Κύρια εικόνα άρθρου: https://pixabay.com/el/images/search/volunteering/

Τα τελευταία χρόνια τα κοινωνικά δίκτυα έχουν μπει δυναμικά στη ζωή των νέων και αποτελούν πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς τους. Πλατφόρμες όπως το Instagram, το TikTok και το Snapchat προσφέρουν δυνατότητες επικοινωνίας, ψυχαγωγίας και ενημέρωσης. Ωστόσο, η συνεχής χρήση τους έχει τόσο θετικές όσο και αρνητικές επιπτώσεις, γεγονός που προβληματίζει την κοινωνία.

Αρχικά, τα κοινωνικά δίκτυα βοηθούν τους νέους να επικοινωνούν εύκολα και γρήγορα με φίλους και συγγενείς, ακόμα και αν βρίσκονται μακριά. Μέσα από αυτά μπορούν να ανταλλάσσουν απόψεις, να εκφράζουν τα συναισθήματά τους και να ενημερώνονται για γεγονότα που συμβαίνουν σε όλο τον κόσμο. Επιπλέον, πολλοί μαθητές τα χρησιμοποιούν για εκπαιδευτικούς σκοπούς, όπως η αναζήτηση πληροφοριών ή η συνεργασία σε σχολικές εργασίες.

Παρόλα αυτά, η υπερβολική ενασχόληση με τα κοινωνικά δίκτυα μπορεί να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα. Πολλοί νέοι περνούν αρκετές ώρες μπροστά σε μια οθόνη, με αποτέλεσμα να παραμελούν το διάβασμα, τη σωματική άσκηση και τις διαπροσωπικές σχέσεις. Επιπλέον, η συνεχής σύγκριση με «τέλειες» εικόνες και ζωές που προβάλλονται στο διαδίκτυο μπορεί να οδηγήσει σε χαμηλή αυτοεκτίμηση, άγχος και ανασφάλεια.

Ένα ακόμα σημαντικό ζήτημα είναι ο εθισμός. Πολλοί νέοι δυσκολεύονται να αποχωριστούν το κινητό τους, ακόμα και σε στιγμές που απαιτούν συγκέντρωση, όπως στο σχολείο ή στο οικογενειακό περιβάλλον. Αυτό επηρεάζει αρνητικά τόσο τις σχολικές τους επιδόσεις όσο και την ποιότητα της ζωής τους.

Συμπερασματικά, τα κοινωνικά δίκτυα δεν είναι ούτε απόλυτα ωφέλιμα ούτε απόλυτα επιβλαβή. Το σημαντικό είναι η σωστή και μετρημένη χρήση τους. Οι νέοι πρέπει να μάθουν να τα αξιοποιούν υπεύθυνα, ώστε να απολαμβάνουν τα πλεονεκτήματά τους χωρίς να πέφτουν στις παγίδες τους.

Δημήτρης Κατσικανταής

Εικόνα από: https://pixabay.com/el/

Ο τίτλος της μουσικοχορευτικής παράστασης που ανέβηκε στο Συνεδριακό και Πολιτιστικό Κέντρο του Πανεπιστημίου Πατρών είχε τίτλο “Τρανός χορός που γένιτι“ με τη συμμετοχή 15 σχολείων του νομού μας.

Υπεύθυνοι του προγράμματος Αγωγής Υγείας «Λαβύρινθος» για το ΓΕ.Λ. Δεμενίκων είναι οι: Μαριόλη Νίκη, εκπαιδευτικός ΠΕ02 και Στεφάνου Γιώργος, εκπαιδευτικός ΠΕ04.02. Οι πρόβες της χορευτικής ομάδας έγιναν με το συντονισμό των: Καραγιάννη Ελισάβετ, εκπαιδευτικού ΠΕ80, η οποία ανέλαβε και τη διδασκαλία των χορών και Μαριόλη Νίκης, εκπαιδευτικού ΠΕ02. Στις πρόβες συνέδραμε και η εκπαιδευτικός ΠΕ02 Παπανικολάου Κωνσταντίνα.

