Το Πανεπιστήμιο Πατρών την άνοιξη κάθε ακαδημαϊκού έτους διοργανώνει τη δραστηριότητα “Ημέρες γνωριμίας των Σχολείων της Περιφέρειας με το Πανεπιστήμιο Πατρών” με τον τίτλο “Τα Σχολεία πηγαίνουν Πανεπιστήμιο”. Πρωταρχικός  στόχος είναι να δώσουν την ευκαιρία στους μαθητές, να γνωρίσουν από κοντά το Πανεπιστήμιο και να κεντρίσουν το ενδιαφέρον τους για τη διεύρυνση των γνώσεών τους και την ευαισθητοποίησή τους στο χώρο της έρευνας. Ταυτόχρονα, στόχος αυτής της δράσης είναι η ανάδειξη και προβολή του έργου και των δραστηριοτήτων του Πανεπιστημίου Πατρών στο κοινωνικό σύνολο.

Το ΓΕ.Λ. Δεμενίκων με διαφορετικές ομαδες μαθητών επισκέφθηκε την Τρίτη 10 Μαρτίου 2026 το τμήμα Φυσικής και την Πέμπτη 12 μαρτίου 2026 το Τμήμα Ιατρικής , το Τμήμα Μηχανικών Υπολογιστών και Πληροφορικής και το Τμήμα Επιστήμης των Υλικών του Πανεπιστημίου Πατρών.

Στο τμήμα Φυσικής οι μαθητές επισκέφθηκαν την Αίθουσα Πειραμάτων Επίδειξης Φυσικής, ενώ παρακολούθησαν και συμμετείχαν ενεργα σε διεξαγωγή πειραμάτων με τη βοήθεια τελειόφοιτων του τμήματος και υπό στον συντονισμό της αναπληρώτριας καθηγήτριας κας Καραχάλιου Παναγιώτας:

Στα τμήματα Ιατρικής, Μηχανικών Υπολογιστών και Πληροφορικής και Επιστήμης των Υλικών, οι μαθητές περιηγήθηκαν στους χώρους εργαστηρίων και διαλέξεων και παρακολούθησαν ενημερωτικές ομιλίες για το περιεχόμενο των σπουδών:

Τμήμα Επίστημής των Υλικών

Είναι γεγονός ότι η μάχη του Σαραβαλίου αποτέλεσε μία από τις σημαντικότερες ένοπλες συγκρούσεις ανάμεσα στους Έλληνες επαναστάτες και τους Τούρκους. Η κύρια έκβαση της μάχης διεξήχθει στις 9 Μαρτίου 1822 υπό τη γενική αρχηγία του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, κατά την πρώτη πολιορκία των Πατρών. Είναι εύλογο να αναζητήσουμε την προετοιμασία της μάχης, την εξέλιξη της αλλά και την τελική της έκβαση.

Αρχικά, ο μεγάλος οπλαργηγός που έλαβε μέρος στη μάχη, ο Θ. Κολοκοτρώνης, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας των Πατρών το 1822, είχε αρχικά στρατοπεδεύσει στην Αχαγιά. Παρ’ όλα αυτά λόγω των πολιτικών και κοινωνικών ανωμαλιών που επικρατούσαν στην ευρύτερη περιοχή αλλά και στην περιοχή του Σαραβαλίου, όπου κυρίως μας απασχολεί, ανάγκασαν τον ως άνω οπλαρχηγό να μετεγκατασταθεί στο Σαραβάλι. Η θέα της περιοχής προς τον κάμπο των Πατρών και η οχυρή θέση, ήταν δύο από τις βασικές αιτίες της μετεγκατάστασης. Εκτός από τον ίδιο μετέφερε παράλληλα και το στρατηγείο του και το στράτευμά του, το οποίο εκτιμάται ότι αριθμούσε περί των 6.500 ανδρών.

Σε αντίθεση με τον ελληνικό στρατό, ο Οθωμανικός στόλος που είχε συγκεντρωθεί στα τείχη του κάστρου της Πάτρας αριθμούσε περί των 12.000 στρατιωτών, δηλαδή ποσοστό διπλάσιο με το αντίστοιχο των Ελλήνων. Οι καταπατήσεις, οι λεηλασίες και οι πολιορκίες ήταν συχνό φαινόμενο. Μια από τις σημαντικότερες λεηλασίες που έλαβε χώρα στις 25 Φεβρουαρίου ήταν αυτή της πόλης της Πάτρας από 5.000 Τούρκους αλλά και η πολιορκία της Ιεράς Μονής Γηροκομείου (η οποία εκείνη την περίοδο έχει λιγότερα οικονομικά έσοδα από τις γύρω Μονές με την Ιερά Μόνη Χρυσοποδαριτίσσης Νεζερών Αχαΐας να βρίσκεται σε πλήρη οικονομική άνθηση).

Η επανάσταση ξέσπασε στις 9 Μαρτίου όταν Τούρκοι χτύπησαν με αιφνιδιασμό τα ελληνικά στρατηγεία  προς τα ανατολικά και νοτιοανατολικά  του φρουρίου της Πάτρας. Ο Κολοκοτρώνης βλέποντας τα γεγονότα από το Σαραβάλι, στέλνει δυνάμεις στα πεδία μάχης  που καταλάβαινε ότι υπήρχε ανάγκη. Οι Τούρκοι κυριαρχούσαν λόγω αριθμητικής ανωτερότητας έκτος από κάποια μέτωπα όπου το ελληνικό στοιχείο κυριαρχούσε. Με πρωτοβουλία του Κολοκοτρώνη ο οποίος κατευθύνθηκε στην τοποθεσία ‘’Παλαιόπυργος’’ έγινε εφικτή η κυριαρχία στη μάχη απέναντι στους Τούρκους κάτι που φάνταζε αδύνατο. Οι Τούρκοι τελικά από επιτιθέμενοι και συσπειρωμένοι κατέληξαν σταδιακά και μαζικά να τρέπονται σε άτακτη φυγή προς το κάστρο.

