Σήμερα διάβασα ένα βιβλίο που λέγεται »Κολλητές εξ Αποστάσεως» Ανύπαρκτες 2.

Αυτό το βιβλίο μιλάει για δύο κολλητές την Τζούλι και την Λίντια. Η Λίντια φεύγει από την Αμερική και πάει στην Αγγλία για 6 μήνες. Η Τζούλι και η Λίντια δεν θέλουν να αποχωριστούν για αυτό και βρήκαν έναν τρόπο να μιλούν εξ αποστάσεως ότι ώρα θέλουν χωρίς να ενοχλούν κανέναν. Έτσι κάθε μέρα μιλούσαν μεταξύ τους και έλεγαν το πώς πέρασαν σήμερα και τα προβλήματα τους. Έτσι και για έξι μήνες έκαναν αυτό το πράγμα δηλαδή έστελναν e-mail μέχρι που η Λίντια γύρισε πίσω.

Μετά από αυτό το βιβλίο κατάλαβα ότι η συγγραφέας θέλει να πεί κάτι στους αναγνώστες, θέλει να πεί ότι ακόμα κι αν δεν έχεις κάποιο πρέπει να αλλάξεις τον εαυτό σου για να αρέσει στους άλλους, ούτε να κάνεις κάποιον παρέα μόνο και μόνο επειδή θεωρείτε <<cool>>

Αυτό το βιβλίο το συστήνω σε άτομα μεγαλύτερη και μικρότερη ηλικίας από εμένα και κυρίως θα ενδιαφέρουν κυρίως κορίτσια.

Άννα Πολλάτου

Αυτό το βιβλίο μιλάει για δύο κολλητές, την Τζουλί και τη Λίντια που έμεναν στην Αμερική.

Ήταν καλοκαίρι και δύο φίλες θα πήγαιναν 1η γυμνασίου μέχρι που η μαμά της Λίντια της ανακοίνωσε ότι βρήκε μία νέα δουλειά στο Λονδίνο και θα μείνουν εκεί για 6 μήνες. Η Τζούλι πλέον είναι πολύ στεναχωρημένη και σαν μην έφτανε και αυτό η κολλητή της από το χόκεi έφηγε και αυτή !

Η Λίντια στο Λονδίνο γνώρισε 4 παιδιά που δημιούργησαν μία ομάδα, τα παιδιά αυτά ήταν: Η Ντιλάιλα, ο Ναμπίλ, η Μπέκα και ο Χένρι. Η Λίντια ζήτησε από την φίλη της την Τζούλι να φτιάξει ένα σήμα για την ομάδα (της το ζήτησε από το ίντερνετ) και η Τζούλι το έφτιαξε. Από την μεριά της Τζούλι τώρα: Στις μεγαλύτερες τάξεις του σχολείου είχαν μία ομάδα της <<Μπίζονς>>. Τότε η Τζούλι έγινε και αυτή μία <<Μίζον>>. Όμως η Ντέλα Ντον. Η αρχηγοί των <<Μπιίζων>> δεν της φενόταν καλά.

Τα Χριστούγεννα η Τζούλι πήγε στο Λονδίνο για να δεί την φίλη της πέρασαν πολύ ωραία. Όταν η Τζούνι γύρισε ξεκαθάρισε στη Ντέλα ότι δεν θέλει να είναι φίλες και δεν θέλει να είναι στην ομάδα. Αυτά όμως δεν τα είχε πει στη Λίντια γιατί μόλις είχε ακούσει ότι η Τζούλι θα είναι στην ομάδα χάρηκε μέχρι που η Τζούλι της το είπε τότε η Λίντια απάντησε με <<!!!!!!>>. Η Τζούλι την ρώτησε αν είναι θαυμαστικά θύμου αλλά εκείνη είπε πως είναι θαυμαστικά θαυμασμού. Η Τζούλι την ρώτησε τι σε θαυμάζει και η Λίντια απάντησε ότι << Θα μπορώ να κάνω πάλι μία νέα ομάδα με νέο σήμα και νέα παιδιά >>.

Έτσι η φιλία των δύο κολλητών έμεινε και θα μείνει για πάντα.

Αυτό το βιβλίο μιλάει για κάποια πειράματα που γίνονται σε ένα εργαστήριο με κάποια πειραματόζωα.Είναι ένα πολύ ωραίο βιβλίο πολύ αστείο αλλά επίσης μέσα από το βιβλίο ο συγγραφέας θέλει να περάσει ένα μήνυμα ,προσπαθεί να πεί για την ανησυχία,για το άγχος που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος και οτι όσο άγχος έχεις πρέπει να το διαχειρίζεσαι διότι αν δεν το διαχειριστείς δεν θα καταφέρεις να ζήσεις την ζωή σου.Θέλει να περάσει και το μήνυμα της ενσυναίσθησης γιατί όταν γίνεται κάτι σε κάποιον άλλον και δεν είναι ωραίο,πρέπει να κάνεις κάτι να μην αδιαφορείς.Προσπαθεί να περάσει όλα αυτά τα μηνύματα μέσα απο ένα αστείο πλαίσιο.

