Είναι μια χαρούμενη ημέρα για τους μαθητές της Δ τάξης του 1ου Δημοτικού Σχολείου Παιανίας, γιατί θα πάνε τριήμερη εκδρομή στη Γαλλία και θα επισκεθφούν το μουσείο του Λούβρου.
Αρκετές ώρες αργότερα -τέσσερα παιδιά- ο Κωνσταντίνος, ο Δημήτρης, ο Έκτορας και η Άρτεμις, που είχαν χωριστεί απ’το υπόλοιπο γκρουπ χαζεύοντας το πορτρέτο της Μόνα Λίζα, στέκονται τώρα μπροστά στο άγαλμα της Νίκης της Σαμοθράκης.
Ο Κωνσταντίνος είχε φέρει ένα πακέτο από φουντούνιανα δοκιμάσει για πρώτη φορά. Βάζει ένα στο στόμα του αλλά το φτύνει αμέσως φωνάζοντας: “Ιουου! Αηδία!!”
Το μικρό και ολοστρόγγυλο φουντούνι αιωρείται στον αέρα και χώνεται σε ένα βαθούλωμα του φτερού του αγάλματος. Τα παιδιά νιώθουν το έδαφος να τρέμει. Ξαφνικά το έδαφος αρχίζει να υποχωρεί. Τώρα τα παιδιά βρίσκονται αρκετά βαθιά, ούτε ξέρουν πόσο. Προσπαθούν να σκαρφαλώσουν, αλλά μάταιος κόπος. Μην έχοντας άλλη επιλογή προχωράνε πιο μέσα.
Αριστερά και δεξιά στους τοίχους υπάρχουν αναμμένοι δαυλοί. Τα παιδιά έντρομα περπατούν σιγά σιγά κοιτάζοντας τους τοίχους μήπως υπάρχει κάποια έξοδος όμως πριν προλάβουν να περπατήσουν λίγα μέτρα, ο Δημήτρης πατάει ένα πλακάκι που μπαίνει μέσα στη γη. Αμέσως, φωνάζει στην παρέα:
- Προσοχή! Πάτησα ένα λάθος πλακάκι, μάλλον θα ενεργοποιηθεί μια παγίδα!
Ένας τοίχος που βρισκόταν μπροστά τους άνοιξε. Η παρέα κατατρομαγμένη ακούει δυνατούς χτύπους ποδιών. Εκείνη τη στιγμή εμφανίζεται το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία. Με βροντερή φωνή τους ρωτάει:
- Ποιοι είστε και τι θέλετε;
-Είμαστε παιδιά που επισκεφτήκαμε το μουσείο και χαθήκαμε εδώ. Μπορείς να μας βοηθήσεις να βγούμε;
Το άγαλμα σκεφτικό τους απαντάει:
-Χμ, μπορώ να σας βοηθήσω υπό έναν όρο.
-Ακούμε. (Απαντάει με μια φωνή η παρέα).
-Θα με επιστρέψετε στην Αρχαία Ολυμπία και θα πείτε στους Έλληνες να με φυλάνε πολύ πιο καλά από την προηγούμενη φορά. Προσέξτε όμως, μην πείτε σε κανέναν ό,τι κι αν γίνει που με βρήκατε.
- Εντάξει! (λένε τα παιδιά).
Έτσι κι έγινε. Τα παιδιά κατάφεραν να γυρίσουν στο σημείο που χάθηκαν αλλά δεν είπαν σε κανέναν τίποτα.
Του μαθητή της Δ” τάξης Π.Ο.
