Πριν λίγες μέρες είχα την ευκαιρία να συναντήσω τη Ζωή Αγγέλου, η οποία εκλέχθηκε μέλος του δημοτικού συμβουλίου στις τελευταίες εκλογές με τον συνδυασμό «Συνεργασία Ευθύνης». Η Ζωή, παράλληλα με τα καθήκοντα της στην τοπική αυτοδιοίκηση, είναι τρίτεκνη μητέρα και φαρμακοποιός. Με μεγάλη προθυμία δέχτηκε να μιλήσει στην εφημερίδα του σχολείου μας από το οποίο άλλωστε αποφοίτησε και η ίδια. Αναφέρεται αναλυτικά στον τριπλό ρόλο της ως μητέρα, επαγγελματίας και δημοτική σύμβουλος και οι απαντήσεις της παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

-Κυρία Αγγέλου, σας ευχαριστώ που δεχτήκατε να μας μιλήσετε!

-Ευχαρίστησή μου να συμμετέχω! Χαίρομαι ιδιαίτερα καθώς πέρασα τα μαθητικά μου χρόνια στο σχολείο σας!

-Τι σας οδήγησε να ασχοληθείτε με την τοπική αυτοδιοίκηση;

-Σπούδασα στο εξωτερικό, στην Φλωρεντία, για έξι χρόνια. Όμως, γύρισα στην Έδεσσα, την οποία αγαπώ πολύ, άλλωστε εδώ μεγάλωσα. Γι” αυτό επέλεξα να φτιάξω εδώ την δική μου οικογένεια, με τον σύζυγό μου, τον Αναγνώστη. Πάντα ήθελα να προσφέρω στον τόπο μου και να συμβάλλω στη βελτίωση και την εξέλιξή του, να τον κάνω πιο λειτουργικό τόσο για τους συνδημότες μου, όσο και για τους επισκέπτες που έρχονται να τον γνωρίσουν.

-Ποια ζητήματα της πόλης μας θεωρείτε πιο επείγοντα;

-Μένουμε σε μια πολύ ωραία περιοχή που διαθέτει φυσική ομορφιά… Ωστόσο, σίγουρα υπάρχουν κάποια θέματα που θα ήταν ωφέλιμο να αντιμετωπιστούν. Το κέντρο της Έδεσσας δεν διαθέτει επαρκή χώρο στάθμευσης, γεγονός που προκαλεί την αυξημένη κίνηση στους δρόμους και δυσκολεύει την μετακίνηση, ακόμη και για τους επισκέπτες της πόλης. Επίσης, στην πόλη δεν λειτουργεί πανεπιστημιακή δομή. Η ίδρυση κάποιας σχολής θα συγκέντρωνε νεολαία στην Έδεσσα με αποτέλεσμα η πόλη μας να ζωντανέψει, να κινηθεί περισσότερο η τοπική αγορά και να έρθει η ανανέωση!

-Πώς ισορροπείτε τον ρόλο σας ως επαγγελματίας της υγείας με τις απαιτήσεις της τοπικής αυτοδιοίκησης;

-Ως φαρμακοποιός, έρχομαι καθημερινά σε επαφή με τους συνδημότες μου, οι οποίοι συχνά μου εκφράζουν τους προβληματισμούς τους για τον δήμο. Δέχομαι τις συμβουλές και τις προτάσεις τους και φροντίζω να τις μεταφέρω στο δημοτικό συμβούλιο για να συζητηθούν. Είμαι πρόθυμη να συνεργαστώ προς όφελος της πόλης μας αλλά και των χωριών του δήμου μας. Το επάγγελμα μου, και η καθημερινή μου επαφή με τον κόσμο μπορούν να αξιοποιηθούν για το συμφέρον της τοπικής κοινωνίας.

-Τι σας οδήγησε να ασχοληθείτε με την φαρμακευτική; Ποια είναι η μεγαλύτερη ικανοποίηση που λαμβάνετε;

-Από μικρή ήθελα να γίνω φαρμακοποιός μιας και μεγάλωσα σε μια οικογένεια φαρμακοποιών και είχα στενή σχέση με την φαρμακευτική. Το φαρμακείο Αγγέλου φέτος σημειώνει 102 χρόνια λειτουργίας. Αυτό που με κέρδισε περισσότερο είναι το κοινωνικό κομμάτι του επαγγέλματός μου. Απολαμβάνω την συναναστροφή με όλους όσους επισκέπτονται τον χώρο μας και η σχέση που έχουμε αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια με γεμίζει πολύ! Η μεγαλύτερη ικανοποίηση σχετίζεται άμεσα και με την μεγαλύτερη πρόκληση. Σε μια περίοδο με τεράστιες ελλείψεις φαρμάκων καλούμαστε να αναζητήσουμε τις απαραίτητες θεραπείες με κάθε τρόπο. Τα καταφέρνουμε και λαμβάνουμε τεράστια ευχαρίστηση! Ένα απλό χαμόγελο μπορεί να σου φτιάξει την διάθεση!

-Πώς καταφέρνετε να συνδυάσετε τη μητρότητα, την φαρμακευτική και την τοπική αυτοδιοίκηση;

-Από την στιγμή που κάνω κάτι το οποίο αγαπώ, γιατί και οι τρείς ρόλοι με γεμίζουν πραγματικά, δεν έχω νιώσει ποτέ την ανάγκη να παραμελήσω τις αρμοδιότητες μου. Για να τα καταφέρω χρειάζομαι καλή οργάνωση κι αυστηρό προγραμματισμό. Κάποιες φορές νιώθω πως οι 24 ώρες δεν είναι αρκετές μιας και οι απαιτήσεις είναι πολλές. Όμως, η αρχή μου είναι «Να μην αφήνεις για αύριο ό,τι μπορείς να κάνεις σήμερα!» Χαίρομαι όμως που έχω την στήριξη της οικογένειας μου και των φίλων μου, που είναι δίπλα μου τόσο στην προσωπική όσο και στην επαγγελματική μου ζωή. Πιο σημαντική στήριξη όμως για μένα είναι η αγάπη των παιδιών μου, του Νίκου, του Μιχάλη και του Γιάννη.