Ελπίζω να το διαβάσουν και άλλα παιδία γιατί είναι ένα πολύ ωραίο βιβλίο και το συστήνω σε παιδία μεγαλύτερης ηλικίας αλλά και μικρότερης

Διαβάζοντας το, κατάλαβα πως πίσω απο αυτή τη συμπεριφορά κρύβονται συναισθήματα, φόβοι και ανάγκη για αποδοχή. Το βιβλίο μου έδειξε οτί δεν πρέπει να κρίνουμε εύκολα τους άλλους, γιατί ο καθένας κουβαλάει τις δικές του δυσκολίες.

Μέσα από την ιστορία ένιωσα πως η κατανόηση και η αγάπη μπορούν να ΄΄μαλακώσουν΄΄ ακόμα και το πιο σκληρό καρύδι.

Και επίσης ήθελα να πω πως το βιβλίο μας μαθαίνει να μην κρίνουμε τους άλλους εύκολα, και να δείχνουμε κατανόηση και σεβασμό. Μου άρεσε το βιβλίο γιατί περνάει ένα σημαντικό μήνυμα για τη διαφορετικότητα και την αποδοχή!

Τελικά πείθει την μαμά της και τον μπαμπά της, και αποφασίζει να πάει σε σχολή χορού.

Τις πρώτες μέρες ζορίζεται αλλά με την επίμονη και την προσπάθεια της κατάφερε να γίνει η καλύτερη στο τμήμα της. Η Λίλικα έμαθε πια να χορεύει σαν μπαλαρίνα, σαν πούπουλο που το έπαιρνε το ελαφρό αεράκι και σε κάθε μικρή ή μεγάλη δυσκολία που έβρισκε μπροστά της με τη κατάλληλη βοήθεια και στήριξη από τη δασκάλα της την ξεπερνούσε.

Μία φορά από την πολύ αγωνία για το πότε θα γίνει η πρώτη μπαλαρίνα, όταν κοιμόταν ονειρεύτηκε ότι ήταν η μπαλαρίνα της όπερας, πάνω στη σκηνή και να κάνει διαφορές και δύσκολες ασκήσεις.

Η Αττάλεια ήταν λιμάνι και γινόταν εμπόρειο εκεί.

Όταν έγινε η μικρασιατική καταστροφή ο προπαππούς μου ήταν 10 ετών.Οι Έλληνες πετούσαν τις εικόνες των Άγιων σε μικρά ή μεγάλα αυλάνια νερού για να μην τις βρούν οι Τούρκοι.Και τις κλέψουν.Ο προπαππούς μου με κίνδυνο την ζωή του, πήρε μαζί του μια εικόνα και ένα υφαντό το οποίο μισό το είχε για να σκεπάζεται.Αυτά τα είχε η γιαγιά μου στο σπίτι.

Το καράβι με το οποίο έφυγε μαζί με την οικογένεια του οποίο έφυγε μαζί με την οικογένεια του και με άλλους Έλληνες έφτασε στο Κατάκολο.

Πέθανε σε ηλικία 77 χρονών έχοντας 3 παιδιά

Η προγιαγιά μου(η μαμά της γιαγιάς μου) καταγόταν απο την Σμύρνη της Μ.Ασίας. Οι Έλληνες που ζούσαν εκεί ήταν ευκατάστατοι και είχαν τους Τούρκους υπήρετες. Τα σπίτια τους ήταν διώροφα. Η προγιαγιά μου, όταν έγινε η καταστροφή της Σμύρνης ήταν 1 έτους. είχε 3 αδέλφια μεγαλύτερα. Λίγες μέρες πρίν την καταστροφή της Σμύρνης ένας συγγενής της πήγε στο σπίτι όπου έμενε αυτή και η οικογένεια της και τους είπε ότι έπρεπε να φύγουν επειδή έρχονταν οι Τσέτες και τους σκότΗ προγιαγιά μου (η μαμά της γιαγιάς μου) καταγόταν από τη Σμύρνη της Μ. Ασίας. Οι Έλληνες που ζούσαν εκεί ήταν ευκατάσταωναν όλους. Έτσι οι γονείς της πήραν τα παιδια τους κι έφυγαν. Η προπρογιαγιά μου έδεσε με σπάγκο τα 3 μέγαλα παιδιά της και την προγιαγιά μου την είχε αγκαλιά. Μέχρι να απομακρυνθεί το καράβι τους η προπρογιαγιά μου θύλαζε την προγιαγιά μου για να μην κλάψει και τους ακούσουν οι Τούρκοι. ο προπροπαππούς μου ήταν λίγο κουφός και δεν ήθελε να φύγει. Η προγιαγιά μου πέθανε σε ηλικία 75 ετών έχοντας 3 παιδια.