Θρύλοι της εποχής που επικρατούν μέχρι και σήμερα στην ομώνυμη περιοχή θέλουν τον Κολοκοτρώνη να εμψυχώνει του Έλληνες που αγωνίζονταν για την ελευθερία του τόπου να φωνάζει ‘’ Ετσάκισαν οι Τούρκοι ετσάκισαν, πάρ’τε τους Έλληνες , πάρ’τε τους’’ από το κάστρο του Σαραβαλίου και τον ακούν οι Οθωμανοί στο κάστρο της Πάτρας και να τρομοκρατούνται.

Η συγκεκριμένη μάχη είναι μία από τις ενδοξότερες του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα για την ανάκτηση της ελευθερίας των Ελλήνων. Ήταν καταλυτικής σημασίας για την έκβαση της επανάστασης και της εμψύχωσης των αγωνιζομένων κατά του τουρκικού ζυγού που επί τέσσερις αιώνες ταλάνιζε του Έλληνες ορθοδόξους.

Έχετε προσέξει ότι κάποιοι συνεχίζουν να φορούν «Μάρτη» ακόμη και στις ημέρες μας;

Θυμάστε άραγε τί είναι ο «Μάρτης»;

Μάρτης αποκαλείται το έθιμο στο οποίο ένα φτιαγμένο από κόκκινο και άσπρο σχοινάκι ή κλωστές που έχουν στριφτεί ή πλεχτεί, βραχιόλι φοριέται την 1η Μαρτίου στην Ελλάδα και άλλες βαλκανικές χώρες και το οποίο διατηρήθηκε στους αιώνες λόγω της υιοθέτησής του από τους Βυζαντινούς, οι οποίοι και το διατήρησαν.

Ο Μάρτης ή Μαρτιά είναι ένα παμπάλαιο έθιμο με βαλκανική διασπορά. Πιστεύεται ότι έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα, και συγκεκριμένα στα Ελευσίνια Μυστήρια. Οι μύστες των Ελευσίνιων Μυστηρίων έδεναν μια κλωστή, την Κρόκη, στο δεξί τους χέρι και το αριστερό τους πόδι.

Από τη 1η ως τις 31 του Μάρτη, τα παιδιά φορούν στον καρπό του χεριού τους ένα βραχιολάκι, φτιαγμένο από στριμμένη άσπρη και κόκκινη κλωστή, τον Μάρτη ή Μαρτιά. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, ο Μάρτης προστατεύει τα πρόσωπα των παιδιών από τον πρώτο ήλιο της Άνοιξης, για να μην καούν. Ο ήλιος το Μάρτιο συνήθως καίει και μαυρίζει τα πρόσωπα των παιδιών: “Του Μάρτη ο ήλιος βάφει και πέντε δεν ξεβάφει”. Η μαυρίλα όμως σήμαινε και ασχήμια, προπάντων για τα κορίτσια που η παράδοση τα ήθελε άσπρα και ροδομάγουλα: «Ο πόχει κόρη ακριβή, το Μάρτη ο ήλιος μη την ιδεί». Τον φτιάχνουν την τελευταία μέρα του Φλεβάρη και τον φορούν την πρώτη μέρα του Μάρτη, πριν βγουν από το σπίτι.

Σε μερικές περιοχές ο Μάρτης φοριέται στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού σαν δαχτυλίδι για να μην σκοντάφτει ο κάτοχός του. Το βραχιολάκι αυτό το βγάζουν στο τέλος του μήνα, ή το αφήνουν πάνω στις τριανταφυλλιές όταν δουν το πρώτο χελιδόνι, για να τον πάρουν τα πουλιά και να χτίσουν τη φωλιά τους.  Άλλοι πάλι δένουν τον Μάρτη σε κάποιο καρποφόρο δέντρο, ώστε να του χαρίσουν ανθοφορία, ενώ μερικοί τον τοποθετούν κάτω από μια πέτρα κι αν την επόμενη ημέρα βρουν δίπλα της ένα σκουλήκι, σημαίνει ότι η υπόλοιπη χρονιά θα είναι πολύ καλή.

Χαρά Δημοπούλου (Β1)

Αυτή είναι μια δύσκολη ερώτηση. Δε νομίζω πως μπορώ να γράψω για κάτι συγκεκριμένο. Εάν πάρω την «μαγεία» ως την ευτυχία που μου φέρνουν κάποιες στιγμές, τότε ξεδιαλύνει κάπως το ζητούμενο. Όμως και πάλι το να κάτσω να αριθμήσω από πριν όλα αυτά, μοιάζει λες και κλέβει τη μαγεία τους.

Ένα απλό παράδειγμα όμως είναι η παρέα και τα ξαδέρφια μου. Η κάθε απλή στιγμή που θα περάσουμε μαζί.

Κάτι εξίσου σημαντικό όμως μου φαίνεται και το να είμαι μόνη μου. Ποτέ δεν θα καταλάβω τους ανθρώπους που στενοχωριούνται και δεν μπορούν να σταθούν χωρίς κάποιον δίπλα τους. Αυτή η ελεύθερη βούληση, η ηρεμία, δεν συγκρίνονται με τίποτα. Μπορώ να περπατήσω πάνω στο τραπέζι, δεν θα μου πει κανείς τίποτα. Αυτό το βλέπω ως κάτι διαφορετικό, άρα μπορεί να πιαστεί στη μαγεία.

Βέβαια, όπως ανέφερα, τώρα ήδη έκλεψα την ιδιαιτερότητα τριών γεγονότων, γι αυτό λέω να σταματήσω εδώ.

