ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΘΕΜΑ ΤΗ ΜΟΛΥΝΣΗ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ
Στην πόλη μας, όλα κυλούσαν όπως κάθε άλλη μέρα, με τον θόρυβο των αυτοκινήτων και τους ανθρώπους να τρέχουν βιαστικοί για τις δουλειές τους. Κανείς δεν πρόσεχε πια τα δέντρα, τα λουλούδια ή τον καθαρό ουρανό. Όμως, τέσσερις φίλοι, ο Τομ, η Κέιτ, ο Άντριους και ο Ντιέγκο, ένιωθαν πως κάτι πολύ σημαντικό ετοιμαζόταν να συμβεί. Δεν ήταν καθόλου συνηθισμένα παιδιά, αν και οι ίδιοι δεν το είχαν καταλάβει ακόμα. Μέσα τους έκρυβαν δυνάμεις από τα στοιχεία της φύσης που θα μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο, αν κάποιος τους έδειχνε τον δρόμο.
Μια μέρα, η ηρεμία τους ανατράπηκε τελείως. Ο Τομ ήταν στον υπολογιστή του, προσπαθώντας να τελειώσει μια εργασία, όταν η φωνή της μαμάς του αντήχησε στο σπίτι:
— Τομ, παράτα τον υπολογιστή πια! Έχεις και τα μαθήματά σου να κάνεις, δεν μπορείς να είσαι συνέχεια σε μια οθόνη.
Ο Τομ αναστέναξε, έκλεισε το λάπτοπ και φώναξε:
— Ναι μαμά, έρχομαι, μιλούσα λίγο με την Κέιτ! Κατέβηκε γρήγορα τα σκαλιά, άρπαξε το μεσημεριανό του και έφυγε τρέχοντας από την πόρτα.
— Θα γυρίσω στις επτά!, φώναξε, ενώ η μαμά του προσπάθησε να πει κάτι ακόμα, αλλά εκείνος είχε ήδη εξαφανιστεί. Έτρεξε μέχρι το σπίτι της Κέιτ που ήταν δύο τετράγωνα πιο κάτω, χαιρέτησε τους γονείς της και ανέβηκε τις σκάλες τρέχοντας. Όταν μπήκε στο δωμάτιο, έμεινε άφωνος. Η Κέιτ, ο Άντριους και ο Ντιέγκο ήταν καρφωμένοι στα κινητά τους, με τα μάτια τους ορθάνοιχτα και το πρόσωπό τους σοβαρό.
— Τι συμβαίνει εδώ;, ρώτησε ο Τομ. Η Κέιτ του έδειξε την οθόνη: υπήρχε ένα άρθρο με τεράστια, τρομακτικά μαύρα γράμματα:
“ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΔΕΞΑΜΕΝΟΠΛΟΙΟ ΑΔΕΙΑΣΕ ΣΤΑ ΝΕΡΑ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΚΗΛΙΔΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΝΤΙΚΡΙΣΕΙ ΠΟΤΕ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ!”
Ο Τομ έμεινε ακίνητος, δεν μπορούσε να το πιστέψει.
— Πώς δεν το είχαμε μάθει νωρίτερα;, αναρωτήθηκε. Η Κέιτ εξήγησε πως ήταν είδηση της τελευταίας στιγμής. Ο Άντριους, με το πρόσωπό του να δείχνει αποφασισμένο, είπε:
— Πρέπει να κάνουμε κάτι, και μάλιστα πολύ γρήγορα!. Τότε ο Ντιέγκο σκέφτηκε μια λύση:
— Ο πατέρας μου είναι αεροπόρος και αύριο το πρωί πετάει για Μιλάνο. Αν προλάβουμε την πτήση των 9:00, θα είμαστε στην Ιταλία πριν καταλάβει κανείς ότι λείπουμε!.
Ο Τομ ενθουσιάστηκε τόσο πολύ που φώναξε δυνατά:
— Τέλεια! Φτιάχνουμε βαλίτσες και αύριο πετάμε για Ιταλία. Σου ερχόμαστε, περιβάλλον!.
Τη Δευτέρα όλοι ήταν στο αεροδρόμιο, λίγο αγχωμένοι αλλά και πολύ ενθουσιασμένοι. Μια ευγενική αεροσυνοδός τους έδειξε τις θέσεις τους και το ταξίδι ξεκίνησε. Μέσα στο αεροπλάνο, τα παιδιά συζητούσαν για ώρες πώς θα μπορούσαν να προσφέρουν βοήθεια. Μόλις έφτασαν στην Ιταλία και τακτοποιήθηκαν στο ξενοδοχείο, πήραν το λεωφορείο για να γραφτούν εθελοντές στην οργάνωση «Μαζί για το περιβάλλον». Στον δρόμο της επιστροφής, συνάντησαν έναν ηλικιωμένο γεράκο που καθόταν στην άκρη του δρόμου, κοιτάζοντάς τους με έναν τρόπο που τους έκανε να νιώσουν παράξενα.
