Συνέντευξη από Ιωάννη Χούντα (γεννηθείς 1933)
Όπου Ε ερώτηση, όπου Α απάντηση
Ε: Το ‘40 πόσων ετών ήσασταν και πώς καταλάβατε ότι ήρθαν οι Γερμανοί στην Παιανία;
Α: Το ‘40 ήμουν 7 ετών. Κατάλαβα ότι ήρθαν οι Γερμανοί όταν τους βλέπαμε στους δρόμους και σιγά σιγά έμεναν στα σπίτια μας.
Ε: Είχαν υποτάξει το σπίτι σας;
Α: Το σπίτι μας είναι στην οδό Διαδόχου Κωνσταντίνου 55. Στο ίδιο σημείο βρισκόταν και το παλιό μας σπίτι. Στο υπόγειο του σπιτιού ζούσε ο Γερμανός Σορς. Εκτός από τον Σορς, υπήρχαν και δύο Αυστριακοί, ο Βέρνερ και ο Ερμού, που βοηθούσαν πολύ την εποχή εκείνη. Ήταν πολύ καλοί. Μας έδιναν πράγματα, όπως φυσαρμόνικες, κ.α. Με τους Αυστριακούς ο πατέρας μου (Σωτήρης Χούντας) συνέχισε να αλληλογραφεί χρόνια μετά και να μαθαίνει ο ένας τα νέα του άλλου.
Ε: Είχαν υποτάξει άλλα κτίρια στην περιοχή;
Θυμάμαι ότι οι Γερμανοί χρησιμοποιούσαν το διπλανό οικόπεδο για τροφοδοσία καυσίμων.
Επίσης, είχαν επιτάξει ένα σπίτι στην οδό Νικολογιάννη 9 και το είχαν ως μαγειρείο τους. Εκεί μαγείρευαν και συγκεντρώνονται για να φάνε. Το όνομα της ιδιοκτήτριας ήταν Παναγιούλα. Θυμάμαι ότι μια μέρα ο Σορς πήρε καυτό μαγειρεμένο κρέας από εκεί και μου το έδωσε να το φάω. Κάηκε όλο μου το στόμα, φώναξα τη μητέρα μου, εκείνη επιτέθηκε στον Σορς και τον κατέδωσε στους δικούς τους. Ο Γερμανός τιμωρήθηκε τελικά για την πράξη αυτή. Γενικότερα, οι Γερμανοί μας φέρονταν καλά. Δεν είχαμε προβλήματα στην καθημερινότητα.
Ε: Έχει υπάρξει περίοδος που σημειώθηκε πείνα στην Παιανία;
Α: Οι κάτοικοι της Παιανίας δεν είχαμε θέμα με το φαγητό. Είχαμε κότες, ζώα και καλλιέργειες. Το σχολείο έδινε στα παιδιά γάλα σε σκόνη. Οι κάτοικοι της Αθήνας, αυτοί που έμεναν στο κέντρο, πεινούσαν γι’ αυτό έρχονταν στην Παιανία. Η Μαρινέλα, μικρό παιδί τότε, ήρθε στην Παιανία και έμενε σε έναν φίλο μερικούς δρόμους πιο πάνω από το σπίτι μας.
Ε: Χρειάζονταν να κρυφτείτε κατά τη διάρκεια της μέρας;
Τα παιδιά και οι γυναίκες κρύβονταν στο βουνό όταν γίνονταν αερομαχίες (πιθανώς μεταξύ Ιταλών και Γερμανών). Άλλες φορές, κατά τη διάρκεια των αερομαχιών, μας έπαιρναν οι δάσκαλοι από το σχολείο και μας έκρυβαν σε ένα μεγάλο δέντρο πίσω από την εκκλησία της αγίας Παρασκευής. Θυμάμαι ότι στην περιοχή Σέσι (Παιανία) υπήρχε κανόνι, που συμμετείχε στις αερομαχίες και αναστάτωνε τη ζωή των κατοίκων.
Ε: Πολέμησε κάποιος συγγενής σας στο μέτωπο;
Ο πατέρας μου, Σωτήρης Χούντας, γεννηθείς το 1912. Ήταν οδηγός στρατιώτης στο Βίτσι (κοντά στις Πρέσπες). Επέστρεψε ως τραυματίας πολέμου, όταν στην προσπάθειά του να σωθεί, τραυματίστηκε από βλήμα στον αριστερό του γοφό. Προσπάθησε να μπει κάτω από το φορτηγό να καλυφθεί. Τότε στους τραυματίες πολέμου έδιναν δώρο ένα αυτοκίνητο-φορτηγό 3/4 ή άδεια περιπτέρου. Ο πατέρας μου αρνήθηκε να δεχτεί κάποιο δώρο. Έλεγε ας το πάρουν άλλοι που έχουν περισσότερη ανάγκη.
Ε: Σας μιλούσε ο πατέρας σας για όσα έζησε στον πόλεμο;
Α: Όχι. Δεν ήθελε να τα θυμάται, δεν ήθελε να μιλάει για τον πόλεμο. Χαιρόταν που είχε επιστρέψει ζωντανός και ήταν μαζί μας.
Ε: Πότε έφυγαν από την Παιανία οι Γερμανοί;
Α: Ακριβώς πότε δε θυμάμαι. Θυμάμαι όμως ότι ενώ έφευγαν είχαν κάψει σπίτια στο Κορωπί. Όταν έφτασαν εδώ σε μας, ένας παπάς και ένας κάτοικος μίλησε μαζί τους, τους εξήγησε ότι είναι στην Παιανία και τελικά δεν έκαψαν την Παιανία.
Του μαθητή Μ.Γ.
