που ο Μάρκος είχε βοηθήσει να αναδειχτούν, φέρεται αχάριστα στον πρωτοπόρο του μπουζουκιού που θεωρείται πια «ξεπερασμένος». Οι δισκογραφικές εταιρίες παύουν να τον καλούν για ηχογραφήσεις και τα μεγάλα νυχτερινά κέντρα τού αρνούνται τη συνεργασία. Περνά σοβαρές περιπέτειες με την υγεία (αρθρίτιδα στα δάχτυλα) και την οικονομική του κατάσταση, ενώ αφορίζεται από την Καθολική Εκκλησία γιατί παντρεύτηκε τη δεύτερη φορά με ορθόδοξο γάμο το 1966.

   Ο Μάρκος Βαμβακάρης καταφέρνει να επιβιώσει αλλά και να αποκαταστήσει το πρόβλημα υγείας του πηγαίνοντας στα ιαματικά λουτρά της Ικαρίας. Το 1954 επισκέφθηκε τη Σύρο όπου έγινε δεκτός με ενθουσιασμό και παρέμεινε για έναν χρόνο.

    Αυτά μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1950, όταν μετά από πρωτοβουλία ενός άλλου μεγάλου δάσκαλου του ρεμπέτικου τραγουδιού, Βασίλη Τσιτσάνη, η δισκογραφική εταιρία Columbia αποφασίζει να κυκλοφορήσει παλιά και καινούρια τραγούδια του Βαμβακάρη, τραγουδισμένα από τον ίδιο και από καλλιτέχνες όπως ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, η Καίτη Γκρέι, η Άντζελα Γκρέκα, κ.ά. Το 1960 αρχίζει η «δεύτερη καριέρα» του, όπως χαρακτηρίζεται από τον ίδιο.

    Ο Μάρκος Βαμβακάρης απεβίωσε στις 8 Φεβρουαρίου του 1972 σε ηλικία 67 ετών, στη Νίκαια. Παρά τον αφορισμό του από την Καθολική Εκκλησία, η κηδεία του γίνεται την επόμενη μέρα με την παρουσία και καθολικών ιερέων. Στο φύλλο των Νέων που κυκλοφόρησε την ημέρα της ταφής του, ο Τσιτσάνης, θα γράψει για τις στιγμές που ακολούθησαν, μετά την είδηση του θανάτου του «πατριάρχη» Μάρκου:

«Στο κέντρο του κυρ-Αποστόλη, στο Αιγάλεω, για λίγο σώπασαν όλοι. Ύστερα, το γκαρσόνι, ο Λευτέρης ο Μυτιληνιός, ξεκρέμασε από τον τοίχο μια παλιά φωτογραφία του Μάρκου, με χρυσή, μπιχλιμπιδωτή κορνίζα. Την ακούμπησε, με σέβας, πάνω σε μια ψάθινη καρέκλα, μπροστά από την ορχήστρα κι όλοι την κοίταζαν. “Ε, ρε Μάρκο, φιλαράκο” , είπε αυτός με το μπουζούκι. Και αμέσως όλοι έπιασαν τα όργανα κι άρχισαν να παίζουν τη “Φραγκοσυριανή” δυνατά, κλαμένα, παράφωνα, όμορφα – σα νάτανε το τελευταίο τραγούδι που παίζανε στη ζωή τους. Σα νάτανε, δηλαδή, η συντέλεια του κόσμου και τίποτε άλλο. Ήταν το πρώτο μνημόσυνο του Μάρκου…».

Πηγές: Μάρκος Βαμβακάρης-Wikipedia, Ημεροδρόμος, vice

Συντάκτης άρθρου

Στέλιος Ρουσκέτος

μαθητής του Γ3

Τα ρακούν ζουν κυρίως σε δάση κοντά σε νερό, όμως δεν είναι λίγες οι φορές που τα ρακούν κάνουν εμφανίσεις σε πολυσύχναστες πόλεις. Όταν αυτά βρίσκονται στο φυσικό τους περιβάλλον, μπορείτε να τα δείτε μέσα σε κουφάλες δέντρων (αν και δεν το συνιστώ, αφού εκείνα όσο μεγαλώνουν γίνονται πιο οξύθυμα και επιθετικά).

Το υπέροχο αυτό ζωάκι είναι πολύ έξυπνο και μεθοδικό. Όπως προανέφερα είναι οξύθυμο και επιθετικό, καθώς μεγαλώνει. Στα πρώτα χρόνια της ζωής του μπορεί να γίνει κατοικίδιο, διότι είναι ακόμα ήρεμο. Όμως, η προσωπική μου άποψη πάνω σε αυτό είναι πως καθώς το ρακούν είναι ένα ζωάκι του δάσους (και μάλιστα νυκτόβιο) θα ήταν πολύ δυστυχισμένο άμα βρισκόταν κλεισμένο μέσα σε τέσσερις τοίχους. Τα ρακούν αναζητούν δέντρα, φύση, κουφάλες και νερό.

