Στέκονταν όπως πάντα. Οι ανδριάντες στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών λίγες μέρες μετά το τρομερό συμβάν. Μόνο που φαίνονταν κάπως ντροπιασμένοι, καθώς ήταν λερωμένοι με χρωματιστές μπογιές και συνθήματα. Στoν δρόμο μπροστά από το κτήριο του Μεγάλου Σχολείου, πηγαινοέρχονταν άνθρωποι βιαστικά. Ατέλειωτη η σειρά των αυτοκινήτων, το ένα πίσω από το άλλο, όπως κάθε μέρα, τα τελευταία… πόσα χρόνια; Ξαφνικά, μια ομίχλη θόλωσε την πόλη. Όλα κάτω συνέχισαν να κινούνται, βυθισμένα όμως σε μια απόκοσμη σιωπή. Τότε, θαρρώ, ήταν, που ζωντάνεψαν τα αγάλματα.

Μέσα στην απόλυτη σιωπή, σαν από τα βάθη των αιώνων, ακούστηκε η φωνή του Καποδίστρια: «Πιστεύω ότι θα πρέπει να εξετάσουμε τους λόγους για τους οποίους αυτοί οι σύγχρονοι νέοι επιμένουν να ζωγραφίζουν κακόγουστα πάνω στα αγάλματα μας. Δεν μπορώ να το πιστέψω! Ήρθα σε αυτόν τον τόπο, εγκαταλείποντας ισχυρούς φίλους, χρήματα, τιμές και αξιώματα, για να βάλω τάξη στο χάος και να δημιουργήσω ένα νέο κράτος. Τους δημιούργησα από το μηδέν και αυτό είναι το ευχαριστώ της νέας γενιάς!»

«Εγώ στα είχα πει!», πετάχτηκε ο Κοραής, με ένα εκδικητικό χαμόγελο. «Σε κάλεσαν οι Έλληνες να τους κυβερνήσεις και εσύ έγινες τύραννος, πήρες όλες τις εξουσίες δικές σου. Αδιαφόρησες για τους ανθρώπους που είχαν θυσιαστεί για την Πατρίδα και τους έβαλες στο περιθώριο, καταπατώντας τα δικαιώματά τους. Γι΄αυτό σε μουτζουρώνουν σήμερα. Και τι δουλειά έχεις, μου λες, μπροστά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών; Εσύ δεν έχτισες Πανεπιστήμιο! Αλλά οι νέοι σήμερα δεν γνωρίζουν την ιστορία. Και δεν διαβάζουν. Πολιτεία, όμως, που δεν έχει σαν βάση της την παιδεία, είναι οικοδομή πάνω στην άμμο».

«Ποια παιδεία όμως;» αντέδρασε ο Πατριάρχης, χτυπώντας τη ράβδο του, αγανακτισμένος. «Η παιδεία που στηρίζεται στα ιερά βιβλία της εκκλησίας! Αυτή δημιουργεί ενάρετους ανθρώπους. Όχι ριζοσπαστικές επαναστατικές ιδέες του Διαφωτισμού, που, ιδού, πού οδήγησαν τη σημερινή νεολαία. Να μη σέβεται ούτε τους πνευματικούς πατέρες του γένους, που θυσιάστηκαν γι΄αυτό» συμπλήρωσε τραβώντας από το πόδι του το σκοινί με το οποίο τον είχαν κρεμάσει οι Οθωμανοί. «Χάθηκε ο σεβασμός πια. Γέμισαν το σώμα μου με αναρχικά συνθήματα! Οι αντίχριστοι!»

«Εμ, άμα είχαν ακούσει εσένα, παπά μου, ακόμα σκλαβωμένο θα ήταν το γένος», αντιμίλησε ο Ρήγας. «Ευτυχώς που άκουσαν τον Θούριο οι σκλαβωμένοι και κατάλαβαν ότι δεν τους πρέπει να σκύβουν το κεφάλι. Έμαθες κι εσύ με τον χειρότερο τρόπο! Ποτέ δεν πρέπει να ερχόμαστε στη γνώμη των τυράννων. Μήτε να τους δουλεύουμε, μήτε να μας παραπλανούν με τα ταξίματά τους. Αν δεν το είχαν καταλάβει αυτό οι σκλαβωμένοι Έλληνες, δεν θα γινόταν το ΄21. Από την άλλη, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μουτζούρωσαν εμένα. Ίσως τα παιδιά δεν το ήθελαν, μπορεί να μην ήξεραν ότι κι εγώ επαναστάτης ήμουν. Αντιστάθηκα στην εξουσία μέχρι τέλους.  Μπορεί και να με μπέρδεψαν με κάποιον άλλον».