Στην παράσταση συμμετείχαν οι εξής μαθήτριες και μαθητές:

ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΑΝΔΡΙΟΠΟΥΛΟΥ ΑΓΓΕΛΙΚΗ, ΑΝΔΡΙΟΠΟΥΛΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΑ, ΓΑΛΑΝΗ ΡΑΦΑΕΛΑ, ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΡΙΑ, ΓΚΟΤΣΟΠΟΥΛΟΥ ΣΟΦΙΑ, ΖΥΓΟΥΡΑ ΧΡΙΣΤΙΝΑ, ΚΑΛΟΓΕΡΗ ΑΘΑΝΑΣΙΑ, ΜΑΝΕΤΤΑ ΘΕΩΝΗ, ΜΑΣΟΥΡΑ ΕΛΙΑΝΑ, ΜΟΣΧΟΥ ΕΙΡΗΝΗ, ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ, ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ, ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΡΙΑ, ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΡΙΑΝΝΑ,  ΤΣΑΟΥΡΔΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ, ΤΣΙΟΛΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ, ΦΑΡΜΑΚΗ ΜΑΡΙΑ, ΦΙΛΙΠΠΟΠΟΥΛΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΑ, ΦΩΤΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΡΙΑ – ΑΠΟΣΤΟΛΙΑ, ΧΟΝΔΡΟΓΙΑΝΝΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, ΧΡΥΣΙΚΟΥ ΜΑΡΙΑ – ΙΩΑΝΝΑ, ΧΡΥΣΙΚΟΥ ΦΑΙΔΡΑ

Ο Άγιος στην Παράδοση

Ο Άγιος Γεώργιος θεωρείται προστάτης του Πεζικού και του Στρατού Ξηράς, ενώ είναι και ο προστάτης Άγιος της Αγγλίας. Επίσης, θεωρούνταν Άγιος προστάτης των Σταυροφόρων και των Προσκόπων. Ως τροπαιοφόρος (στρατιωτικός) άγιος και ελευθερωτής συγκεντρώνει πολλές θαυμάσιες διηγήσεις και παραδόσεις, από τις οποίες η σπουδαιότερη είναι αυτή που μιλάει για τον φόνο του δράκοντα και τη σωτηρία της βασιλοπούλας και η οποία υιοθετήθηκε από τους βυζαντινούς αγιογράφους διαδίδοντας έτσι την γνωστή αγιογράφηση του Άγίου Γεωργίου να κατατροπώνει το δράκο.

Η διήγηση αυτή έχει ως εξής:

Στην Ανατολική επαρχία της Αττάλειας και στην πόλη Αλαγία βασίλευε κάποιος Σέλβιος που ήταν πολύ Χριστιανομάχος. Είχε βασανίσει πολλούς Χριστιανούς για ν’ αρνηθούν την πίστη τους και έπειτα τους φόνευε.

Κοντά στην πόλη υπήρχε ένας δράκοντας φοβερός που καθημερινά άρπαζε ανθρώπους ή ζώα και τα κατάτρωγε. Οι κάτοικοι είχαν πανικοβληθεί και απόφευγαν να περνούν από εκεί. Κάποτε ο βασιλιάς συγκέντρωσε στρατό και πήγε για να σκοτώσει το άγριο Θηρίο. Όμως απέτυχε και επέστρεψε άπρακτος.

Όταν είδαν οι κάτοικοι ότι ο βασιλιάς απέτυχε να σκοτώσει τον δράκοντα πήγαν να τον ρωτήσουν γιατί δεν μπόρεσε να βρει τρόπους να εξοντώσει το Θηρίο. Τότε ο βασιλιάς, ύστερα από συμβουλή που του έδωσαν οι ιερείς των ειδώλων, είπε στο πλήθος: “Γνωρίζετε ότι επιχειρήσαμε αρκετές φορές να σκοτώσουμε το Θηρίο και δεν το κατορθώσαμε, γιατί έτσι ήταν το θέλημα των Θεών. Τώρα λοιπόν, σύμφωνα με την εντολή τους, θα πρέπει ο καθένας μας να στέλνει το παιδί του για να το τρώει ο δράκοντας. Ακόμα και εγώ θα στείλω την μοναδική μου κόρη, όταν έλθει η σειρά της”. Έτσι, λοιπόν, ο λαός υπάκουσε στην διαταγή του βασιλιά γιατί δεν μπορούσε να κάνει αλλιώτικα. Έστελναν  δηλαδή τα παιδιά τους με δάκρυα και με θρήνους να καταβροχθίζονται από το Θηρίο.