Λυδία Μαρίνου (Β5)

Για εμένα μαγικό είναι οι φίλοι μου, οι γονείς μου, η αδερφή μου, δηλαδή οι άνθρωποι, που κάνουν τη ζωή μου όμορφη και ολοκληρωμένη. Όμως και άλλα πράγματα, δηλαδή μια απλή πράξη όπως να βοηθήσω κάποιον, να ακούω μουσική, πηγαίνω βόλτα το σκυλί μου. Επιπλέον, ο ποιοτικός χρόνος με την οικογένειά μου. Όμως το πιο μαγικό πράγμα στη ζωή μου είναι ο ανιψιός μου, που τον αγαπάω πάρα πολύ και δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν.

Μαρία-Άννα Παπαβασιλείου (Α5)

Μαγικό για εμένα είναι πολύ απλά πράγματα κρυμμένα μέσα στην καθημερινότητα. Μαγεία σε εμένα και στη ζωή μου φέρνουν οι άνθρωποι μέσα σε αυτήν, οι γονείς μου, ο αδερφός μου, οι φίλοι μου, οι συγγενείς μου… Το να περνάω όμορφα κάθε μέρα, το να έχω να κάνω πράγματα που μου αρέσουν, το καλό φαγητό, οι εκδρομές, τα ψώνια.

Εύα Καρακάση (Β5)

Για μένα μαγικό είναι να είμαι μαζί με την οικογένειά μου και όλοι οι αγαπημένοι μου να είναι ευτυχισμένοι, γιατί αυτό, που έχει σημασία, είναι να είμαστε χαρούμενοι και υγιείς.

Γεωργία Κοτσαύτη (Β5)

Για εμένα μαγικό δεν είναι κάτι φαντασμαγορικό. Δεν είναι τα μεγάλα, ούτε τα εντυπωσιακά. Μαγικό είναι να σταματάς για λίγο το χρόνο. Είναι μια στιγμή σιωπής μέσα στη φασαρία. Ένα βλέμμα, που σε κάνει να καταλαβαίνεις χωρίς λόγια. Ένα βιβλίο, που σε κάνει να νιώσεις λιγότερο μόνος. Ένα δέντρο, που στέκει εκεί, ακόμα κι όταν όλα γύρω αλλάζουν. Η μαγεία μπαίνει στη ζωή μου όταν θυμάμαι να νιώθω. Όταν δείχνω καλοσύνη χωρίς λόγο. Όταν επιλέγω να φροντίζω αντί να προσπερνώ. Και ίσως τελικά μαγεία είναι να μην ξεχνάμε πως ο κόσμος γίνεται καλύτερος μόνο όταν τον αγαπάμε λίγο περισσότερο.

Μαριάννα Χρυσικού (Α6)

Μαγεία είναι για εμένα η οικογένεια, οι αρετές ενός ατόμου, ο,τι ο καθένας νιώθει ξεχωριστό στη ζωή του, είναι η ελπίδα, η αγάπη, ο σεβασμός για τον άλλο, η αλληλεγγύη, η αλληλοϋποστήριξη. Είναι το αντίθετο της κακότητας. Τελικά, μαγεία στη ζωή είναι να είσαι Άνθρωπος, χωρίς ηθικές εκπτώσεις. Άνθρωπος που ελπίζει κάθε φορά για κάτι καλύτερο όχι μόνο για τον εαυτό του αλλά και για τον πλησίον του.

Πηνελόπη Νταφογιάννη (Β2)

Για μένα μαγικό είναι όταν κάποιος φαίνεται πως νοιάζεται. Όταν σταματά και βλέπει τον άλλον πραγματικά, όταν δεν τον προσπερνά και δεν τον αφήνει μόνο. Είναι μαγικό από μόνο του, να ξέρεις ότι ανήκεις κάπου και ότι υπάρχει κάποιος που σε σκέφτεται. Μαγικό επίσης είναι ένα βλέμμα κατανόησης, μια ζεστή κουβέντα, ένα χέρι βοηθείας, που απλώνεται σε κάποιον, που μπορεί να το χρειάζεται ή να το έχει ανάγκη. Πιστεύω πως η μαγεία στη συνέχεια βρίσκεται και στο να μην αφήνουμε κανέναν απ’ έξω. Να μην μένει κανείς αόρατος, ξεχασμένος ή μόνος, εφόσον η μοναξιά, το να είναι κάποιος ξεχασμένος ή αόρατος, μπορεί να επηρεάσει το συγκεκριμένο άτομο αρνητικά και ως προσωπική άποψη δεν θα ήθελα μια τέτοια κατάσταση να συμβεί σε κανέναν και κανένας άνθρωπος να νιώσει ποτέ αυτά τα συναισθήματα. Μόνο όταν χωράμε όλοι, τότε επιπλέον ο κόσμος γίνεται πιο δίκαιος και πιο ανθρώπινος. Αυτή η μαγεία γεννιέται από το νοιάξιμο, την αγάπη και την κατανόηση. Και μπορεί να αλλάξει μια ζωή ενός ανθρώπου μόνο από μια μικρή πράξη.

Κωνσταντίνος Μπάρλος (Β1)

Για εμένα, μαγικές είναι μερικές πολύ απλές στιγμές. Στιγμές, όπως το να συναντώ τους φίλους μου από το καλοκαίρι, το να αποκοιμιέμαι με τα ακουστικά μου, να βλέπω επιτέλους μια καλή ταινία και να τη συζητάω με άλλους για εβδομάδες ή να βρίσκω ένα τραγούδι, το οποίο ξέρω, πως θα ακούω ξανά και ξανά για εβδομάδες. Με άλλα λόγια, με συναρπάζουν οι στιγμές, στις οποίες σπάει η ρουτίνα μου και «ξυπνάω». Αν έπρεπε να διαλέξω μια στιγμή ή ένα μέρος, που θεωρώ το πιο μαγικό, είναι ο Αύγουστος. Εκείνο το μήνα, αν και αποχωρίζομαι την οικογένειά μου, ξαναβρίσκομαι πίσω στο χωριό μου, συναντάω παλιούς φίλους και ζω μια διαφορετική ανέμελη ζωή. Μια ζωή, όπου δεν έχω υποχρεώσεις, δεν έχω άγχος και κάθε μέρα είναι διαφορετική, μια καινούρια περιπέτεια.