Τα ρακούν κυοφορούν τα μωρά τους από 60 έως και 73 μέρες και γεννάνε συνήθως κάπου στα 3 με 4 μωρά ρακούν. Δε θεωρούνται είδος προς εξαφάνιση μα, αντιθέτως, αναφέρονται επιστημονικά ως είδος ελάχιστης ανησυχίας. Το ρακούν ζυγίζει μόλις 10 κιλά και είναι τόσο μεγάλο όσο μετριούνται τα 75 με 90 εκατοστά συμπεριλαμβάνοντας την ουρά τους που είναι 25 εκατοστά.

Πιστεύω πως τα ρακούν είναι πολύ ευτυχισμένα στα δάση όπως και τα άλλα πλάσματα του δάσους. Αυτός είναι ένας από τους πολλούς λόγους για να προστατεύουμε το σπίτι όλων αυτών των ζώων.

Νεκταρία Λιζάρδου

Γάτα Περσίας

Μωρό γάτας Σιάμ

Πιστεύω πως όλοι μας έχουμε δει γάτες στη ζωή μας. Ίσως στα εστιατόρια ή στα πεζοδρόμια ή ακόμα να τρέχουν από δω και από ‘κει. Οι γάτες, επομένως, είναι ένα ζώο που μπορεί να συναντηθεί σε πολλά μέρη, άρα ένα ζώο αρκετά συνηθισμένο. Με αυτό το σκεπτικό σκέφτηκα να τους αφιερώσω ένα άρθρο.

Οι γάτες ανήκουν στην μεγάλη οικογένεια των αιλουροειδών και ‘’συγγενεύουν’’ με τις τίγρεις, τα λιοντάρια, τις λεοπαρδάλεις κλπ. Η γάτα είναι ένα πολύ δημοφιλές κατοικίδιο και ίσως το μοναδικό οικόσιτο αιλουροειδές. Οι κατοικίδιες γάτες (αυτές που ζουν στο σπίτι και συνεπώς είναι προφυλαγμένες από κινδύνους και πείνα), μπορούν να ζήσουν έως και 12 με 18 χρόνια. Οι γάτες διακρίνονται σε ράτσες όπως, γάτα Σιάμ, Βρετανική κοντότριχη, γάτα Περσίας, γάτα σφινξ, καθώς και πολλές άλλες.

Οι γάτες ζουν στο περιβάλλον του ανθρώπου τουλάχιστον 9.500 χρόνια. Μια ενήλικη γάτα ζυγίζει μόλις 4 με 5 κιλά (κατά μέσο όρο). Οι γάτες λατρεύουν τον ύπνο και για αυτό μέσα στην μέρα κοιμούνται… 12 με 16 ώρες!. Η γάτα ανήκει επίσης στην κατηγορία των σαρκοφάγων (λογικό, αφού προέρχεται από τα αιλουροειδή τα οποία είναι επίσης σαρκοφάγα). Οι γάτες είναι εξαιρετικοί κυνηγοί και μπορούν να κυνηγήσουν πάνω από 1.000 είδη ζώων για τροφή (οι οικόσιτες τρέφονται με γατοτροφή). Η γάτα διακρίνεται κυρίως για την εξαιρετική της όραση στο σκοτάδι και την επιδεξιότητα της στο σκαρφάλωμα.

Είναι ένα πολύ ξεχωριστό ζώο και στην αρχαία Αίγυπτο υπήρξε ιερή. Δυστυχώς, όμως, πολλά άτομα τις κακομεταχειρίζονται και τις θεωρούν γρουσουζιά. Ελπίζω αυτό να σταματήσει, διότι έχουν και αυτές καρδιά όπως και οι άνθρωποι.

-Λιζάρδου Νεκταρία

ΠΛΑΤΩΝ: Η επόμενη πρόταση του Σωκράτη θα είναι ψευδής.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Ο Πλάτων μίλησε σωστά.

Λίγο «παράδοξα» δεν ακούγεται αυτό; Τι λέτε εσείς;

βιβλίο: Η ΜΑΓΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ M. Gardner

«Αυτή η φράση περιέχει επτά λέξεις.»

Έξι. Είναι φανερό λοιπόν ότι είναι ψευδής. Έτσι, η αντίθετή της πρέπει να είναι αληθής. Σωστά;

«Αυτή η φράση ΔΕΝ περιέχει επτά λέξεις.»

Λάθος! Η αντίθετή πρόταση περιέχει επτά λέξεις!

Εδώ έχουμε ένα άλλο παράδοξο αληθούς τιμής:

«Τρείς από της ακόλουθες προτάσεις είναι ψευδείς. Μπορείτε να τις εντοπίσετε;»

1. 2+2=4
2. 3 χ 6= 17
3. 8/4=2
4. 13-6=5
5. 5+4=9

Απάντηση: Μόνο οι προτάσεις 2 και 4 είναι ψευδείς. Συνεπώς είναι ψευδής η βεβαίωση ότι οι ψευδείς  είναι τρείς, πράγμα που κάνει αυτή τη δήλωση μια τρίτη ψευδή πρόταση. Ή μήπως όχι;!

βιβλίο: Η ΜΑΓΕΙΑ ΤΩΝ ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ M. Gardner