Όταν ήλθε και η σειρά της κόρης του βασιλιά, ξετυλίχθηκαν τραγικές σκηνές. Ο βασιλιάς κτυπούσε το στήθος του και το πρόσωπο του, τραβούσε τα γένια του και με λυγμούς έλεγε: “Αλίμονο σε μένα τον ταλαίπωρο! Τι να πρωτοκλάψω γλυκό μου παιδί; Το χωρισμό μας ή τον ξαφνικό σου θάνατο που θα δω σε λίγο; Τι την θέλω την ζωή και τα παλάτια χωρίς εσένα;” Αυτά έλεγε ο απαρηγόρητος βασιλιάς. Έπειτα γύρισε προς το πλήθος και είπε: “Αγαπητοί μου φίλοι και άρχοντες, σας ζητώ να με συμπονέσετε . Σας προσφέρω πλούτη όσα θέλετε και ακόμα την βασιλεία μου, αλλά να μου κάνετε μια χάρη. Να μου χαρίσετε το μονάκριβο παιδί, αλλιώτικα αφήστε και εμένα να πάω μαζί της.” Κανένας όμως δεν συγκινήθηκε από τα λόγια του βασιλέα, γιατί αυτός ήταν που έβγαλε την διαταγή για να βρίσκουν τα παιδιά του τέτοιο οικτρό τέλος. Έτσι με μια φωνή όλοι του είπαν ότι έπρεπε να εφαρμοστεί και στο παιδί του η διαταγή του.

Σαν δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά ο βασιλιάς, την συνόδευσε μέχρι την πύλη της πόλης. Αφού την αγκάλιασε και την φίλησε, την παρέδωσε στους ανθρώπους για να την οδηγήσει στην λίμνη. Πραγματικά οι άνθρωποι την άφησαν και έφυγαν. Ο λαός έβλεπε μέσα από τα τείχη την κόρη που καθόταν κοντά στην λίμνη και περίμενε να έλθει το Θηρίο για να την κατασπαράξει.

Εκείνο τον καιρό ο μέγας Γεώργιος, που δεν είχε ακόμη ομολογήσει την Χριστιανική του πίστη, ήταν κόμης και αρχηγός στρατιωτικής μονάδας στο στράτευμα του Διοκλητιανού. Επέστρεφε μάλιστα στην Καππαδοκία από μια εκστρατεία που έκανε μαζί με τον Διοκλητιανό. Από Θεού θέλημα πέρασε και από την λίμνη και όταν είδε το νερό, θέλησε να ποτίσει το άλογο του και να ξεκουραστεί και ο ίδιος. Όταν είδε την κόρη να κλαίει ασταμάτητα και να διακατέχεται από αγωνία και τρόμο, την πλησίασε και την ρώτησε γιατί έκλαιγε και ακόμη ποιος ήταν ο λόγος που την παρακολουθούσε ο λαός μέσα από τα τείχη. Η κόρη του είπε ότι αδυνατούσε να του διηγηθεί τα όσα συνέβησαν και τα όσα επρόκειτο να συμβούν και τον παρακάλεσε να καβαλήσει το άλογο του και να φύγει , όσο πιο γρήγορα μπορούσε γιατί κινδύνευε να χάσει την ζωή του ενώ ήταν τόσο νέος και ωραίος. Ο Άγιος επέμενε να μάθει τι της συνέβη. Και αυτή του είπε: “Είναι μεγάλη η αφήγηση, κύριε μου, και δεν μπορώ να σου τα αφηγηθώ όλα με λεπτομέρειες. Μόνο σου λέω και σε παρακαλώ να φύγεις τώρα αμέσως για να μην πεθάνεις άδικα μαζί μου”. Και ο Άγιος της είπε: “Πες μου την αλήθεια, γιατί κάθεσαι εδώ και ορκίζομαι στον Θεό που πιστεύω εγώ , ότι δεν θα σε αφήσω μόνη, αλλά θα σε ελευθερώσω από τον θάνατο, αλλιώτικα θα πεθάνω και εγώ μαζί σου”.