Ο Γλάδστων στράφηκε λίγο προς τη μεριά τους και τους κοίταξε ειρωνικά. «Ανόητοι ρομαντικοί Έλληνες. Τι θα ήσασταν χωρίς τη βοήθεια των Άγγλων; Επαναστάσεις και αηδίες! Εδώ χρειάζεται οργάνωση, δουλειά και λεφτά. Αν δεν ήταν το Ηνωμένο Βασίλειο ακόμα θα ήσασταν υπόδουλοι. Γιορτάζετε 200 χρόνια ελεύθερου βίου και ακόμα τη βοήθεια των ξένων ζητάτε. Και δεν έχετε μάθει στα παιδιά σας να σέβονται την προσφορά των φιλελλήνων και των ευεργετών σας. Παιδιά ανάξιων προγόνων!»

«Παιδιά ανάξιων προγόνων!» αναφώνησαν και οι πέντε μαζί.

«Να και σε κάτι που συμφωνούμε!», παραδέχτηκε ο Καποδίστριας.

«Εγώ εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω με ποια λογική σκέφτηκαν και μας βάλανε όλους μας μαζί εδώ να χαιρετάμε αιώνια τον κόσμο που περνά», απόρησε ο Κοραής.

«Κι εγώ είμαι καρφωμένος εδώ πέρα, ενώ ετοιμάζονται να ξεσπάσουν νέες επαναστάσεις!» αναφώνησε αγανακτισμένος ο Ρήγας.

«Ειρήνη ημιν, τέκνα μου», χαμήλωσε τους τόνους ο Πατριάρχης. «Είμαστε καταδικασμένοι να συμπαραστεκόμαστε αιώνια σε αυτόν τον λαό, που ψάχνει τον δρόμο του Θεού».

«Και του χρήματος!» συμπλήρωσε ο Γλάδστων.

Αέρας φύσηξε και η ομίχλη διαλύθηκε. Οι θόρυβοι του δρόμου ακούγονταν πάλι. Οι ανδριάντες σώπασαν και έμειναν μουτζουρωμένοι να κοιτούν τον κόσμο που περιφερόταν βιαστικά μπροστά από το Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Πηγές

https://www.sansimera.gr/biographies/195

http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=461&t=613

https://el.wikipedia.org/

http://ebooks.edu.gr/ebooks/v/html/8547/2218/Keimena-Neoellinikis-Logotechnias_G-Gymnasiou

Το Πεδίον του Άρεως είναι το μεγαλύτερο πάρκο της πρωτεύουσας με έκταση περίπου 280 στρέμματα.  Το 1900 η περιοχή χρησιμοποιούνταν από τον στρατό για ασκήσεις, γι’ αυτό και χτίστηκε παραδίπλα η Σχολή Ευελπίδων. Το 1934 που αποφασίστηκε η μετατροπή του σε πάρκο φυτεύτηκαν 46.000 δένδρα και θάμνοι.

Το Πεδίον Άρεως έχει συνδεθεί έντονα με την πολιτική ζωή της χώρας. Χαρακτηριστικά, εδώ πραγματοποιήθηκε το «Ανάθεμα» στον Βενιζέλο, όταν το 1916 διοργανώθηκε πορεία, με τους διαδηλωτές να τοποθετούν πέτρες στη γη (στο σημείο όπου βρίσκεται σήμερα το άγαλμα της Αθηνάς), δηλώνοντας με αυτό τον τρόπο την αντίρρησή τους για συμμετοχή της Ελλάδας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο που πρότεινε ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος – ενάντια στη βούληση του βασιλιά Κωνσταντίνου για ουδετερότητα.