-Ποια αξία θα θέλατε να μεταδώσετε στα παιδιά σας;

- Στην εποχή μας οι γονείς καλούνται να αντιμετωπίσουν πολλές προκλήσεις, όλοι όμως προσπαθούμε για το καλύτερο, άλλωστε δεν υπάρχει ο τέλειος γονιός! Στα παιδιά μου προσπαθώ να μάθω την αξία του σεβασμού. Τόσο του σεβασμού προς τον εαυτό τους όσο και του σεβασμού για τον συνάνθρωπο, τα ζώα και το περιβάλλον.

-Ένα μήνυμα για την 3η Δεκεμβρίου και την ημέρα ατόμων με αναπηρία;

-Αυτή η μέρα είναι μια υπενθύμιση προς όλους. Οφείλουμε να διαπλάσουμε έναν τόπο όπου όλοι θα μπορούμε να συμβιώσουμε αρμονικά, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, χωρίς εμπόδια και περιορισμούς στην καθημερινή μας ζωή.

- Και τέλος με αφορμή την ημέρα κατά της έμφυλης βίας ένα μήνυμα προς όλες τις γυναίκες

-Σε όλες τις γυναίκες, θέλω να πω να έχουν θάρρος και να μην φοβούνται να διεκδικούν τα δικαιώματά τους σε όλους τους τομείς. Οι διαφορετικοί ρόλοι μας δεν αποτελούν αδυναμία αλλά το αντίθετο, είναι η πηγή της δύναμής μας.

-Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας και την ζεστή φιλοξενία σας!

-Κι εγώ ευχαριστώ! Ήταν χαρά μου που μιλήσαμε!

Το καλοκαίρι του 2004 ήταν αυτό που έμελλε να γραφτεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού. Η Εθνική Ελλάδος ταξίδεψε στην Πορτογαλία για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ως ένα από τα μεγάλα «αουτσάιντερ» της διοργάνωσης. Οι περισσότεροι δεν πίστευαν καν ότι θα καταφέρει να προκριθεί από τη φάση των ομίλων. Όμως, η συγκεκριμένη ομάδα είχε κάτι μοναδικό: πειθαρχία, πάθος και απόλυτη αφοσίωση στο πλάνο του προπονητή της, Ότο Ρεχάγκελ.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

   Η αρχή έγινε με το ιστορικό 2-1 επί της οικοδέσποινας Πορτογαλίας και άφησε «άφωνη» την Ευρώπη. Η ισοπαλία με την Ισπανία και η ήττα από τη Ρωσία δε στέρησαν τη δυνατότητα από την ελληνική ομάδα να συνεχίσει στη φάση των νοκ άουτ παιχνιδιών. Εκεί θα αντιμετώπιζε τη Γαλλία του Ζιντάν και του Ανρί. Η κεφαλιά του Άγγελου Χαριστέα έστειλε την Ελλάδα στην επόμενη φάση και τους Πρωταθλητές Ευρώπης 2000 σπίτι τους.

  Στα ημιτελικά αντιμετώπισε την πάντα υπολογίσιμη Τσεχία. Το «χρυσό» γκολ του Τραϊανού Δέλλα στην παράταση έδωσε την πρόκριση στην Εθνική μας. Ήταν η στιγμή που όλοι άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι το «όνειρο» δεν ήταν πια μόνο όνειρο.

  Το παιχνίδι με την Πορτογαλία στον τελικό ήταν το επιστέγασμα μιας επικής πορείας! Η Ελλάδα, χάρη στην  κεφαλιά του Χαριστέα, επικράτησε 1-0 της Πορτογαλίας στον τελικό και κατέκτησε το Euro 2004, προκαλώντας πρωτοφανή έκρηξη χαράς σε όλη τη χώρα. Από το «κανείς δεν μας πιστεύει» στο «το σηκώσαμε». Ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.

  Το Euro 2004 δεν ήταν απλά ένας τίτλος. Ήταν μια όμορφη υπενθύμιση πως όταν οι καρδιές και τα μυαλά είναι ενωμένα στον ίδιο στόχο, τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο!

Ο θάνατος του James D. Watson στις 6 Νοεμβρίου 2025, σε ηλικία 97 ετών, προκάλεσε βαθιά συγκίνηση στον επιστημονικό κόσμο. Η είδηση θύμισε σε όλους πόσο σημαντικός υπήρξε για τη βιολογία και πόσο καθοριστικό ήταν το έργο του για τη σύγχρονη κατανόηση της ζωής.

Ο Watson γεννήθηκε το 1928 στο Σικάγο και από μικρός είχε μια φυσική περιέργεια για το πώς λειτουργεί ο κόσμος γύρω του. Αγαπούσε την παρατήρηση των πουλιών και μέσα από αυτή την απλή παιδική συνήθεια γεννήθηκε το ενδιαφέρον του για τη φύση και, αργότερα, για την επιστήμη.

 Οι σπουδές του τον οδήγησαν στο Cambridge, εκεί όπου το 1953, μαζί με τον Francis Crick, παρουσίασε τη δομή της διπλής έλικας του DNA. Η ανακάλυψη αυτή αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα βήματα στην ιστορία της βιολογίας, αποκαλύπτοντας πώς μεταδίδεται η γενετική πληροφορία. Για το επίτευγμα αυτό τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ιατρικής το 1962, μαζί με τους Crick και Wilkins.

 Ως καθηγητής στο Harvard και αργότερα ως διευθυντής του Cold Spring Harbor Laboratory, ο Watson συνέχισε να εμπνέει νέους επιστήμονες με τον ενθουσιασμό και την αφοσίωσή του. Η συμμετοχή του στο Human Genome Project έδειξε πως μέχρι το τέλος της ζωής του παρέμεινε ακούραστος στην προσπάθεια να κατανοήσει και να προωθήσει τη γνώση.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

 Η απώλειά του είναι σημαντική, γιατί φεύγει ένας άνθρωπος που συνέβαλε καθοριστικά στο πώς μαθαίνουμε τη βιολογία σήμερα. Το έργο του δεν περιορίζεται σε βιβλία και βραβεία· φαίνεται σε κάθε σχολική τάξη όπου οι μαθητές ξεκινούν να ανακαλύπτουν τι είναι το DNA και σε κάθε ερευνητή που συνεχίζει να εξερευνά τα μυστικά της ζωής.