Τότε η κόρη αναστέναξε πικρά και διηγήθηκε στον Άγιο τα όσα συνέβησαν. Αφού άκουσε εκείνος τα γεγονότα, ρώτησε την κόρη: “Σε ποιο Θεό πιστεύουν ο πατέρας σου και η μητέρα σου και ο λαός;” Και εκείνη του αποκρίθηκε: “Πιστεύουν στον Ηρακλή και στην μεγάλη θεά Άρτεμη”. Ο άγιος τότε της είπε: “Από σήμερα να μην φοβάσαι ούτε και να κλαίς. Μόνο πίστεψε στον Χριστό, που πιστεύω εγώ, και θα δεις την δύναμη του Θεού”. Η βασιλοπούλα απάντησε στον Άγιο: “Πιστεύω, κύριε μου, μ’ όλη μου την ψυχή και μ’ όλη μου την καρδιά”. Ο Άγιος συνέχισε: “Έχε θάρρος στον Θεό που δημιούργησε τον ουρανό και την γη και την θάλασσα διότι ο Χριστός πρόκειται να καταργήσει την δύναμη του Θηρίου και θα ελευθερωθούν και ακόμα θα διώξουν τον φόβο του θηρίου όλοι οι κάτοικοι του τόπου αυτού. Μείνε, λοιπόν, εδώ και μόλις δεις το θηρίο να έρχεται, φώναξε μου”.

Τότε ο Άγιος έκλινε τα γόνατα του στη γη και αφού σήκωσε τα χέρια του προς τον ουρανό προσευχήθηκε και είπε: “Ο Θεός ο Μεγάλος και Δυνατός που κάθεται πάνω στα Χερουβείμ και επιβλέπει αβύσσους, που είναι ευλογητός και υπάρχει στους αιώνες, συ γνωρίζεις ότι οι καρδίες είναι μάταιες, Συ φιλάνθρωπε Δεσπότη και Κύριε, επίβλεψε και τώρα σε μένα τον ταπεινό και ανάξιο δούλο σου και φανέρωσε μου τα ελέη σου. Κάνε να υποτάξω το φοβερό αυτό Θηρίο για να γνωρίσουν όλοι ότι υπάρχεις μαζί μου και ότι είσαι ο μόνος αληθινός Θεός”. Τότε ακούστηκε φωνή από τον ουρανό που του έλεγε. “Εισακούστηκε η δέηση σου Γεώργιε, και κάνε όπως θέλεις, διότι εγώ θά “μαι πάντοτε μαζί σου”. Μόλις τελείωσε την προσευχή του ο Άγιος, φάνηκε το άγριο Θηρίο. Όταν το είδε η κόρη φώναξε: “Αλοίμονο μου, κύριε μου! Έρχεται το θηρίο για να με κατασπαράξει”.

Τότε ο Άγιος έτρεξε για να συναντήσει το θηρίο. Ήταν το θηρίο φοβερό. Έβγαζε από τα μάτια του φωτιά και ήταν τόσο εξαγριωμένο και απαίσιο που παρουσίαζε θέαμα τρομερό. Αμέσως ο Άγιος έκανε το σημείο του τιμίου Σταυρού και είπε: “Κύριε ο Θεός μου, ημέρεψε για χάρη μου, που είμαι δούλος σου, το θηρίο αυτό για να πιστέψει ο λαός στο όνομα Σου το Άγιο” . Έτσι και έγινε. Ο φοβερός δράκοντας με τα μεγάλα δόντια έπεσε στα πόδια του αλόγου του Αγίου και ενώ κυλιόταν και βρυχόταν, μόλις η βασιλοπούλα είδε το θέαμα, ένοιωσε χαρά μεγάλη. Και ο Άγιος της είπε: “Βγάλε την ζώνη σου και δέσε με αυτή τον δράκοντα από τον λαιμό”. Αμέσως τότε η κόρη άφοβα έβγαλε την ζώνη της και έδεσε το δράκοντα. Ο Άγιος αφού ανέβηκε στο άλογο του, είπε πρός την βασιλοπούλα: “Σύρε τον δράκοντα με την ζώνη σου μέχρι την πόλη”.

