ΜΑΘΗΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ από τη μαθήτρια ΚΑΛΑΜΙΩΤΗ ΜΑΡΙΑ
Σε μία κοινωνία όπου η τεχνολογική έξαρση αποτελεί το μελλοντικό δεδομένο και η παράδοση ένα απλό στοιχείο του παρελθόντος, τίθεται το ερώτημα του ποια πρέπει να είναι η σωστή στάση. Αφενός υπάρχουν τα άτομα που υποστηρίζουν την προγονοπληξία και αφετέρου κάποιοι που είναι οι υπέρμαχοι της προόδου. Καμία όμως από αυτές τις στάσεις δεν αποτελεί το ιδανικό, καθώς και οι δύο εξίσου αποτελούν ακρότητες. Η επιδιωκόμενη στάση θα πρέπει να είναι μία μέση προσέγγιση όπως χαρακτηριστικά διατυπώνεται στην αρχαιοελληνική ρήση «μέτρον άριστον».
Κρίνεται, πρωτίστως, αναγκαίο να γνωστοποιηθεί η αξία της παράδοσης στη ζωή των ανθρώπων της σύγχρονης κοινωνίας . Η παράδοση δεν είναι όπως λανθασμένα θεωρείται από την κοινή γνώμη, μονάχα τα ήθη και τα έθιμα. Αντιθέτως, η παράδοση ταυτίζεται με το παρελθόν και την ιστορία μας. Αναντίρρητα, η σημασία της έγκειται στη γνώση του παρελθόντος, ώστε να οδηγηθούμε στην αποφυγή επανάληψης ίδιων λαθών. Στο παρελθόν μπορούν να βρεθούν τα αναρίθμητα διδάγματα από τα οποία οι άνθρωποι δύνανται να αντλήσουν γνώσεις, εμπειρίες και εν γένει την πείρα των παλαιότερων γενιών. Συνεπώς, η γνώση της παράδοσης οδηγεί στην απόκτηση χρήσιμη σοφίας η οποία εν τέλει καταλήγει στη λήψη ορθότερων αποφάσεων.
Είναι γεγονός ότι, η γνώση του παρελθόντος δε συμβάλλει μόνο στην αποφυγή σφαλμάτων, αλλά αποτελεί εξίσου πηγή έμπνευσης για μελλοντικά επιτεύγματα. Η ιστορία διαχρονικά λειτουργεί ως βάση για καλλιτέχνες και επιστήμονες. Οι καλλιτέχνες εμπνέονται από τα ιστορικά γεγονότα για δημιουργία έργων, ενώ οι επιστήμονες βασίζονται σε ανακαλύψεις του παρελθόντος για τις έρευνες τους. Συγχρόνως, κατέχοντες τις απαραίτητες γνώσεις για το παρελθόν και την ιστορία , η οποία διαμόρφωσε τον κόσμο και τους ανθρώπους του σήμερα, γίνεται δυνατή η πληρέστερη αυτογνωσία. Κατανοούμε την κοινή ταυτότητα με το παρελθόν, έπειτα αντιλαμβανόμαστε σε βάθος πλέον το παρόν και έτσι είμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι για το μέλλον.
Αφού συνειδητοποιήσουμε την αξιοσημείωτη σημασία της παράδοσης της ζωή του ανθρώπου ευλόγως θα αναρωτηθούμε πώς θα καταφέρουμε να αξιοποιήσουμε τα αγαθά που μας προσφέρει. Καταρχάς, έχει καταστεί σαφές ότι η γνώση του παρελθόντος της αποτελεί βασική αναγκαιότητα. Για να είναι δυνατή η χρήση των διδαγμάτων της ιστορίας είναι απαραίτητη η δημιουργία μιας ουσιαστικής σχέσης με το παρελθόν. Οφείλει ο κάθε πολίτης να μελετά την ιστορία σε βάθος, στοχεύοντας στην κατανόηση της ουσίας και του διδάγματος και όχι στην επιφανειακή απομνημόνευση ιστορικών γεγονότων και ημερομηνιών.
Εν τέλει, κρίνεται σκόπιμο να μιλήσεις για την αποφυγή ακροτήτων και την προσέγγιση του μέσου ως προς τη στάση απέναντι στην παράδοση. Η προγονοπληξία, δηλαδή η υπερβολική προσήλωση στο παρελθόν και η πλήρης αδιαφορία για κάθε νεωτερισμό, αποτελεί την υπερβολική προσέγγιση. Από την άλλη, η προοδοπληξία, στην οποία έγκειται η ελλειπτική στάση, αποτελεί την αρνητική αντιμετώπιση και την έκφραση άγνοιας προς την παράδοση συνάμα με την αποκλειστική επιδίωξη της προόδου. Το ιδανικό είναι η μεσότητα, όπως συνήθιζε να υποστηρίζει ο Σταγειρίτης φιλόσοφος Αριστοτέλης. Στην προκείμενη περίπτωση στο μέσο είναι ο σεβασμός προς την παράδοση και η επιδίωξη μιας υγιούς σχέσεως με αυτήν.
Ως εκ τούτου και κατά λογική αναγκαιότητα, εξάγεται το συμπέρασμα ότι το παρελθόν είναι σημαντικό τόσο για την κατανόηση του παρόντος όσο και για τη βελτίωση του μέλλοντος. Οφείλουμε, επομένως, ως πολίτες του κόσμου να γνωρίζουμε ουσιαστικά την ιστορία μας, να σεβόμαστε το παρελθόν και να παραδειγματιζόμαστε κριτικά από την παράδοση για να δημιουργήσουμε ένα πιο γόνιμο μέλλον.
ΚΑΛΑΜΙΩΤΗ ΜΑΡΙΑ
Κύρια εικόνα: Η αράχνη, Γύζης Νικόλαος, CC BY-NC-ND
Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλέξανδρου Σούτσου
Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλέξανδρου Σούτσου
https://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/4.0/