Για χρόνια, οι γυναίκες δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι χωρίς άδεια από τον πατέρα τους ή τον άντρα τους, ούτε μπορούσαν να εργαστούν. Οπότε αποφάσισαν να αναλάβουν δράση και να αρχίσουν τις διαμαρτυρίες και να αρχίσουν τον αγώνα για τα δικαιώματα τους.

Το σχολείο μας αποφάσισε να πάρει μέρος στο να γιορτάσει αυτή την ημέρα, γράφοντας βιογραφίες για σπουδαίες γυναίκες,  φτιάχνοντας ζωγραφιές και συζητώντας και στα ελληνικά με τις κυρίες μας και στο μάθημα των Αγγλικών για τα δικαιώματα των γυναικών.

Επίσης το 2ο λύκειο Αμαλιάδας ήρθε στο σχολείο μας και οι μαθητές μας  είπαν πολλά πράγματα για την θέση της γυναίκας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα ,μέσα από ένα σύντομο θεατρικό έργο.Στη συνέχεια ,οι μουσικοί μας τραγούδησαν ένα τραγούδι που έφτιαξαν για την Ημέρα της Γυναίκας και τέλος διαβάσανε τα μηνύματα και τις σκέψεις μας (ΣΤ’τάξης) για τις γυναίκες.

Τα μηνύματα και οι σκέψεις μας για τις γυναίκες

Στα ελληνικά

Και στα αγγλικά

Αυτό το βιβλίο μου άρεσε γιατί συνδυάζει τη φαντασία με την πραγματικότητα. Η αφήγηση είνια απλή και κατανοητή. Δείχνει τη σημασία της οικογένειας και μαθαίνουμε για μία σημαντική περίοδο της ιστορίας. ( Την ελευθερία και τη δημοκρατία ).

Ο Όγκι δεν είναι τρομακτικός. Τρομακτικό είναι το πόσο εύκολα οι άνθρωποι γίνονται σκληροί. Τρομακτικό είναι ότι πολλές φορές δεν καταλαβαίνουμε πως πληγώνουμε. Και το πιο σοκαριστικό ότι ίσως, σε κάποια σκηνή του βιβλίου, να αναγνωρίσεις τον εαυτό σου… όχι στη θέση του θύματος, αλλά στη θέση αυτού που κοίταξε, που σώπασε, που γύρισε την πλάτη.

Το βιβλίο σε κάνει να νιώθεις άβολα. Και αυτό είναι το δυνατό του σημείο. Δεν σε αφήνει να κρυφτείς πίσω από τη δικαιολογία «εγώ δεν θα το έκανα αυτό». Σε αναγκάζει να αναρωτηθείς: Αν είχα απέναντί μου τον Όγκι, τι θα έκανα πραγματικά;

Το θαύμα δεν είναι μια γλυκιά ιστορία για τη διαφορετικότητα. Είναι μια γροθιά στο στομάχι. Είναι μια υπενθύμιση ότι το αληθινό θαύμα δεν είναι να γεννηθείς διαφορετικός. Είναι να επιλέξεις να είσαι άνθρωπος. Και αυτό δεν το κάνουν όλοι. Το βιβλίο δεν σοκάρει επειδή δείχνει ένα παιδί που υποφέρει. Σοκάρει γιατί δείχνει τη σκληρότητα που κρύβεται πίσω από την κανονικότητα. Τη βία που δεν αφήνει μελανιές, αλλά χαράζει την ψυχή. Τη σιωπή εκείνου που βλέπει και δεν μιλά. Και τότε έρχεται η στιγμή που παγώνεις =

Ίσως σε κάποια στιγμή να αναγνωρίσεις τον εαυτό σου. Όχι στη θέση του Όγκι. Αλλά στη θέση εκείνου που κοίταξε. Που σώπασε. Που δεν στάθηκε δίπλα.

Όταν είδες κάποιον διαφορετικό… ήσουν θεατής ή άνθρωπος;

Γιατί τελικά, το αληθινό θαύμα δεν είναι να γεννηθείς διαφορετικός. Είναι να επιλέξεις να είσαι άνθρωπος.