Όταν είδαν οι κάτοικοι το παράξενο θέαμα, την κόρη δηλαδή να σέρνει δεμένο τον δράκοντα, τράπηκαν σε φυγή. “Μη φοβάσθε, σταθείτε και θα δείτε την δόξα του Θεού και την σωτηρία σας” τους είπε ο Άγιος. Τότε σταμάτησαν όλοι απορημένοι και περίμεναν να δούν τι θα τους δείξει. Τούς προέτρεψε λοιπόν, να πιστέψουν στον αληθινό Θεό και αυτοί δέχτηκαν με χαρά. Αφού σήκωσε το χέρι του κτύπησε με το ακόντιο τον δράκοντα και το φοβερό τέρας σκοτώθηκε. Έπειτα αφού πήρε από το χέρι την βασιλοπούλα, την παρέδωσε στον βασιλιά. Όλοι ένοιωσαν μεγάλη και ανέκφραστη χαρά και αφού γονάτισαν, καταφιλούσαν τα πόδια του Αγίου και ευχαριστούσαν τον Πανάγαθο Θεό, διότι τους ελευθέρωσε από το Θηρίο κι έτσι σταμάτησε η θυσία των παιδιών τους.

Ο Άγιος κάλεσε από κάποια πόλη της Αντιόχειας τον επίσκοπο Αλέξανδρο και βάπτισε τον βασιλιά και τους άρχοντες και όλο το λαό. Μέσα σε δεκαπέντε μέρες βάπτισε σαράντα πέντε χιλιάδες. Αφού λοιπόν βαπτίστηκαν όλοι και έγινε μεγάλη χαρά στη γη και στον ουρανό, έκτισαν και μια μεγάλη εκκλησία στο όνομα του Θεού. Ο Άγιος πήγε να την δει. Μόλις μπήκε στο Άγιο βήμα και προσευχήθηκε, βγήκε πηγή αγιάσματος και σκορπίστηκε ευωδία στον ναό. Η πηγή αυτή σώζετε μέχρι σήμερα.

Κείμενο από https://www.panigiraki.gr/miracles-1/

Πληροφορίες: https://www.pemptousia.gr/

Εικόνες: https://en.wikipedia.org/wiki/Saint_George_and_the_Dragon

Το Πανεπιστήμιο Πατρών την άνοιξη κάθε ακαδημαϊκού έτους διοργανώνει τη δραστηριότητα “Ημέρες γνωριμίας των Σχολείων της Περιφέρειας με το Πανεπιστήμιο Πατρών” με τον τίτλο “Τα Σχολεία πηγαίνουν Πανεπιστήμιο”. Πρωταρχικός  στόχος είναι να δώσουν την ευκαιρία στους μαθητές, να γνωρίσουν από κοντά το Πανεπιστήμιο και να κεντρίσουν το ενδιαφέρον τους για τη διεύρυνση των γνώσεών τους και την ευαισθητοποίησή τους στο χώρο της έρευνας. Ταυτόχρονα, στόχος αυτής της δράσης είναι η ανάδειξη και προβολή του έργου και των δραστηριοτήτων του Πανεπιστημίου Πατρών στο κοινωνικό σύνολο.

Το ΓΕ.Λ. Δεμενίκων με διαφορετικές ομαδες μαθητών επισκέφθηκε την Τρίτη 10 Μαρτίου 2026 το τμήμα Φυσικής και την Πέμπτη 12 μαρτίου 2026 το Τμήμα Ιατρικής , το Τμήμα Μηχανικών Υπολογιστών και Πληροφορικής και το Τμήμα Επιστήμης των Υλικών του Πανεπιστημίου Πατρών.

