Από τη Ντανιέλα Γκερντέτσι, μαθήτρια της Α’ τάξης
Η εφηβεία είναι η πιο περίπλοκη ίσως και η πιο συναρπαστική περίοδος της ζωής ενός ανθρώπου. Η εφηβεία είναι η μετάβαση από την παιδική ανεμελιά στην ενήλικη ευθύνη. Είναι μία περίοδος στην οποία βρισκόμαστε σε ένταση επειδή ψάχνουμε να βρούμε ποιοι είμαστε. Εμείς, οι έφηβοι βρισκόμαστε συχνά σε ένταση, γιατί θέλουμε ανεξαρτησία, αν και τη φοβόμαστε. Υπάρχουν οι ριζικές αλλαγές πάνω μας, τόσο στο σώμα μας όσο και στον τρόπο σκέψης.
Πολλές φορές η ανισορροπία που έχουμε δικαιολογείται από την εσωτερική αλλαγή του εγκεφάλου μας. Για αυτό πολλές φορές οι αντιδράσεις μας είναι ιδιαίτερα έντονες. Ένας από τους τρόπους που οι έφηβοι προσπαθούν «να φανούν» είναι η δημιουργία νέων εμπειριών, η αλλαγή στυλ και άποψης. Έτσι, εκτός από το να «να φανούν», προσπαθούν να καταλάβουν ποια είναι η «ταυτότητά τους» και να απαντήσουν στο ερώτημα «ποιος είμαι;»
Στην εφηβεία, ένα παιδί επηρεάζεται κυρίως από την οικογένεια και τους φίλους. Πολλές φορές προσπαθούμε να μιμηθούμε τους φίλους μας και τις περισσότερες φορές μάς νοιάζει περισσότερο η έγκριση και η γνώμη των φίλων μας παρά των γονιών μας. Αυτό συμβαίνει γιατί φοβόμαστε να μείνουμε «στην απ’ έξω» και γιατί φοβόμαστε την απόρριψη. Αυτό πολλές φορές καταλήγει σε υπερβολικό άγχος και πίεση, διότι έχουμε την ανασφάλεια του ότι δεν θα είμαστε αρεστοί. Γι’ αυτό χρησιμοποιούμε τα social media, έτσι ώστε να γινόμαστε αποδεκτοί και να παίρνουμε την επιβεβαίωση από τους άλλους ανθρώπους.
Η σχέση μεταξύ γονέων και εφήβων έχει μία δύσκολη ισορροπία στην οποία ο έλεγχος των γονιών και τα υψηλά στάνταρτς μπορούν να λειτουργήσουν ως παράγοντας πρόκλησης άγχους στα παιδιά. Αφού οι νέοι βρίσκονται σε φάση διαμόρφωσης του εαυτού τους, η ανάγκη τους για αυτονομία κυριαρχεί πλέον και έχει σαν αποτέλεσμα την τάση να απορρίπτουν την εξουσία και την καθοδήγηση. Κάπως έτσι, οι συμβουλές και οι απόψεις των γονιών συχνά δεν λαμβάνονται υπόψη, όχι αναγκαστικά λόγω έλλειψης σεβασμού, αλλά επειδή οι έφηβοι επιδιώκουν να επιβεβαιώσουν την ανεξαρτησία τους και να ξεκινήσουν τη «δική τους» ζωή. Έτσι, η παρέμβαση των γονιών στη ζωή των παιδιών τους φαίνεται αδιανόητη και σαν να περιορίζουν την προσωπική τους ελευθερία.
Από τη δική μου συμπεριφορά μπορώ να καταλάβω καλύτερα τις εναλλαγές της διάθεσής μου. Είναι πολλές οι φορές που νιώθω ότι είμαι γεμάτη ενέργεια και πολύ χαρούμενη αλλά ξαφνικά μπορεί να βρεθώ σε μια κατάσταση εκνευρισμού και αδιαφορίας. Αυτές οι συμπεριφορές εντοπίζονται σε πολλά παιδιά και δεν είναι ότι έχουν κακή διάθεση ή κακομαθημένη συμπεριφορά αλλά είναι η προσπάθεια του οργανισμού να ελέγξει τις ορμονικές αλλαγές. Για παράδειγμα, έχω βρεθεί πολλές φορές σε διαφωνία με τους γονείς που για ασήμαντα πράγματα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν τους εκτιμώ. Ίσως είναι η προσπάθειά μου να πάρω τον χώρο μου και να παίρνω πλέον δικές μου αποφάσεις. Πολλές φορές όταν μου δίνουν συμβουλές ή κριτικές νιώθω πως η ανεξαρτησία μου ξαφνικά απειλείται.
Κάτι άλλο που παρατηρώ στους εφήβους αλλά και σε εμένα είναι ότι αναβάλλω τις υποχρεώσεις μου χωρίς να σκεφτώ λογικά αλλά συναισθηματικά. Αντί να καταλάβουμε πότε είναι κάτι σημαντικό αφήνουμε τον εαυτό μας να ικανοποιηθεί με το να αποφύγουμε τη δυσφορία που μας δίνει το σχολείο, τα φροντιστήρια μέχρι και η προπόνησή μας. Αυτό μας οδηγεί στο να μεταθέτουμε στο μέλλον τις δουλειές που θα έπρεπε να γίνουν στο παρόν.
Συμπερασματικά, η εφηβεία θα έλεγα πως είναι μία περίοδος ευτυχίας και χάους ταυτόχρονα. Στην εφηβεία μαθαίνουμε να σκεφτόμαστε πιο λογικά, να μετατρεπόμαστε σε αυτόνομα άτομα και να μεγιστοποιούμε την ενσυναίσθηση. Οι ενήλικες είναι σημαντικό να κατανοούν τα παιδιά έτσι, ώστε η μετάβαση αυτή να γίνει λιγότερο επώδυνη. Δεν μπορώ να αρνηθώ ότι είναι κάτι δύσκολο, αλλά σίγουρα χρειάζεται υπομονή και να αποδεχόμαστε ότι η ένταση που έχουμε είναι μία ένδειξη ότι μεγαλώνουμε.