Αθανασία Βάσσου (Α1)

Οφείλω να παραδεχτώ, ότι δεν έχω σκεφτεί ποτέ, τι φέρνει μαγεία στη ζωή μου. Είναι μια από αυτές τις ερωτήσεις που την απάντηση δεν τη βρίσκεις γραμμένη σ’ ένα βιβλίο ή αναρτημένη σ’ ένα σάιτ. Αντίθετα πρέπει να ψάξεις βαθιά μέσα σου και μόνο τότε μπορείς να τη βρεις. Πρώτα όμως είναι αναγκαίο να συνειδητοποιήσεις τι είναι μαγεία. Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω ακριβώς τι είναι. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν είναι μόνο τα ραβδιά, οι μάγισσες, τα πολύχρωμα φίλτρα και άλλα πολλά που βλέπουμε κατά καιρούς στην τηλεόραση. Αυτοί οι κόσμοι είναι μεν μαγικοί, αλλά παραμένουν ουτοπικοί, καθώς η μαγεία τους βρίσκεται μόνο στη φαντασία μας. Αυτό δεν είναι καθόλου κακό, ωστόσο η μαγεία στη ζωή αποτελεί κάτι πολύ πιο ουσιώδες και βαθύ. Γι αυτό άλλωστε δεν μπορεί να προσδιοριστεί.

Οι μάγισσες, οι πρίγκιπες του παραμυθιού και τα υπερπολυτελή κάστρα σε βοηθούν να ονειρεύεσαι, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχουν στην πραγματική ζωή. Ωστόσο υπάρχουν άνθρωποι και καταστάσεις που ξυπνούν τα όνειρά σου και σου φέρνουν τη μαγεία. Για μένα, οι γονείς μου είναι αυτοί οι άνθρωποι. Κάθε στιγμή, που περνώ μαζί τους είναι μοναδική, γιατί αισθάνομαι πως ό,τι και να συμβεί θα έχω αυτούς τους δύο ανθρώπους δίπλα μου. Επίσης οι φίλοι μου συμβάλλουν εξαιρετικά στην παρουσία της στη ζωή μου. Κάθε φορά που περνώ χρόνο μαζί τους ξεδιπλώνω κάθε πτυχή του εαυτού μου και χαίρομαι απερίγραπτα.

Τέλος, θεωρώ πολύ σημαντική την επίδραση του Θεού στη ζωή μου. Μπορεί να μην πηγαίνω κάθε Κυριακή στην Εκκλησία, όμως η πίστη μου στο Θεό μου δίνει κίνητρο να συνεχίσω να παλεύω για τα όνειρά μου και να βελτιώνομαι ως άνθρωπος. Για μένα αυτό είναι η μαγεία της ζωής!

thebest.gr/article/822583-sugkentrothikan-49-monades-aimatos-stin-ethelontiki-aimodosia-sto-lukeio-demenikon

από την εκπαιδευτικό Χέλμη-Κανέλλη Αναστασία ΠΕ01

Οι Τρεις Ιεράρχες, οι «κορυφαίοι των κορυφαίων» όπως χαρακτηρίζονται,  ο ουρανοφάντορας Βασίλειος από την Καισάρεια της Καππαδοκίας, ο θεορρήμονας  Θεολόγος Γρηγόριος από τη Ναζιανζό της Καππαδοκίας, και ο Ιωάννης, ο χρυσούς την γλώτταν, απαράμιλλος συγγραφέας και ρήτορας από την Αντιόχεια της Συρίας, εορτάζουν μαζί στις 30 Ιανουαρίου. Παράλληλα, η μέρα αυτή αποτελεί εορτή της παιδείας και των γραμμάτων, που με τόση θέρμη καλλιέργησαν οι μεγάλοι αυτοί Πατέρες, ήδη, από τον 4^ο αι.

Θεμελίωσαν μία νέα εποχή. Είδαν τον άνθρωπο ως το επιστέγασμα της Δημιουργίας, πλασμένο από το Θεό για να γίνει κατά Χάριν Θεός!

Προσέλαβαν με μεγάλη επιτυχία τον Ελληνισμό σαν ιστορική σάρκα του Χριστιανισμού, δίνοντας συνάμα μια νέα διάσταση στη γλώσσα, τη φιλοσοφία, την επιστήμη, τις ηθικές αξίες και την τέχνη των Ελλήνων, «εκχριστιανίζοντας» τον Ελληνισμό, μαζί με άλλους επιφανείς από τη χορεία των αγίων της Εκκλησίας μας. Δεν απέρριψαν συλλήβδην το ελληνικό στοιχείο ως κάτι κακό. Δεν φοβήθηκαν να έρθουν σε επαφή με τον τότε γνωστό κόσμο αλλά «έντυσαν» με τη θαλπωρή του χριστιανισμού το γίγνεσθαι της εποχής τους αποδεχόμενοι τον προπαρασκευαστικό ρόλο της θύραθεν κλασικής παιδείας, θέτοντας  το νου κάτω από την αρετή της αγάπης, όπως αυτή ορίζεται και περιγράφεται στα βιβλικά κείμενα.

Η κοινή εορτή τους θεσπίστηκε τον 11^ο μ.Χ. αιώνα, από τον μητροπολίτη Ευχαΐτων της Μικράς Ασίας, Ιωάννη Μαυρόποδα, καθώς ήταν πάντα δύσκολο να τους ξεχωρίσει κανείς και να υπερτιμήσει κάποιον από τους τρεις τους.