Στο τμήμα Φυσικής οι μαθητές επισκέφθηκαν την Αίθουσα Πειραμάτων Επίδειξης Φυσικής, ενώ παρακολούθησαν και συμμετείχαν ενεργα σε διεξαγωγή πειραμάτων με τη βοήθεια τελειόφοιτων του τμήματος και υπό στον συντονισμό της αναπληρώτριας καθηγήτριας κας Καραχάλιου Παναγιώτας:

Στα τμήματα Ιατρικής, Μηχανικών Υπολογιστών και Πληροφορικής και Επιστήμης των Υλικών, οι μαθητές περιηγήθηκαν στους χώρους εργαστηρίων και διαλέξεων και παρακολούθησαν ενημερωτικές ομιλίες για το περιεχόμενο των σπουδών:

Τμήμα Επίστημής των Υλικών

Είναι γεγονός ότι η μάχη του Σαραβαλίου αποτέλεσε μία από τις σημαντικότερες ένοπλες συγκρούσεις ανάμεσα στους Έλληνες επαναστάτες και τους Τούρκους. Η κύρια έκβαση της μάχης διεξήχθει στις 9 Μαρτίου 1822 υπό τη γενική αρχηγία του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, κατά την πρώτη πολιορκία των Πατρών. Είναι εύλογο να αναζητήσουμε την προετοιμασία της μάχης, την εξέλιξη της αλλά και την τελική της έκβαση.

Αρχικά, ο μεγάλος οπλαργηγός που έλαβε μέρος στη μάχη, ο Θ. Κολοκοτρώνης, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας των Πατρών το 1822, είχε αρχικά στρατοπεδεύσει στην Αχαγιά. Παρ’ όλα αυτά λόγω των πολιτικών και κοινωνικών ανωμαλιών που επικρατούσαν στην ευρύτερη περιοχή αλλά και στην περιοχή του Σαραβαλίου, όπου κυρίως μας απασχολεί, ανάγκασαν τον ως άνω οπλαρχηγό να μετεγκατασταθεί στο Σαραβάλι. Η θέα της περιοχής προς τον κάμπο των Πατρών και η οχυρή θέση, ήταν δύο από τις βασικές αιτίες της μετεγκατάστασης. Εκτός από τον ίδιο μετέφερε παράλληλα και το στρατηγείο του και το στράτευμά του, το οποίο εκτιμάται ότι αριθμούσε περί των 6.500 ανδρών.

Σε αντίθεση με τον ελληνικό στρατό, ο Οθωμανικός στόλος που είχε συγκεντρωθεί στα τείχη του κάστρου της Πάτρας αριθμούσε περί των 12.000 στρατιωτών, δηλαδή ποσοστό διπλάσιο με το αντίστοιχο των Ελλήνων. Οι καταπατήσεις, οι λεηλασίες και οι πολιορκίες ήταν συχνό φαινόμενο. Μια από τις σημαντικότερες λεηλασίες που έλαβε χώρα στις 25 Φεβρουαρίου ήταν αυτή της πόλης της Πάτρας από 5.000 Τούρκους αλλά και η πολιορκία της Ιεράς Μονής Γηροκομείου (η οποία εκείνη την περίοδο έχει λιγότερα οικονομικά έσοδα από τις γύρω Μονές με την Ιερά Μόνη Χρυσοποδαριτίσσης Νεζερών Αχαΐας να βρίσκεται σε πλήρη οικονομική άνθηση).

Η επανάσταση ξέσπασε στις 9 Μαρτίου όταν Τούρκοι χτύπησαν με αιφνιδιασμό τα ελληνικά στρατηγεία  προς τα ανατολικά και νοτιοανατολικά  του φρουρίου της Πάτρας. Ο Κολοκοτρώνης βλέποντας τα γεγονότα από το Σαραβάλι, στέλνει δυνάμεις στα πεδία μάχης  που καταλάβαινε ότι υπήρχε ανάγκη. Οι Τούρκοι κυριαρχούσαν λόγω αριθμητικής ανωτερότητας έκτος από κάποια μέτωπα όπου το ελληνικό στοιχείο κυριαρχούσε. Με πρωτοβουλία του Κολοκοτρώνη ο οποίος κατευθύνθηκε στην τοποθεσία ‘’Παλαιόπυργος’’ έγινε εφικτή η κυριαρχία στη μάχη απέναντι στους Τούρκους κάτι που φάνταζε αδύνατο. Οι Τούρκοι τελικά από επιτιθέμενοι και συσπειρωμένοι κατέληξαν σταδιακά και μαζικά να τρέπονται σε άτακτη φυγή προς το κάστρο.