 Ο James D. Watson αφήνει πίσω του όχι μόνο μια σπουδαία επιστημονική κληρονομιά, αλλά και το αποτύπωμα ενός ανθρώπου που άλλαξε για πάντα τον τρόπο με τον οποίο κατανοούμε τη ζωή. Η προσφορά του δεν ξεχνιέται εύκολα, και η απουσία του μάς υπενθυμίζει με βαθιά συγκίνηση πόσο ανεκτίμητο και διαχρονικό υπήρξε το έργο του για όσα γνωρίζουμε σήμερα και για όσα θα μάθουμε στο μέλλον για τον κόσμο της βιολογίας και της ίδιας της ζωής!

Η Έδεσσα αποτελεί έναν από τους ομορφότερους και πιο ξεχωριστούς τουριστικούς, και όχι μόνο, προορισμούς στην Ελλάδα. Δυστυχώς, όμως, δεν έχει καταφέρει διαχρονικά να προσελκύσει, σε έναν ικανοποιητικό βαθμό, το ενδιαφέρον των επισκεπτών, έτσι ώστε η ίδια να είναι η βασική επιλογή τους για διαμονή και περιήγηση. Επομένως, μία ενδιαφέρουσα και εξαιρετικά αποτελεσματική λύση θα ήταν o εναλλακτικός τουρισμός, ένα διαφορετικό πρότυπο τουριστικής ανάπτυξης που μπορεί να φανεί ιδιαίτερα ωφέλιμο σε πολλές πτυχές της τοπικής μας κοινωνίας.

  Αρχικά, είναι αναγκαίο να γνωρίζουμε για την έννοια του ήπιου ή εναλλακτικού τουρισμού και τον στόχο στον οποίο αποσκοπεί να μας οδηγήσει. Ενδεικτικά, δημιουργήθηκε με απώτερο σκοπό να ωθήσει την κοινωνία στην «απομεγέθυνση», την άμεση επαφή του ατόμου με τη φύση και τη μελέτη. Πέρα από αυτό, είναι ευνόητο πως σε οποιοδήποτε τόπο εμφανίζεται ο μαζικός τουρισμός, πλέον, προκαλεί σημαντικές αλλοιώσεις και ανεπανόρθωτες βλάβες, επηρεάζοντας ριζικά τον πολιτιστικό, κοινωνικό, οικονομικό και περιβαλλοντικό του ιστό. Έτσι τα διακριτά και ξεχωριστά χαρακτηριστικά των τοπικών κοινωνιών δεν μπορούν να διαφυλαχτούν και, εν τέλει, εξαφανίζονται. Αντίθετα, με τον εναλλακτικό τουρισμό στοχευμένες ομάδες πραγματοποιούν, με χρονολογική σειρά, εκδρομές με συγκεκριμένους σκοπούς, χωρίς να καταλήγουν σε καταχρήσεις και σπατάλες των πόρων.

  Ειδικότερα, ο Δήμος Έδεσσας θεωρείται μία περιοχή με άφθονο πράσινο, το οποίο θα ήταν λυπηρό να καταστραφεί για την ανάπτυξη του μαζικού τουρισμού. Εντούτοις, μπορεί να προσφέρει ευκαιρίες για την ανάπτυξη του Αγροτουρισμού, καθώς περιλαμβάνει μεγάλες εκτάσεις με  ευρεία παραγωγή ποιοτικών μήλων, κερασιών και ροδακίνων. Ακόμη ο Θρησκευτικός τουρισμός θα ήταν ιδιαίτερου ενδιαφέροντος από την άποψη ότι στην περιοχή βρίσκονται εκκλησίες με παλαιά ιστορία και μοναδική αρχιτεκτονική, όπως η Παλαιά Μητρόπολη, μία από τις ελάχιστες βυζαντινές εκκλησίες που δεν καταστράφηκαν από τους Οθωμανούς. Επίσης, υπάρχει ο Πεζοπορικός και ο Ορειβατικός τουρισμός που υποστηρίζονται και σήμερα, με πανέμορφα χαρτογραφημένα μονοπάτια στο λόφο 606 και στο όρος Βόρας, τα οποία προσελκύουν Προσκόπους, Φυσιολάτρες, Ορειβάτες και Ποδηλάτες από όλη την Ελλάδα. Εξίσου αγαπητός σε πολλούς είναι ο Γαστρονομικός τουρισμός, με την περιοχή μας να συμμετέχει στο πρόγραμμα «Μακεδονική Κουζίνα» και να προσφέρει τοπικά γεύματα και συνταγές μοναδικής προέλευσης και γεύσης.

  Εκτός από όλες αυτές τις εξαιρετικές επιλογές για ανάπτυξη και υποστήριξη του εναλλακτικού τουρισμού, ο Περιηγητικός τουρισμός θα μπορούσε να είναι ο πιο ελκυστικός. Ο περιηγητής-επισκέπτης θα μπορούσε να ξεκινήσει την εξερεύνησή του από την Έδεσσα και το Πάρκο των Καταρρακτών, τους μοναδικούς καταρράκτες στην Ελλάδα που βρίσκονται μέσα στον αστικό ιστό της πόλης. Θα πληροφορούνταν για τη συμβολή του νερού στη λειτουργία της  πόλης και θα παρακολουθούσε όλη τη διαδικασία παραγωγής και συγκομιδής κερασιού στον κάμπο της περιοχής, αλλά και θα περιηγούνταν στις αστικές υδάτινες διαδρομές. Αργότερα, θα κατευθυνόταν στην περιοχή του Υδροβιότοπου Άγρα-Βρυτών-Νησίου και στα παρατηρητήριά του και θα γνώριζε από κοντά την άγρια ζωή. Τέλος, θα προχωρούσε οδικώς στη λίμνη Βεγορίτιδα, θα μάθαινε για την παραγωγή των μήλων, πληροφορίες για τη λίμνη, τη χλωρίδα και την πανίδα, το πόσο σημαντική είναι για την περιοχή, αλλά και θα επισκεπτόταν την ξεχωριστή Αερολέσχη της Έδεσσας.