Ως Χριστιανοί, στερέωσαν και περιφρούρησαν με τη διδασκαλία και τα έργα τους την ορθόδοξη πίστη,  ξεκαθαρίζοντας  τις χριστιανικές αλήθειες από τις πλάνες των αιρέσεων.

Ως Έλληνες, ανέδειξαν τη μεγάλη πολιτιστική αξία του κλασικού αρχαιοελληνικού πνεύματος και πολιτισμού.

Ως παιδαγωγοί αναγνώρισαν στον άνθρωπο τη δυνατότητά του να μπορεί να γίνει κατά Χάριν Θεός με την κατάλληλη διαπαιδαγώγηση.

Αξίζει να σταθούμε εδώ σε τρία κοινά  γνωρίσματα των Τριών Ιεραρχών:

Το πρώτο είναι η βαθιά πίστη τους στο Θεό. Και οι τρεις αυτοί Πατέρες προέρχονταν από ευσεβέστατες χριστιανικές οικογένειες. Αναγνωρίζοντας τον πρωτεύοντα ρόλο της γυναίκας –μητέρας στην οικογένεια και την κοινωνία- σε μια εποχή μάλιστα  που η γυναίκα βρισκόταν στο κοινωνικό περιθώριο-  αναλαμβάνουν την υπεράσπισή της. Είναι μάλιστα χαρακτηριστική η θέση του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, όταν στιγμάτιζε, τη μεροληπτική υπέρ των ανδρών νομοθεσία του κράτους. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος χαρακτηρίζει την οικογένεια «κατ’ οίκον εκκλησία» και γράφει εύστοχα: «ένθα ανήρ και γυνή και παιδία και ομόνοια και φιλία … εκεί μέσον ο Χριστός».

Το δεύτερο γνώρισμα της εκκλησιαστικής διακονίας τους είναι η πλούσια φιλανθρωπική και κοινωνική τους δράση. Οι άγιοι αυτοί Πατέρες μιλώντας για το πρόβλημα της ανισοκατανομής του πλούτου, δεν αρνούνται το δικαίωμα των ανθρώπων να αποκτούν και να διαχειρίζονται περιουσία, θέτουν όμως ως προϋπόθεση την απόκτησή της με τίμιο τρόπο, και την προσεκτική διαχείρισή της  για τις ανάγκες όλων των ανθρώπων.

Τρίτο γνώρισμα των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας αποτελεί το γεγονός ότι και οι τρεις τους αναδείχθηκαν άριστοι παιδαγωγοί. Είχαν πολύ σωστά αντιληφθεί ότι για να αλλάξει η ανθρωπότητα πρέπει να δοθεί έμφαση στην παιδεία τονίζοντας πως στην Εκπαίδευση σημασία έχει το ήθος και όχι μόνο το σύστημα. Περιέγραψαν μεθόδους διδασκαλίας, μίλησαν για αυτενέργεια και βιωματικότητα, ασχολήθηκαν με τις αμοιβές και τις ποινές, υποστηρίζοντας τους εκπαιδευτικούς και στηρίζοντας με κάθε τρόπο τους μαθητές.

Ο Χρυσόστομος,  ανατόμος της ανθρώπινης και νεανικής ψυχής,  μίλησε με τόση ζωντάνια για όλα τα θέματα της παιδείας ώστε δίκαια θεωρείται ο πρωτοπόρος της παιδαγωγικής. Καυτηρίασε την εγκληματική αδιαφορία όλων των παραγόντων αγωγής απέναντι στους ευέλπιδες νέους και δεν δίστασε να ελέγξει δασκάλους και γονείς συμβουλεύοντας ότι  η παραμέληση της αγωγής των παιδιών οδηγεί σε παγκόσμια αναταραχή!

Στον έκπληκτο σήμερα μελετητή του έργου τους αποδεικνύονται οι θεμελιωτές μιας χριστιανικής παιδαγωγικής με αιώνιο κύρος, δικαιώνοντας την πεποίθηση ότι η αγωγή στηρίζεται χιλιάδες χρόνια τώρα στη θρησκεία !

Οι τρεις αυτοί «μελίρρυτοι ποταμοί της σοφίας», αν και έζησαν μόλις λίγες δεκαετίες, διακρίθηκαν για την υποδειγματική άσκηση των ποιμαντικών τους καθηκόντων  και τη διάδοση της χριστιανικής πίστης, δεν λύγισαν ενώπιον των ισχυρών της εποχής τους και  έγιναν διάκονοι των συνανθρώπων τους στηλιτεύοντας  τα κακώς κείμενα εξουσίας και λαού.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, οφείλουμε να αντιληφθούμε τη βαρειά ευθύνη να διατηρήσουμε ζωντανό στη μνήμη και τη ζωή μας το έργο των Αγίων αυτών Πατέρων. Να πορευτούμε ορίζοντάς τους «οδοδείκτες» στην καθημερινότητά μας,   αρωγούς, στηρίγματα πνευματικά, συνοδοιπόρους και συμπαραστάτες μας!

Από την αρχαιότητα έως τη σημερινή εποχή, η θέση της γυναίκας στην κοινωνία αποτελεί ένα ρευστο ζήτημα. Σήμερα, στα περισσότερα κράτη οι γυναίκες έχουν εξασφαλίσει δικαιώματα ισάξια με τους άνδρες, όπως, το δικαίωμα στην ψήφο, στην εργασία στην εκπαίδευση κ.α.π, ωστόσο η κατοχύρωση αυτών των αυτονόητων δικαιωμάτων για τις γυναίκες του σήμερα θα ήταν αδύνατη χωρίς τους συνεχείς και αδιάκοπους αγώνες των γυναικών του χθες. Η επιθυμία των γυναικών να αποκτήσουν την ανεξαρτησία τους οδήγησε στην γέννηση του φεμινισμού, ενός από τα πιο σημαντικά και αμφιλεγόμενα κινήματα της ιστορίας.