Όπως μαρτυρεί και το όνομά του, το Άλσος του Άρη δημιουργήθηκε για να τιμηθούν οι ήρωες και οι πεσόντες της Πατρίδας. Στον χώρο αυτό υπάρχουν πολλά γλυπτά μνημεία. Ανάμεσά τους 21 μαρμάρινες προτομές των ηρώων και των ηρωίδων της Επανάστασης του 1821, παρατεταγμένες δεξιά και αριστερά στη λεγόμενη Λεωφόρο των Ηρώων. 21 προτομές των Ελλήνων που οραματίστηκαν μια Ελλάδα ελεύθερη, και αγωνίστηκαν με πάθος, δίχως να εγκαταλείψουν τον στόχο τους, ακόμα και τις στιγμές που όλα έδειχναν μάταια. Οι περισσότερες από τις προτομές αυτές φιλοτεχνήθηκαν ανάμεσα στο 1934 και το 1937.

Οι προτομές της Λεωφόρου των Ηρώων

Η ξακουστή ταινία του Πάνου Γλυκοφρύδη παραμένει μέχρι σήμερα από τις πιο αγαπημένες για το 1821. Αναφέρεται στη δίκη του Κολοκοτρώνη με την κατηγορία της συνωμοσίας κατά του βασιλιά Όθωνα. Η δίκη του Γέρου του Μοριά ξεκίνησε στις 16 Απριλίου του 1834 και συντάραξε όλο το έθνος. Η ταινία περιλαμβάνει ένα από τα μεγαλύτερα καστ ηθοποιών, με τις ξεχωριστές παρουσίες του Μάνου Κατράκη στον ρόλο του Κολοκοτρώνη και του Δημήτρη Μυράτ στον ρόλο του Καποδίστρια. Πρωταγωνιστής είναι ο Νίκος Κούρκουλος, που δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας υποδυόμενος τον δικαστή Πολυζωίδη. Ιδιαίτερο ντεκόρ και μοναδικά κοστούμια από τον σπουδαίο Διονύση Φωτόπουλο, που μπόρεσε να αναπαραστήσει μια ολόκληρη εποχή με τα λιγότερα δυνατά μέσα.

«Λίγα χρόνια μετά την Επανάσταση του 1821, το νεοσύστατο ελληνικό κράτος, υπό τη βασιλεία του Βαυαρού Όθωνος, προσήγαγε σε δίκη τους μεγάλους οπλαρχηγούς του αγώνα, Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και Γεώργιο Πλαπούτα, με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Η περιβόητη αυτή δίκη του 1834, που έγινε στο Ναύπλιο, συγκλόνισε το έθνος, επειδή οι πάντες γνώριζαν ότι οι δύο ήρωες ήταν απολύτως αθώοι. Ο πρόεδρος του δικαστηρίου Αθανάσιος Πολυζωίδης και ο δικαστής Γεώργιος Τερτσέτης αρνούνται να προσυπογράψουν την καθ’ υπαγόρευση από το παλάτι –μέσω των τριών αντιβασιλέων Άρμανσμπεργκ, Μάουερ και Έιντεκ– καταδίκη σε θάνατο των κατηγορουμένων. Οι Βαυαροί διατάζουν τον Υπουργό Δικαιοσύνης να επέμβει, κι αυτός απαγγέλλει κατηγορία εναντίον τους, με αποτέλεσμα να συρθούν στα μπουντρούμια των φυλακών και να δικαστούν με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Ωστόσο, τελικά οι δικαστές θα αθωωθούν πανηγυρικά».

Πηγές

https://www.sansimera.gr/listes/27

https://www.moveitmag.gr/afieromata

https://www.in.gr/2020/03/25/entertainment/cinema/

https://finosfilm.com/movies/view/179

https://vimeo.com/58890344 (full movie)

εκείνα τα παιδιά που μάχονταν για σένα

Τα κλαίγανε οι μανάδες τους μέσα στην μαύρη νύχτα

που πήγαν να πεθάνουνε για τούτη την πατρίδα.

Οι κλέφτες ανταμώσανε με τους αρματολούς

Και τα βουνά αντηχήσανε απ΄τους τουφεκισμούς

Τα χέρια ενωθήκανε σε όρκο ιερό

Πως όλοι ενωμένοι θα διώξουν το θεριό.

Κι αυτή η κραυγή ακούστηκε στα πέρατα της γης

Πως ένα έθνος πολεμά για αλήθεια και τιμή

Θυμάται τους προγόνους του διψά για λευτεριά

Το αίμα των ηρώων του δικαίωση ζητά.

Το 21 άρχισε μια νέα ιστορία

Και στέκει φάρος φωτεινός σε όλη την πορεία.

Παναγιώτης Βρόνκα