  Συμπεραίνουμε πως η Έδεσσα είναι μία ιδανική πόλη στην οποία μπορεί να αναπτυχθεί ο εναλλακτικός τουρισμός. Χωρίς, όμως, την απαραίτητη βοήθεια από τους αρμόδιους και από τους πολίτες είναι αδύνατον αυτό να επιτευχθεί. Ελπίζω στο μέλλον όλες αυτές οι προτάσεις να γίνουν πράξη και η Έδεσσα να γίνει ένας τόπος φιλόξενος και αγαπητός από όλους.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

«WWF Ελλάς – 2010 – Οδηγός για το περιβάλλον – Τουρισμός και περιβάλλον» Πάρις Τσάρτας, Θεόδωρος Σταυρινούδης, Σμαράγδα Ζαγκότση, Άννα Κυριακάκη, Μαγδαληνή Βασιλείου (Βιβλιοθήκη 2^ου ΓΕΛ Έδεσσας)

«Κεντρική Μακεδονία – Οδηγός Εναλλακτικού Τουρισμού» Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, Β’ Έκδοση, 2019 (Βιβλιοθήκη 2^ου ΓΕΛ Έδεσσας)

Ο σχηματισμός της περιοχής της Έδεσσας -βράχος, καταρράκτες, πεδιάδα- είναι αποτέλεσμα γεωλογικών ανακατατάξεων. Τα ασβεστολιθικά πετρώματα στο υπέδαφος του βράχου, προέκυψαν από αποθέσεις των ποταμών.

Στην εικόνα 1, απεικονίζονται οι φάσεις πριν τη δημιουργία των καταρρακτών.

Εικόνα 1: Φάσεις δημιουργίας Καταρρακτών

Στην Α φάση παρουσιάζεται η ροή του ποταμού στην πρωταρχική της μορφή. Φαίνεται ότι δημιουργούνται 2 μικρές λίμνες (Άγρα και Έδεσσας), από τα εμπόδια των ασβεστολιθικών τόφφων.

Στη Β φάση η απόθεση είναι μεγαλύτερη, οι λίμνες έχουν διευρυνθεί και έχουν σχηματιστεί καταρράκτες μικρού μεγέθους.

Στη φάση C, έχουν ψηλώσει τα τοιχώματα των φραγμάτων, οι καταρράκτες είναι μεγαλύτεροι και η ροή του ποταμού είναι διευθετημένη. Ακόμα στην διαμορφωμένη βαθμίδα που προέκυψε έχει αναπτυχθεί η Έδεσσα.

Τα νερά των πηγών που καταλήγουν στον Εδεσσαίο ποταμό, είναι μεγάλης περιεκτικότητας σε άλατα.  Όταν το νερό κατά την κίνησή του βρει ανωμαλίες στον πυθμένα (πετρώματα, βράχους, ρίζες δέντρων κ.ά.), ελαττώνεται η ταχύτητα ροής του, και μέρος των διαλυμένων αλάτων προσκολλάται στα εμπόδια. Με την πάροδο των χρόνων αυξάνονται τα εμπόδια τόσο σε ύψος όσο και οριζοντίως. Επομένως, έχουμε τη δημιουργία φραγμάτων από ασβεστολιθικές αποθέσεις. Μόλις αυτά φτάσουν σε ικανοποιητικό ύψος, στην πάνω πλευρά έχουμε τη δημιουργία λιμνών και στην κάτω καταρρακτών (εικόνα 2).

Εικόνα 2: Σχηματισμός λίμνης – καταρράκτη από αποθέσεις ασβεστολιθικού τόφφου

Στην Έδεσσα, η παρουσία των καταρρακτών, ενός ιδιαίτερου μνημείου της φύσεως, μοναδικού στη χώρα και δεύτερου γνωστού έως σήμερα παγκοσμίως, αποτελεί σπάνιο φαινόμενο. Αντίθετα με τους γνωστούς μεγάλους καταρράκτες στον κόσμο, όπως του Νιαγάρα (όπου το μέτωπο έχει μετατόπιση προς τα πίσω λόγω διαβρώσεως), της Έδεσσας η μετατόπιση παρουσιάζεται προς τα μπροστά, ενώ παράλληλα έχουμε τη δημιουργία σπηλαίων (εικόνα 3).

Εικόνα 3α: Καταρράκτης Έδεσσας – σχηματισμός

Στην κάτω πλευρά του μετώπου των καταρρακτών, παράγονται φυτά, είτε σαν σταλακτίτες δημιουργώντας τα «γένια», είτε σαν σταλαγμίτες στο έδαφος σχηματίζοντας τα «μαξιλάρια». Αυτά συνεχώς μεγαλώνουν, γίνονται συμπαγή και ενοποιούνται μεταξύ τους, σε σχήμα στύλων και σπηλαίων κάτω από το μέτωπο των καταρρακτών. Έτσι, συγχρόνως, μετακινούνται οι καταρράκτες προς εμπρός.

Εικόνα 3β: Καταρράκτης Έδεσσας – σχηματισμός

Από τον βράχο έπεφταν δώδεκα καταρράκτες. Περιηγητές του 17^ου και 18^ου αιώνα, αποτυπώνουν και αναφέρουν τους εντυπωσιακούς καταρράκτες που πέφτουν από τον βράχο και τους βλέπει κάποιος πλησιάζοντας την πόλη από την πεδιάδα.

Εικόνα 4: Λιθογραφία του 19ου αιώνα

Εικόνα 5: Καρτ ποστάλ Έδεσσας, 1916

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ο λοχίας Φριτς, οραματίστηκε την τουριστική ανάπτυξη της πόλης. Έτσι, το 1942, υποχρέωσε τους κατοίκους της Έδεσσας, να εργαστούν για τη διαμόρφωση του πάρκου των καταρρακτών. Έγινε μεταφορά του νεκροταφείου που υπήρχε στην περιοχή και άρχισε να παίρνει τη σημερινή του μορφή. Τότε κατασκευάστηκαν τα παρτέρια, τα πλατώματα και δυο πισίνες, κήποι με αρχιτεκτονική η οποία σεβόταν το περιβάλλον και το τοπίο. Στο πάρκο δεσπόζουν οι δύο καταρράκτες. Ο μεγάλος καταρράκτης ή Κάρανος (αριστερά στην εικόνα 6) και ο διπλός καταρράκτης (δεξιά στην εικόνα 6). Οι υπόλοιποι καταρράκτες της πόλης δεν φαίνονται πια λόγω της πυκνής βλάστησης και της μικρής παροχής τους.