Ως φεμινισμός ορίζεται το κίνημα ή η ιδεολογική προσέγγιση που διεκδικεί ίσα δικαιώματα μεταξύ ανδρών και γυναικών. Οι αρχές του φεμινισμού δεν στηρίζονται στην αντίληψη ότι οι γυναίκες είναι ανώτερες απο τους άνδρες, όπως συχνά υποστηρίζεται από επικριτές του. Αυτή η πεποίθηση αλλοιώνει τις αξίες του κινήματος, προωθώντας τη ρητορική μίσους και τον δογματισμό. Αντίθετα, ο κύριος στόχος  του είναι η εξάλειψη προκαταλήψεων και διακρίσεων αναφορικά με το φύλο και η προάσπιση της ισότητας. Η μελέτη της γυναικείας απελευθέρωσης χωρίζεται σε 4 φάσεις ή κύματα υψίστης σημασίας για τη διαμόρφωση των σύγχρονων κοινωνιών.

Το πρώτο κύμα έχει ώς αφετηρία τα μέσα του 19ου αιώνα  με το Συνέδριο του Σένεκα Φολς στη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ, με διοργανώτριες τις Elizabeth Cady Stanton και Lucretia Mott, όπου περίπου 300 άτομα συζητούν  ανοιχτά για τα δικαώματα των γυναικών εκδίδοντας την Διακύρηξη των Συναισθημάτων με αιτήματα για ισότητα, ψήφο και απόκτηση περιουσίας μεταξύ άλλων. Λήγει το 1920 με τη 19η Τροποποίηση, η οποία καθιερώνει το δικαίωμα της ψήφου. Ο πρωταρχικός στόχος αυτού του σταδίου ήταν η αναγνώριση βασικών δικαιωμάτων όπως αυτά που διατυπώθηκαν στη Διακύρηξη των Συναισθημάτων.

Το δεύτερο κύμα ξεκινά τη δεκαετία του 1960 και διαρκεί μέχρι το 1990. Οι γυναίκες σε αυτή την περίοδο διεκδικούν τη θέσπιση νόμων , οι οποίοι αφορούν όλες τις πτυχές της ζωής τους ακόμα και την ιδιωτική. Αυτή η επιθυμία συγκεντρώνεται στην πρόταση ΄΄Το προσωπικό είναι πολιτικό» που εκφράζει την ιδέα ότι οι προσωπικές εμπειρίες των γυναικών (όπως οι σχέσεις, η εργασία στο σπίτι, η ενδοοικογενειακή και κάθε μορφής βία, οι αμβλώσεις και η χρήση αντισύλληψης) δεν είναι απλώς ατομικά ζητήματα, αλλά με την πολιτική δομή της κοινωνίας , καθιστώντας τις πολιτικά ζητήματα που χρήζουν συλλογικής λύσης. Σημαντική φιγούρα που σφράγισε αυτή την εποχή είναι η Γαλλίδα  φιλόσοφος Simone de Beauvoir, καθώς μέσω των έργων της και των ιδεών που αυτά πρόβαλλαν ενέπνευσε εκατομμύρια γυναίκες να αγωνιστούν για ενά καλυτέρο μέλλον.

Το τρίτο κύμα του φεμινισμού έχει ώς αρχή τη δεκαετία του 1990 και σταματά το 2010 δίνοντας τη θέση του στο σημερινό τέταρτο κύμα. Το τρίτο κύμα γίνεται ο τελάλης όρων που μέχρι πρότινως δεν είχαν αποκτήσει την προσοχή που τους άξιζε, όπως, ο ρατσισμός, ο σεξισμός και η ομοφοβικότητα. Είναι φανερό πως αυτή η περίοδος γίνεται η ασπίδα όλων των περιθωριοποιημένων κοινωνικών ομάδων που προέρχονται από διάφορα κοινωνικά υπόβαθρα, όπως τα άτομα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας και οι άνθρωποι διαφορετικού χρώματος ή θρησκείας. Επίσης, παρατηρείται μία πιο έντονη αμφισβήτηση σχετικά με τον παροδοσιακό ρόλο των φύλων, η οποία συνέβαλλε στην άρση των στερεοτύπων που αφορούν τη θέση της γυναίκας στην οικογένεια και στην αγορά εργασίας.

Το τέταρτο κύμα οργανώνεται στην περίοδο όπου ζούμε. Η ραγδαία εξάπλωση της τεχνολογίας έχει δώσει το έναυσμα σε πολλούς ανθρώπους, άνδρες και γυναίκες, να διατυπώνουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τις απόψεις τους όσον αφορά τη γυναικεία απελευθέρωση. Πολλές φορές αυτή η υπερέκθεση επιφέρει αρνητικές συνέπειες, μιας και προωθεί λανθασμένες και σεξιστικές αντιλήψεις, οι οποίες αμαυρώνουν την ιστορία του κινήματος. Από την άλλη, το διαδίκτυο έχει συμβάλλει στην ανάδειξη φλεγόντων ζητημάτων όπως η γυναικεία σωματική και λεκτική κακοποίηση, ο βιασμός και η ενδοοικογενειακή βία. Ειδικότερα το κίνημα Me too το οποίο μάχεται ενάντια σε κάθε μορφής κακοποίηση συνεχίζει να ενθαρρύνει γυναίκες να εγκαταλείπουν  βλαβερά περιβάλλοντα, καθησυχάζοντας τες πως ¨Καμία δεν είναι μόνη¨.

