Ας μιλήσουμε λίγο για την πρόσφατη ελληνική Ιστορία.
Από το 1967 έως το 1974 στην Ελλάδα υπήρχε δικτατορία. Οι δικτάτορες πήραν την εξουσία της Ελλάδας με τη βία. Ο αρχηγός τους ήταν ο Παπαδόπουλος. Αυτός και οι συνεργάτες του έβαλαν στη φυλακή όλους τους βουλευτές της Ελλάδας, Ο στρατός ήρθε με το μέρος των δικτατόρων.
Μερικοί πολίτες το δέχτηκαν και άλλοι όχι. Οι αστυνομικοί και ο στρατός φυλάκισαν αυτούς τους πολίτες σε ένα ερημονήσι. Εκεί τους ανάγκαζαν να δουλεύουν σπάζοντας πέτρες.
Οι φοιτητές είχαν θυμώσει και δεν μπορούσαν να ανεχτούν τη χούντα. Προσπάθησαν να διώξουν τους δικτάτορες ζωγραφίζοντας πάνω σε λεωφορεία, σε τοίχους ακόμα και σε αμάξια.
Οι χουντικοί εκνευρίστηκαν, διότι ήταν η τρίτη ημέρα που γινόταν αυτό. Οι χουντικοί μπορούσαν να στείλουν τάνκς να βγάλουν έξω τους φοιτητές. Όσο συνομιλούσαν οι δικτάτορες, οι φοιτητές έφτιαξαν έναν ραδιοφωνικό σταθμό και έστελναν μηνύματα σε όλη την Αθήνα. Οι πολίτες τους έδιναν τρόφιμα, φάρμακα και γλυκά.
Οι δικτάτορες αποφάσισαν να στείλουν τα τανκς. Το Σάββατο 17 Νοέμβρη, το βράδυ ήρθαν τα τανκς και ήταν έτοιμα να τους βγάλουν έξω. Στο μεταξύ οι φοιτητές ήταν σκαρφαλωμένοι στα κάγκελα του Πολυτεχνείου φωνάζοντας συνθήματα « Αδέλφια μας στρατιώτες, αδέλφια μας στρατιώτες» Ο στρατός δεν ανταποκρίθηκε. Ο αρχηγός του στρατού έδωσε το σήμα.
Το τανκ περπάτησε και μετά άρχισε να τρέχει με δύναμη προς τη σιδερένια πόρτα του Πολυτεχνείου. Ο τοίχος βάφτηκε κόκκινος από το αίμα των φοιτητών.
Μετά από λίγους μήνες οι χουντικοί μεταφέρθηκαν στη φυλακή.
Νιώθω πολλή απογοήτευση γι΄αυτό το περιστατικό.
Ε2: Α. Μ.
Είμαι μια φοιτήτρια που σπουδάζω χημικός στο Πολυτεχνείο.
Οι χουντικοί ήρθαν στην Αθήνα με σκοπό να την κάνουν δική τους. Εμείς κλειστήκαμε μέσα στο μεγάλο πολυτεχνείο με τα πολλά δέντρα, μέσα σε μια όμορφη αίθουσα που είχε υλικά για να φτιάξουμε έναν πρόχειρο, μικρό ραδιοφωνικό σταθμό που ίσα ίσα ακουγόταν στην Αθήνα.
Έξω οι άνθρωποι υπέφεραν, έπρεπε να τους ακούν για ό,τι κάνουν. Οι χουντικοί ήταν πάρα πολύ σκληροί. Για αρχηγό τους έχουν τον Παπαδόπουλο.
Μια μουντή μέρα με γκρίζα σύννεφα ένας συμφοιτητή μου μου είπε πως πολλοί άνθρωποι μας δίνουν τρόφιμα και ό,τι άλλο χρειαζόμαστε.
Άνθρωποι στους μεγάλους δρόμους και στις πλατείες κάνανε πορείες, ανέβαιναν σε ευρύχωρες ταράτσες με μεγάλα, πολύχρωμα πανιά, στρατιώτες που ήταν γύρω από το Πολυτεχνείο, αστυνομικοί που προσπαθούσαν να χωρίσουν τους ανθρώπους που έμοιαζαν με ποτάμι στους μεγάλους δρόμους της Αθήνας.
Άραγε τώρα τι να κάνουν οι γονείς μου; Ανησυχούν για μένα ; Είναι και αυτοί στις πορείες ;Ή είναι στη φυλακή;
Είμαι πολύ αγχωμένη και φοβισμένη με αυτά που γίνονται. Πολλά επεισόδια, πολλοί άνθρωποι στις φυλακές, πολλοί δαρμένοι και πληγωμένοι άνθρωποι.
Και οι συμφοιτητές μου τώρα τι να σκέφτονται άραγε;
Ξημερώματα Σαββάτου ήρθε ένα μεγάλο τανκ και έσπασε τη σιδερένια πύλη του Πολυτεχνείου. Πολλοί φοιτητές τραυματίστηκαν, αλλά εγώ έζησα.
Μετά ήρθαν και καθάρισαν τα αίματα. ΤΙΠΟΤΑ δεν έπρεπε να θυμίζει τι έγινα. ΤΙΠΟΤΑ.
Ε2: Α/Μ.- Π.
Ζωγραφιά: Κ.Α.