Εικόνα 6: Το πάρκο των Καταρρακτών

Οι έφηβοι αντιμετωπίζουν σήμερα μία σειρά από προκλήσεις, και μία από τις βασικότερες είναι το σχολικό στρες. Σε αυτό το άρθρο θα παρουσιάσουμε κάποιους λόγους που προκαλούν αυτό το άγχος καθώς και τρόπους αντιμετώπισής του.

Αιτίες του Σχολικού Άγχους στους Εφήβους

1) Πίεση από την Κοινωνία

Η πίεση της κοινωνίας και των αναμενόμενων προσδοκιών μπορεί να επηρεάσει έντονα τους εφήβους, καθώς νιώθουν ότι πρέπει να ικανοποιήσουν τις κοινωνικές προσδοκίες.

2) Διαχείριση Χρόνου

Η ισορροπία ανάμεσα στα μαθήματα, τις εξωσχολικές δραστηριότητες και την προσωπική ζωή μπορεί να είναι καταπονητική. Η κακή διαχείριση του χρόνου μπορεί να οδηγήσει σε άγχος.

3) Προσωπικοί παράγοντες

Οι οικογενειακές προσδοκίες ή η ένταση στο σπίτι συχνά προσθέτουν ένα επιπλέον φορτίο κάνοντας το σχολικό άγχος πιο έντονο και δύσκολο στη διαχείριση.

    Πώς να αντιμετωπίσουν οι Έφηβοι το σχολικό στρες

Διαμόρφωση ρεαλιστικών στόχων
Η διάσπαση μεγαλύτερων εργασιών σε μικρότερα, διαχειρίσιμα βήματα μπορεί να κάνει τις ακαδημαϊκές υποχρεώσεις πολύ πιο εφικτές.

Προώθηση της αυτοφροντίδας
Πράγματα όπως ο επαρκής ύπνος, η τακτική άσκηση και η υγιεινή διατροφή μπορεί να βοηθήσουν πολύ την  ψυχολογία του εφήβου και να τον βοηθήσουν να νιώθει πολύ καλύτερα, μειώνοντας έτσι τα επίπεδα του στρες.

Ενίσχυση υποστηρικτικών σχέσεων
Είναι πολύ σημαντικό να έχουμε ανθρώπους που να μας υποστηρίζουν στη ζωή, όπως φίλοι, οικογένεια ή μέντορες. Έχοντας αυτήν τη συμπαράσταση και ανθρώπους που μπορούμε να στηριχτούμε στη ζωή μας, αποτελούν παράγοντες που ενδεχομένως θα μας  βοηθήσουν πολύ να νιώσουμε ασφάλεια και να μην έχουμε τόσο άγχος.

Οι υποστηρικτικοί γονείς παίζουν καθοριστικό ρόλο, προσφέροντας σταθερότητα, κατανόηση, ενεργητική ακρόαση και ξεκάθαρα αλλά ευέλικτα όρια, επιτρέποντας στον έφηβο να νιώθει ασφαλής ενώ αναπτύσσει αυτονομία. Η στάση αυτή ενισχύει την αυτοεκτίμηση του εφήβου, βελτιώνει την επικοινωνία και μειώνει τις εντάσεις, δημιουργώντας ένα περιβάλλον όπου ο έφηβος μπορεί να πειραματιστεί, να ωριμάσει και να μάθει να ρυθμίζει τα συναισθήματά του με υγιή τρόπο.

 Το άγχος του σχολείου είναι μια κοινή πρόκληση για τους έφηβους, αλλά με τις κατάλληλες στρατηγικές, μπορούν να το αντιμετωπίσουν και να εξελιχθούν μέσα από αυτό. Ενδυναμώνοντας τους έφηβους με εργαλεία και τρόπους για να διαχειριστούν το σχολικό άγχος, μπορεί να τους βοηθήσει πολύ και να φέρει μια πολύ θετική αλλαγή στη ζωή τους. Τέλος, πολλά από αυτά τα εργαλεία θα τα έχουνε για το υπόλοιπο της ζωής τους. Όταν μεγαλώσουνε θα είναι πιο έτοιμοι για οποιαδήποτε πρόκληση στη ζωή τους, καθώς θα μπορούν να χρησιμοποιούν αυτά τα εργαλεία όπου χρειαστεί.

 Πρέπει να έχουμε υπ’ όψιν μας ότι ένα παιδί θα αντιδράσει διαφορετικά στο να του γίνει έλεγχος για το μάθημα στο σπίτι από τους γονείς, διαφορετικά μέσα στην τάξη από τον δάσκαλο, διαφορετικά αν χρειαστεί να βγει στον πίνακα και να αποδώσει μπροστά σε όλη την τάξη, και διαφορετικά σε ένα διαγώνισμα. Όλες αυτές οι διαφορές της απόδοσης οφείλονται στο άγχος και είναι βέβαιο ότι πολλοί γονείς και σχεδόν όλοι οι εκπαιδευτικοί έχουν αντιμετωπίσει παιδιά που διαβάζουν πάρα πολύ, δείχνουν όμως μεγάλη αδυναμία ή «παγώνουν» όταν έρθει η ώρα να εξεταστούν ή να γράψουν ένα τεστ.