    Κλείνοντας, ο φεμινισμός δεν τελειώνει ποτέ. Όσο υπάρχουν γυναίκες που καταπιέζονται, που στερούνται βασικά δικαιώματα ή που κακοποιούνται θα υπάρχουν αγώνες, εκστρατείες, πορείες και διαδηλώσεις. Είναι ντροπή εν έτη 2026 σε κράτη, όπως, το Ιράν και το Αφγανιστάν, οι γυναίκες να ζουν υπό τέτοιες συνθήκες. Το να είσαι άνθρωπος σημαίνει ότι αναγνωρίζεις πως όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως φύλου,καταγωγής,θρησκείας ή πολιτικών πεποιθήσεων, πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα!

ΒΑΣΣΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΑ

Πηγές-αναφορές:

https://ti-einai.gr/feminismos/

https://yperoxesgynaikes.com/ta-4-kymata-tou-feminismou/

Με αφορμή το θέμα « Δάσκαλος και μαθητής: οι δυο πυλώνες του σχολείου», αρμόζει να προβάλλουμε λεπτομερώς την ιδανική στάση που θα έπρεπε να διαθέτουν αφενός οι εκπαιδευτικοί και αφετέρου n μαθητική κοινότητα, ώστε να είναι δυνατό να αποκομίζουν οι μαθητές τις απαραίτητες γνώσεις μέσω της σχολικής διδασκαλίας με ευχάριστο τρόπο.

Καταρχάς, αποτελεί αναγκαιότητα για τον ιδανικό δάσκαλο να έχει την απαραίτητη επίγνωση της επιστήμης του και να διαθέτει την ανάλογη κατάρτιση σε συνδυασμό με την ικανότητα γνωστικής μεταδοτικότητας. Πρέπει λοιπόν ο εκπαιδευτικός να είναι σε διαρκή επαφή με το αντικείμενο διδασκαλίας του, ώστε να κατέχει την απόλυτη γνώση και κατανόηση του, για να είναι μετέπειτα ικανός να το διδάξει τους μαθητές. Εκτός από το περιεχόμενο της γνώσης, οι μέθοδοι και τα μέσα από αξιοποιούνται κατά τη διαδικασία της διδασκαλίας διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο επίσης. Για παράδειγμα, με οπτικοακουστικά μέσα, όπως παρουσιάσεις, εκπαιδευτικές εκδρομές και σχολικά δρώμενα, μπορούν οι μαθητές να έρθουν σε επαφή άμεσα με το γνωστικό αντικείμενο και να το κατανοήσουν ευκολότερα και ουσιαστικότερα.

Εν συνεχεία, είναι σημαντικό  ο εκπαιδευτικός να ακολουθεί ένα μαθητοκεντρικό σύστημα διδασκαλίας. Οφείλει δηλαδή ο ιδανικός δάσκαλος να εντοπίζει τις δυσκολίες και τις αδυναμίες των μαθητών και να προσαρμόζει σύμφωνα με αυτές το μάθημα. Να αποσκοπεί λοιπόν στην ουσιαστική κατανόηση της γνώσης που διδάσκει και όχι την τυπική κάλυψη της ύλης. Για να επιτευχθεί αυτό, ο εκπαιδευτικός πρέπει να αγαπά αφενός την επιστήμη του και αφετέρου τον μαθητή, ώστε να βρίσκει με ευκολία αποτελεσματικούς και δημιουργικούς τρόπους διδασκαλίας.

Παρά τον σημαντικό ρόλο του εκπαιδευτικού και παρά την ιδανική του συμβολή, η κατάκτηση της γνώσης είναι μία απόφαση που μπορεί να λάβει μονάχα ο ίδιος ο μαθητής. Ο μαθητής, από την πλευρά του οφείλει να καταβάλλει την απαραίτητη  προσοχή και προσπάθεια να κατανοήσει το μάθημα που διδάσκεται. Πρέπει να είναι ικανός να παρακολουθεί, να προβληματίζεται, να ρωτά και να προσπαθεί καθημερινά στο πλαίσιο της διδακτικής ώρας, ώστε με τη βοήθεια του δασκάλου να κατακτήσει την επιθυμητή γνώση. Η σχέση μεταξύ εκπαιδευτικού και μαθητή είναι μία αμφίδρομη σχέση διαρκείας και αλληλοεξάρτησης, η οποία πρέπει να διακατέχεται από συνεννόηση, αλληλοσεβασμό και επικοινωνία. Ο μαθητής πρέπει να αντιμετωπίζει τον καθηγητή ως καθοδηγητή του και όχι ως εχθρό του, ώστε να επιτευχθεί η ιδανική σχέση αλληλεπίδρασης.

Εν κατακλείδι, θα ήθελα να τονίσω την αξιοσημείωτη συμβολή του δασκάλου, αλλά και την ευθύνη της μάθησης του μαθητή για τη μελλοντική του πορεία. Πρέπει λοιπόν να γίνει αντιληπτή η συμβολή επίτευξης ενός κοινού στόχου, από τη μία η μετάδοση και από την άλλη η απόκτηση της γνώσης. Ο ιδανικός δάσκαλος, προκειμένου να πετύχει τον σκοπό του οφείλει να ακολουθήσει έμπρακτα τα λόγια του Νικολάου Καζαντζάκη: «ο ιδανικός δάσκαλος είναι εκείνος που γίνεται γέφυρα να περάσει αντίπερα ο μαθητής του. »

ΚΑΛΑΜΙΩΤΗ ΜΑΡΙΑ

Οι μαθητές παρακολούθησαν παρουσίαση της ιστορίας και λειτουργίας του εργοστασίου ΤΙΤΑΝ, ενώ έμαθαν για την ιστορία του Εθνικού Κέντρου Έρευνας Φυσικών Επιστημών «ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ».