Θρύλοι της εποχής που επικρατούν μέχρι και σήμερα στην ομώνυμη περιοχή θέλουν τον Κολοκοτρώνη να εμψυχώνει του Έλληνες που αγωνίζονταν για την ελευθερία του τόπου να φωνάζει ‘’ Ετσάκισαν οι Τούρκοι ετσάκισαν, πάρ’τε τους Έλληνες , πάρ’τε τους’’ από το κάστρο του Σαραβαλίου και τον ακούν οι Οθωμανοί στο κάστρο της Πάτρας και να τρομοκρατούνται.

Η συγκεκριμένη μάχη είναι μία από τις ενδοξότερες του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα για την ανάκτηση της ελευθερίας των Ελλήνων. Ήταν καταλυτικής σημασίας για την έκβαση της επανάστασης και της εμψύχωσης των αγωνιζομένων κατά του τουρκικού ζυγού που επί τέσσερις αιώνες ταλάνιζε του Έλληνες ορθοδόξους.

Έχετε προσέξει ότι κάποιοι συνεχίζουν να φορούν «Μάρτη» ακόμη και στις ημέρες μας;

Θυμάστε άραγε τί είναι ο «Μάρτης»;

Μάρτης αποκαλείται το έθιμο στο οποίο ένα φτιαγμένο από κόκκινο και άσπρο σχοινάκι ή κλωστές που έχουν στριφτεί ή πλεχτεί, βραχιόλι φοριέται την 1η Μαρτίου στην Ελλάδα και άλλες βαλκανικές χώρες και το οποίο διατηρήθηκε στους αιώνες λόγω της υιοθέτησής του από τους Βυζαντινούς, οι οποίοι και το διατήρησαν.

Ο Μάρτης ή Μαρτιά είναι ένα παμπάλαιο έθιμο με βαλκανική διασπορά. Πιστεύεται ότι έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα, και συγκεκριμένα στα Ελευσίνια Μυστήρια. Οι μύστες των Ελευσίνιων Μυστηρίων έδεναν μια κλωστή, την Κρόκη, στο δεξί τους χέρι και το αριστερό τους πόδι.

Από τη 1η ως τις 31 του Μάρτη, τα παιδιά φορούν στον καρπό του χεριού τους ένα βραχιολάκι, φτιαγμένο από στριμμένη άσπρη και κόκκινη κλωστή, τον Μάρτη ή Μαρτιά. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, ο Μάρτης προστατεύει τα πρόσωπα των παιδιών από τον πρώτο ήλιο της Άνοιξης, για να μην καούν. Ο ήλιος το Μάρτιο συνήθως καίει και μαυρίζει τα πρόσωπα των παιδιών: “Του Μάρτη ο ήλιος βάφει και πέντε δεν ξεβάφει”. Η μαυρίλα όμως σήμαινε και ασχήμια, προπάντων για τα κορίτσια που η παράδοση τα ήθελε άσπρα και ροδομάγουλα: «Ο πόχει κόρη ακριβή, το Μάρτη ο ήλιος μη την ιδεί». Τον φτιάχνουν την τελευταία μέρα του Φλεβάρη και τον φορούν την πρώτη μέρα του Μάρτη, πριν βγουν από το σπίτι.

Σε μερικές περιοχές ο Μάρτης φοριέται στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού σαν δαχτυλίδι για να μην σκοντάφτει ο κάτοχός του. Το βραχιολάκι αυτό το βγάζουν στο τέλος του μήνα, ή το αφήνουν πάνω στις τριανταφυλλιές όταν δουν το πρώτο χελιδόνι, για να τον πάρουν τα πουλιά και να χτίσουν τη φωλιά τους.  Άλλοι πάλι δένουν τον Μάρτη σε κάποιο καρποφόρο δέντρο, ώστε να του χαρίσουν ανθοφορία, ενώ μερικοί τον τοποθετούν κάτω από μια πέτρα κι αν την επόμενη ημέρα βρουν δίπλα της ένα σκουλήκι, σημαίνει ότι η υπόλοιπη χρονιά θα είναι πολύ καλή.