Φυσικά αυτό που επιδιώκεται στην τάξη δεν είναι ένα παιδί χωρίς άγχος – ούτως ή άλλως είναι ανέφικτο, εφόσον το παιδί βιώνει την εκπαιδευτική διαδικασία σαν ανταγωνιστική και σαν άμεσα συνδεδεμένη με την προσωπική του αξία  – αλλά αντίθετα ένα παιδί που να έχει το άγχος που του χρειάζεται για να τον παρακινεί να δουλέψει στο μέγιστο των δυνατοτήτων του χωρίς ποτέ να του γίνεται τροχοπέδη. Στόχος είναι η ισορροπία, η οποία για κάθε παιδί βρίσκεται σε διαφορετικό μέτρο και βαθμό. Και είναι μια ισορροπία για την οποία και ο μαθητής και ο δάσκαλος και οι γονείς αξίζει να προσπαθήσουν.

Καταλήγοντας, η περίοδος της εφηβείας είναι η φάση που ο έφηβος θέτει τις βάσεις, για να μπορέσει να σταθεί στην ενηλικίωσή του. Οι γονείς που φοβούνται ότι το παιδί τους δε θα μπορέσει να τα καταφέρει στον κόσμο των ενηλίκων είναι εκείνοι που του μειώνουν την αυτοπεποίθηση και το καθιστούν εξαρτημένο από τους ίδιους. Ο ρόλος των γονιών δεν είναι εύκολος! Οι γονείς χρειάζεται να μη νιώθουν ενοχές, για να μπορέσουν να «σταθούν» στον έφηβο. Σε αυτή την κρίσιμη φάση του παιδιού τους η σωστή κατεύθυνση είναι η συναισθηματική ακοή προς τον έφηβο. Να ακούσουν, δηλαδή, τον έφηβο με υπομονή, κατανόηση και συναίσθηση όλης της κατάστασης, την οποία κάθε φορά βιώνει.

Η Ελλάδα θεωρείται από πολλούς μελετητές ένα ζωντανό «μουσείο της φύσης» πάνω στη γη. Οι απέραντες ακτογραμμές, τα ψηλά βουνά, τα οροπέδια, οι κλειστές κοιλάδες και τα φαράγγια, οι πεδιάδες, οι ορεινές και πεδινές λίμνες και τα ποτάμια πραγματικά μαγεύουν τους περιηγητές και τους επισκέπτες. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Εθνικός Δρυμός της Πίνδου, ο οποίος συνδυάζει όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά σε μία περιοχή. Είναι, λοιπόν, μία εξαιρετική ευκαιρία να γνωρίσουμε πολλά και ενδιαφέροντα στοιχεία για έναν, όχι και τόσο πολυφημισμένο τόπο.

Ανάμεσα στους νομούς Γρεβενών και Ιωαννίνων υψώνεται η μεγαλύτερη οροσειρά της χώρας, η Πίνδος. Ο Δρυμός τοποθετείται στη βόρεια Πίνδο με επίσημη ονομασία «Εθνικό Πάρκο Βόρειας Πίνδου». Ένας Δρυμός με έκταση πάνω από 69.000 στρέμματα που έχει μείνει ανεπηρέαστος από κάθε ανθρώπινη παρέμβαση. Είναι ένας από τους σπουδαιότερους Δρυμούς της Ελλάδας, του οποίου η εξέλιξη και η διαδοχή εξαρτώνται μόνο από φυσικούς παράγοντες.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Όσον αφορά τη μορφολογία του τόπου αυτού, χαρακτηρίζεται από την πανέμορφη κοιλάδα  Βάλια Κάλντα, σε υψόμετρο 1.400 μ. Η κοιλάδα περικλείεται με βουνά με υψόμετρο άνω των 2.000 μ., με υψηλότερες κορυφές το Αυγό (2.177 μ.) και τη Φλέγκα (2.159 μ.). Η εικόνα που μπορεί να αντικρίσει κανείς είναι ξεχωριστή. Οι καταπράσινες πλαγιές των βουνών που συνδυάζονται στο μεγαλύτερο μέρος του χρόνου με το χιόνι και ψηλότερα με τις βραχώδεις κορυφές ή με τα οροπέδια στέπας. Τέλος, από κάτω βρίσκονται τα πετρόκτιστα γραφικά χωριά τα οποία διαρρέουν τα ποταμάκια και τα ρυάκια.

Αναζητώντας  την πανίδα του τόπου, ο περιηγητής μπορεί να αντλήσει πληροφορίες για την ύπαρξη μέχρι προσφάτως της καφετιάς αρκούδας. Ακόμη, 72 είδη, αρπακτικών και μη, πουλιών, αγριόγιδα, ζαρκάδια, έντομα, αμφίβια και ερπετά δημιουργούν τη βιοποικιλία και συμβάλλουν στην μοναδικότητα του Δρυμού. Για την χλωρίδα συναντάμε τα σπάνια είδη μανιταριών και κόκκινης πεύκης, ενώ οξιές, δρυς, κέδροι, πεύκα και αμέτρητα είδη φυτών και λουλουδιών είναι πολυπληθή. Ο Δρυμός είναι χωρίς αμφιβολία ένας πολύτιμος εθνικός φυσικός  πόρος που διακρίνεται για τη μεγάλη βιολογική, οικολογική, αισθητική, επιστημονική και γεωμορφολογική του αξία.

Κάθε χρόνο, δεκάδες επισκέπτες και περιπατητές επισκέπτονται την κοιλάδα της Βάλια Κάλντα. Κινούνται μέσα σε πυκνά δάση που αναπτύσσονται ανέγγιχτα μέσα στην δροσιά, κάτω από την σκιά και τις οξείες κραυγές των αρπακτικών. Η Βάλια Κάλντα είναι μία από της ψυχρότερες περιοχές της Ελλάδας, όμως αποδεικνύεται ότι αυτό δεν εμποδίζει κανέναν να την επισκεφθεί. Η πρόσβαση είναι δυνατή από τρία σημεία. Τα χωριά Περιβόλι και Βωβούσα, τα χωριά Κρανιά και Μικρολίβαδο και τη γνωστή Μηλιά Μετσόβου.

Ο άνθρωπος ήταν ανέκαθεν κομμάτι της φύσης. Για αυτό και η φύση τον συνεπαίρνει, όταν την επισκέπτεται και την νιώθει. Τα καθαρότερα νερά, τις καταπράσινες πεδιάδες, τη μαγευτική θέα, την άγρια φύση, τον καθαρό αέρα, πουθενά αλλού δεν θα μπορέσεις να τα «γευτείς» παρά μόνο στο βουνό, και κυρίως σε έναν Εθνικό Δρυμό.