— Μπορώ να σας μιλήσω για ένα λεπτό;, τους ρώτησε. Αν και δίστασαν, τον πλησίασαν.
— Διαισθάνομαι τις δυνάμεις των στοιχείων της φύσης να σας περιβάλλουν, τους είπε με μια φωνή που ακούστηκε πολύ σοβαρή. Ελάτε στις 5:00 μ.μ. στη Βία Σαν Μάρκο 25 να σας δείξω πώς λειτουργούν.
Παρά το ότι ήταν δύσπιστοι, η περιέργεια τους έκανε να πάνε στο ραντεβού. Εκεί, ο γέροντας τους αποκάλυψε το μυστικό: την πετρελαιοκηλίδα την είχε δημιουργήσει ο «άρχοντας του πετρελαίου», ο Βόιντ, που φορούσε πάντα μαύρα ρούχα από βινύλιο. Είχε πολεμήσει παλιά τους άρχοντες των στοιχείων και, παρόλο που ήταν ο μόνος που είχε επιζήσει, είχε χάσει τις δυνάμεις του και ήθελε να καταστρέψει τον κόσμο. Μετά από πολλές ώρες εξάσκησης σε ένα κρυφό δωμάτιο, τα παιδιά κατάφεραν να ελέγξουν τις δυνάμεις τους: ο Τομ ένιωσε τη φωτιά, ο Άντριους το νερό, η Κέιτ τον αέρα και ο Ντιέγκο τη γη. Αποκαμωμένοι, γύρισαν το βράδυ στο ξενοδοχείο τους, έφαγαν ένα καλό γεύμα και έπεσαν για ύπνο.
Την επόμενη μέρα, η έρευνα στη Ρώμη ήταν δύσκολη. Έψαξαν σε κάθε γωνιά μέχρι που είδαν έναν άνδρα με ένα τατουάζ σε σχήμα μπιτονιού στον καρπό του να τρέχει τρομαγμένος. Τον ακολούθησαν διακριτικά μέχρι ένα εργοστάσιο και μπήκαν στο γραφείο του διευθυντή. Εκεί αντίκρισαν τον Βόιντ να στέκεται με μια τεράστια καμπούρα στην πλάτη, και το σώμα του έσταζε συνέχεια πετρέλαιο, λες και είχε βγει από πισίνα. Μόλις τους είδε, ούρλιαξε:
— Παιδιά στον διάδρομο! Οι φύλακες των δυνάμεων επέστρεψαν!
Τότε ξεκίνησε η μάχη! Ο Ντιέγκο πετούσε τεράστια κομμάτια βράχων, ο Άντριους έριχνε πίδακες νερού, ο Τομ εκτόξευε φλόγες και η Κέιτ δημιουργούσε ανεμοστρόβιλους! Οι αντίπαλοι τους βομβάρδιζαν με γκρίζες βόμβες πετρελαίου που άφηναν μια απαίσια μυρωδιά, αλλά τα παιδιά άντεξαν. Τελικά, κατάφεραν να κάψουν τα πόδια του Βόιντ. Μέσα στον πανικό, η Κέιτ είδε ένα ανοιχτό παράθυρο, διέφυγαν από εκεί, βρήκαν ένα ταξί και έφυγαν για το ξενοδοχείο.
Το επόμενο πρωί, καθώς το αεροπλάνο πετούσε για Σικάγο, έμαθαν από τις ειδήσεις ότι η πετρελαιοκηλίδα είχε εξαφανιστεί μυστηριωδώς. Φτάνοντας στο σπίτι, βρήκαν ένα γράμμα από τον γεράκο που τους έλεγε ότι έκαναν πάρα πολύ καλή δουλειά και είχαν σώσει το περιβάλλον από τον κίνδυνο του Βόιντ. Τα παιδιά χαμογέλασαν, νιώθοντας ότι είχαν κάνει κάτι σπουδαίο για τον κόσμο!
των μαθητών Ελπίδας Μαραγκουδάκη, Πέτζα Ορφέα, Τασιοπούλου Ίριδας
ΤΕΛΟΣ