Στη συνέχεια, συμμετείχαν σε διαδραστικό πρόγραμμα Βιομηχανικής Ρομποτικής, όπου σε δυάδες και με τη χρήση laptop προγραμμάτισαν και λειτούργησαν ρομποτικό βραχίονα γράφοντας κώδικα και υποδεικνύοντάς του αλληλουχίες κινήσεων.

Συνοδοί εκπαιδευτικοί: Στεφάνου Γεώργιος ΠΕ04.02, Παπανικολάου Κωνσταντίνα ΠΕ02, Μαριόλη Νίκη ΠΕ02.

ΠΟΙΗΜΑΤΑ από τη μαθήτρια ΕΛΕΑΝΑ ΜΕΝΥΧΤΑ

1. Οι άνθρωποι που έλιωναν στο φως

Στην πόλη όπου τα παιδιά μαθαίνουν πρώτα

να σωπαίνουν και μετά να μιλούν,

οι άνθρωποι περπατούσαν με πρόσωπα φωτεινά

και ψυχές σε λειτουργία εξοικονόμησης.

Κανείς δεν κοίταζε κανέναν στα μάτια.

Τα βλέμματα είχαν μετακομίσει

στις οθόνες,

εκεί που οι ζωές είναι φίλτρα

και η θλίψη χωρά σε stories δεκαπέντε δευτερολέπτων.

Σ’ ένα υπόγειο διαμέρισμα

ζούσε ένα κορίτσι

που μάζευε ραγισμένες φωνές.

Όχι από το διαδίκτυο —

από τους τοίχους.

Γιατί οι τοίχοι ξέρουν

ποιος κλαίει σιωπηλά.

Κάθε βράδυ άκουγε τις ιστορίες

εκείνων που δεν άντεξαν

να είναι “κανονικοί”:

ένα αγόρι που φοβόταν να πει ποιος είναι,

μια μάνα που χαμογελούσε για να μην καταρρεύσει,

ένας έφηβος που έμαθε να αυτοκατηγορείται

πριν τον κατηγορήσει ο κόσμος.

Οι φωνές τους δεν πέθαιναν —

γίνονταν σκιές

και κρύβονταν κάτω από τα φώτα της πόλης,

γιατί το πολύ φως

δεν αφήνει χώρο για αλήθεια.

Το κορίτσι τις ζωγράφιζε στον τοίχο του δωματίου της,

όχι για να τις φυλακίσει,

αλλά για να θυμάται

πως δεν ήταν φαντάσματα —

ήταν άνθρωποι που κανείς δεν άκουσε εγκαίρως.

Μια νύχτα, μια σκιά της είπε:

«Αν με είχαν κοιτάξει λίγο πιο πολύ,

δεν θα ήμουν εδώ.»

Και το κορίτσι κατάλαβε κάτι τρομακτικό:

πως στις μέρες μας

οι άνθρωποι δεν χάνονται από μίσος,

αλλά από αδιαφορία.

Έτσι άρχισε να αφήνει φώτα αναμμένα στα παράθυρα,

όχι για να διώξει το σκοτάδι,

αλλά για να δείξει

ότι κάποιος ακόμη περιμένει

να ακούσει μια αληθινή φωνή.

Γιατί σε έναν κόσμο

που σε μαθαίνει να προσποιείσαι πως είσαι καλά,

το να σε δει κάποιος στ’ αλήθεια

είναι η πιο επικίνδυνη

και η πιο σωτήρια πράξη.

2. Το τετράδιο που έκλαιγε

Στην πόλη που οι άνθρωποι

φοράνε χαμόγελα ψεύτικα,

τα παιδιά έμαθαν νωρίς

να ανοίγουν την πόρτα της σιωπής.

Εκεί δεν ρωτούσαν «πώς είσαι;»

μόνο «τι είσαι;»

κι αν δεν απαντούσες ταιριαστά

σε ακύρωναν στεγνά.

Ένα παιδί με δέρμα σκοτεινό

κουβαλούσε ήλιο στην καρδιά,

μα το φώναζαν “διαφορετικό”

και του έκοβαν τα φτερά.

Ένα παιδί απ’ τη θάλασσα ήρθε

με πατρίδα μια πληγή,

και κανείς δεν άκουσε ποτέ

πώς πονάει το «φύγε» στη ψυχή.

Στο προαύλιο ένα αγόρι

γινόταν στόχος σιωπηλά,

γιατί οι λέξεις των άλλων

ήξεραν να σκοτώνουν βαθιά.

Κι ένα παιδί με σπασμένα όνειρα

κι ένα βλέμμα θολό,

έψαχνε λίγη λησμονιά

σε ψεύτικο ουρανό.

Όλα τους κάπου συναντιόνταν

κάτω απ’ τη γέφυρα εκεί,

όπου κανείς δεν τα ρώταγε

αν χωράνε στη ζωή.

Εκεί γελούσαν λίγο ακόμα,

σαν να έκλεβαν χαρά,

γιατί όταν ο κόσμος σε πονάει,

η αγάπη είναι παράνομη πια.

Μα μια νύχτα η πόλη ξύπνησε

με φως σκληρό, βαρύ,

κι έκαιγε ό,τι δεν έμοιαζε

με το «σωστό» παιδί.

Οι άνθρωποι χειροκροτούσαν

την καθαρή τους εικόνα,

ενώ παιδιά και όνειρα

χωρίς συγγνώμη σβήναν.

Το πρωί κάτω απ’ τη γέφυρα

δεν υπήρχε καμιά φωνή,

μόνο ένα παλιό τετράδιο

με δάκρυα στη σελίδα του κλειστή.

Έγραφε:

«Δεν ζητήσαμε πολλά,

μόνο να μας δουν στ’ αλήθεια

πριν χαθούμε σιωπηλά».

Κι η πόλη προσπέρασε βιαστικά,

χωρίς να ρίξει ματιά —

γιατί τα παιδιά που πονάνε

δεν χωράνε στα “κανονικά”.