Βιβλιογραφία: Βιβλίο-Λεύκωμα «Βάλια Κάλντα» Απόστολος Διανέλλος – Βιβλιοθήκη 2^ου ΓΕΛ

Στις μέρες μας ακούγονται πολύ οι φράσεις «ρε ΑμεΑ! » ή «ρε καθυστερημένε!». Χρησιμοποιούνται συχνά σαν κοροϊδευτικοί – προσβλητικοί χαρακτηρισμοί από παιδιά της ηλικίας μας αλλά και από μεγαλύτερους, κάτι που είναι εντελώς ανεπίτρεπτο για τη σημερινή κοινωνία στην οποία ζούμε. Μετά από πολλά χρόνια αγώνα υποτίθεται ότι υπάρχει ισότητα ανάμεσα στους ανθρώπους, αλλά από ό,τι φαίνεται έχουν διατηρηθεί στερεότυπα τα οποία πιστεύαμε ότι είχαν εξαλειφθεί.

  Αυτά τα παιδιά μπορεί να έχουν σωματικές, νοητικές, αναπτυξιακές ή αισθητηριακές αναπηρίες που επηρεάζουν την ικανότητά τους να συμμετέχουν πλήρως στις περισσότερες καθημερινές δραστηριότητες. Εξαιτίας αυτών των δυσκολιών συχνά εξαρτώνται περισσότερο από ενήλικες και δυσκολεύονται να εκφράσουν την αντίδρασή τους, αν κάτι τα ενοχλεί ή τα πληγώνει. Αυτό τα κάνει πιο ευάλωτα στην κακομεταχείριση.

  Το σχολείο και η οικογένεια έχουν σημαντικό ρόλο στο να μάθουν τα παιδιά να χρησιμοποιούν σωστά τη γλώσσα και να σέβονται τη διαφορετικότητα. Οι λέξεις έχουν δύναμη και μπορούν είτε να στηρίξουν είτε να πληγώσουν. Μαθαίνοντας να μιλάμε με σεβασμό, δείχνουμε ωριμότητα και κατανόηση. Αντί για κοροϊδία, μπορούμε να δείχνουμε κατανόηση και αποδοχή. Είναι σημαντικό να διορθώνουμε τέτοιες συμπεριφορές και να εξηγούμε, γιατί δεν είναι σωστές. Ο σεβασμός στη διαφορετικότητα βοηθά στη δημιουργία ενός σχολείου, όπου όλα τα παιδιά νιώθουν ασφαλή και ίσα.

  Οι λέξεις που χρησιμοποιούμε δείχνουν ποιοι είμαστε. Όταν αποφεύγουμε προσβλητικές εκφράσεις και αντιμετωπίζουμε όλους τους ανθρώπους με σεβασμό, συμβάλλουμε σε μια πιο δίκαιη και ανθρώπινη κοινωνία. Το κακώς εννοούμενο  χιούμορ δεν πρέπει ποτέ να πληγώνει τους άλλους.

Από τον Δημήτρη Κανάκη, μαθητή του Α1

Μπαίνοντας στον Δεκέμβριο, η γενιά του 2010 έχει κλείσει πάνω από δυόμιση μήνες στο Λύκειο, ξεκινώντας με την σειρά της την διαδρομή που θα την οδηγήσει στις Πανελλαδικές Εξετάσεις και την επιλογή σχολής. Όπως οι προηγούμενες γενιές, αλλά και αυτές που θα την διαδεχτούν, καλείται να αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα και καταστάσεις που της επιβάλλει η σύγχρονη πραγματικότητα.

Τα προβλήματα αυτά ξεκινάνε από το ίδιο το σχολείο. Θα έπρεπε να έχει πρωταρχικό ρόλο στην στήριξη του μαθητή σε ολόκληρη την εκπαιδευτική του πορεία. Αντί αυτού, τα σχολικά κτίρια είναι αυτά που χρειάζονται στήριξη, όπως διαπιστώνεται από τους σοβάδες που πέφτουν στις τάξεις ή στα προαύλια, τις πόρτες που καταπλακώνουν μαθητές, τις καθιζήσεις των δαπέδων κ.ά. Μάλιστα, μία έρευνα, της οποίας τα αποτελέσματα δημοσιεύτηκαν στις 11 Αυγούστου 2023, αποκαλύπτει, ότι σε πάνω από 9000 σχολεία δεν έχει γίνει προσεισμικός έλεγχος. Σημαντικές ελλείψεις υπάρχουν και στις θέσεις των εκπαιδευτικών, με αποτέλεσμα οι μαθητές να μένουν πίσω στην ύλη.

Τα προβλήματα, όμως, δεν περιορίζονται στην ενδοσχολική ζωή των μαθητών. Η συντριπτική πλειοψηφία αναγκάζεται, αργά ή γρήγορα, να καταφύγει στα φροντιστήρια, λόγω του απαρχαιωμένου χαρακτήρα και της ανικανότητας του εκπαιδευτικού συστήματος να τους προετοιμάσει επαρκώς για τις Πανελλαδικές. Έτσι, από την μία οι μαθητές επιβαρύνονται με παραπάνω διάβασμα, θυσιάζοντας τον ελεύθερο χρόνο τους, από την άλλη οι γονείς επιβαρύνονται με τα δίδακτρα, ενώ όσοι δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα, δεν στέλνουν τα παιδιά τους φροντιστήριο, γεγονός που, σύμφωνα με σχετικές έρευνες, τριπλασιάζει τις πιθανότητες αποτυχίας τους στις τελικές εξετάσεις.

Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι μαθητές δεν περιορίζονται μόνο στα πλαίσια της εκπαίδευσης. Οι νέοι σε πολλά μέρη της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένης της Έδεσσας δεν έχουν πρόσβαση σε κατάλληλους, οργανωμένους χώρους άθλησης, είτε λόγω της ολικής απουσίας τους, είτε της κάκιστης κατάστασης στην οποία βρίσκονται.

Και όμως, όλα αυτά τα προβλήματα, παρά το γεγονός ότι παρουσιάζονται ως φαινομενικά ασύνδετα, έχουν γεννηθεί από έναν κοινό παράγοντα, ο οποίος δεν επηρεάζει μόνο το εκπαιδευτικό σύστημα και την ζωή των μαθητών, αλλά και οποιονδήποτε άλλο τομέα: το κέρδος. Από την υποβάθμιση των δημόσιων σχολείων, που οδηγεί τους μαθητές στην ιδιωτική εκπαίδευση, μέχρι την κατεδάφιση των χώρων άθλησης με σκοπό την κατασκευή πάρκινγκ, εμπορικών κέντρων, ή άλλων παρόμοιων εμπορικών δραστηριοτήτων, διακρίνεται ο ρόλος που παίζει το κέρδος σε όλες αυτές τις επιλογές. Οι μαθητές, ενάντια στα σχέδια που υλοποιούνται εις βάρος τους, μπορούν να αντιδράσουν με δυο τρόπους. Ο πρώτος, να πετάξουν το μπαλάκι στον βουλευτή, στον δήμαρχο ή στον πρόεδρο του 15μελούς και ίδιοι να περιμένουν την αλλαγή από την άνεση του σπιτιού τους. Ο δεύτερος, αψηφώντας οποιαδήποτε μορφή λογοκρισίας και καταστολής που επιστρατεύεται εις βάρος τους, να διεκδικήσουν οι ίδιοι τα δικαιώματά τους, ενάντια σ’ αυτούς που χτίζουν τις περιουσίες τους πάνω στις πλάτες τους, χωρίς να εξαρτώνται από κανέναν μεσάζοντα. Η Ιστορία έχει δείξει, πως ο δεύτερος τρόπος είναι ο μοναδικός για να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο.

Πηγές:

https://www.neakriti.gr/ellada/1110212_ereyna-tesseris-stoys-pente-mathites- pigainoyn-frontistirio

https://www.rizospastis.gr/story.do?id=12212319 https://www.902.gr/eidisi/neolaia-paideia/388584/kleisto-tha-parameinei-sholeio- logo-kathizisis-toy-patomatos-foto

https://www.902.gr/eidisi/neolaia-paideia/365587/epesan-sovades-sto-proaylio-en- ora-mathimatos

https://www.902.gr/eidisi/neolaia-paideia/364848/treis-mathites-kataplakothikan- apo-porta-sto-3o-dimotiko-sholeio

Η Έδεσσα είναι στις μέρες μας γνωστή για τους Καταρράκτες της και για το έντονο φυσικό της στοιχείο. Όλοι μας, ως μόνιμοι κάτοικοι της πόλης, θα έχουμε παρατηρήσει, έπειτα από τις διάφορες παρεμβάσεις του Δήμου μέσα στο κέντρο της πόλης, ότι υπάρχουν οφθαλμοφανείς αλλαγές. Και η κυριότερη, η απαλλοτρίωση των δέντρων της περιοχής του κέντρου. Μήπως, τελικά, θα έπρεπε να ανησυχήσουμε ή να επαναπαυτούμε στα μελλοντικά σχέδια για δενδροφύτευση στον αστικό ιστό της πόλης;

Αρχικά, είναι αναγκαίο να γνωρίζουμε για τα σημεία της Έδεσσας στα οποία έχουν υπάρξει παρεμβάσεις και κοπές δέντρων. Πρώτα, η κυριότερη και εντονότερη παρέμβαση πραγματοποιήθηκε στην κεντρική οδό της 25^ης Μαρτίου. Μία από τις ομορφότερες δενδροστοιχίες σε ολόκληρη την Ελλάδα εξαφανίστηκε με την αιτία ότι τα δέντρα αντιμετώπιζαν προβλήματα γήρανσης και ασθενειών. Ακόμη, το μεγάλο πάρκο το οποίο διασχίζει ο δρόμος έχασε τη μοναδικότητά του. Αν και η φυσική του ομορφιά είναι απίστευτη με τα ρυάκια που το διαρρέουν και τα αμέτρητα δέντρα υπάρχει ο κίνδυνος τσιμεντοποίησής του. Γενικότερα, βέβαια, σε πολλούς άλλους δρόμους, πάρκα, παιδικές χαρές και σοκάκια, στις κεντρικές και τις απομακρυσμένες από το κέντρο γειτονιές έχει παρατηρηθεί έντονη μείωση του πρασίνου και τσιμεντοποίηση.

Παρ’ όλες τις αλλαγές, όμως, η Έδεσσα έχει διατηρήσει σε έναν βαθμό την ταυτότητά της, το πράσινο. Μιλώντας αναλυτικά και με αποδείξεις, η Έδεσσα εξακολουθεί να βρίσκεται υψηλότερα στις αναλογίες πρασίνου ανά κάτοικο από τις άλλες πόλεις της χώρας, αλλά όχι κοντά στο κατώτερο όριο. Με το κριτήριο της αναλογίας πρασίνου, φύσης ή δέντρων ανά κάτοικο, το κατώτερο πηλίκο είναι τα 10m² με τη πόλη μας να βρίσκεται στο 7,6m², σύμφωνα με τη μελέτη του καθηγητή Γιάννη Τσαλικίδη.

Καταλαβαίνει κανείς πως η Ελλάδα γενικότερα, αν και έχει αμέτρητα βουνά με πολύ πράσινο, έρχεται αντιμέτωπη με σοβαρά προβλήματα σαν και αυτό εντός των πόλεων. Ως υπεύθυνοι πολίτες και δήμος, κάθε μέρα που περνά θα πρέπει να αυξάνονται, έστω ένα-ένα, τα δέντρα στην πόλη μας. Στις αυλές, στους δρόμους και στους πεζόδρομους, ένα δέντρο μπορεί να αλλάξει πολλά. Η δενδροφύτευση είναι μία πολύχρονη διαδικασία, όμως με επιμονή και υπομονή μπορεί να συνεισφέρει σε πολλά.

Πηγές: Άρθρα από τις ηλεκτρονικές εφημερίδες: Karatzova, Εδεσσαϊκή