Τρία ποιήματα και ένα κείμενο σε πεζό λόγο από μαθητές της Β΄Γυμνασίου
Στον Διαγωνισμό παραγωγής ελεύθερου κειμένου (ποιήμα, διήγημα, δοκίμιο, σελίδα ημερολογίου, επιστολή) έως 2000 λέξεις με θέμα «Ο Ύμνος της Αγάπης», που διοργανώθηκε από την Ενοριακή Νεανική Εστία των Αγίων Πάντων Καλλιθέας σε συνεργασία με το ίδρυμα Νεότητος και Οικογένειας της Αρχιεπισκοπής Αθηνών με την ευκαιρία συμπλήρωσης 100 χρόνων από την θεμελίωση του Καθεδρικού Ναού (1926-2026) συμμετείχαν 4 μαθητές μας από τη Β Γυμνασίου. Οι τρεις με ποιήματα και ένας με κείμενο πεζού λόγου. Ο «Ύμνος της Αγάπης» του απ. Παύλου- συνολικά ή κάποιες φράσεις του- ήταν το θέμα του Διαγωνισμού. Καρδιακές προσεγγίσεις στην μοναδικότητα της αληθινής αγάπης που, με μοναδικό τρόπο, παρουσιάζει η Α΄ Προς Κορινθίους Επιστολή, διότι ο «Ύμνος της Αγάπης» παραμένει ένα από τα πιο διαχρονικά και συγκλονιστικά κείμενα της παγκόσμιας γραμματείας, ικανό να εμπνεύσει κάθε γενιά.
Παραθέτουμε παρακάτω τα ποιήματα και το πεζό κείμενο των μαθητών/τριών μας:
ΜΠΑΚΑΛΟΥ ΑΛΕΞΙΑ του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, ΤΑΞΗ Β3
ΑΙΩΝΙΑ ΑΓΑΠΗ
Ω, δύναμη αρχέγονη, κρυφή και μυστηριώδη,
που πλέκεις την ανάταση με μονοπάτια ανώδη.
Δεν είσαι λέξη τρυφερή μήτε γαλήνη εφήμερη
μα θύελλα μεσάνυχτα και λάμψη μεσημέρι.
Είσαι αίνιγμα αδιάλυτο, πηγή που δεν στερεύει.
Και το θνητό μας το εγώ παιδεύει και γυρεύει.
Αγνή σαν πρώτη προσευχή μα σύνθετη ως το άπειρο,
μεταμορφώνεις τον καπνό σε φως αιώνιο, λάπυρο.
Δεν έχεις σχήμα υλικό μήτε όρια γήινα,
διαβαίνεις πάνω απ΄τους καιρούς, στων άστρων τη γαλήνη.
Κι αν μοιάζεις μάχη οδυνηρή, σύγκρουση δίχως τέλος,
είσαι η ίδια η γιατρειά και το κρυμμένο βέλος.
Γιατί έτσι είναι η αγάπη μας. Μια ιερή διχόνοια
που σπέρνει μες τον θάνατο τη ζήση για τα αιώνια.
Που όσο την διώχνεις μακριά, τόσο σε κατακλύζει
και το χαμένο νόημα του κόσμου σού χαρίζει.
ΠΥΡΡΩΤΗ ΕΙΡΗΝΗ του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, ΤΑΞΗ Β3
Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ
Η πίστη, λένε κάποιοι, σταδιακά θα εξασθενίσει.
Η ιδιοτέλεια και το συμφέρον θα την καταπιούν.
Η ελπίδα μας για ένα καλύτερο αύριο θα σβήσει .
Η αγάπη κι η καρδιά τ ΄ανθρώπου από μίσος θα κυριευτούν.
Μα πώς μπορεί ποτέ η αγάπη να εξαφανιστεί,
όσο υπάρχει ακόμα το μικρό παιδί;
-Μα πώς κι εκείνο να πειστεί,
ύστερα από όσα θα ζήσει , αγνό να μείνει στην ψυχή;-
Της μάνας το λατρεμένο,
ένα μικρό πλασματάκι ντυμένο βαριά,
που με μια κοφτή κίνηση τα χέρια απλώνει, κλαμένο,
να φτάσει με μια δρασκελιά το μωρό τη μαμά.
Η μικρή και άπειρη έκδοση τ’ ανθρώπου,
που έχει αγάπη άνευ ορίων και αγνή,
που δεν έχει γνωρίσει τη σκληρή πραγματικότητα του κόσμου
και αγκαλιάζει τη μαμά και της δίνει ένα φιλί.
Δεν δολοπλοκεί και δεν επιβουλεύεται.
Δεν προσπαθεί να κομπάσει.
Με ένα τρυφερό βλέμμα και λίγο γάλα πορεύεται
και θα κλάψει μόνο σαν χτυπήσει ή πεινάσει.
Νιώθει τα πάντα εις τριπλούν.
Όταν πονάει , φωνάζει.
Πληγώνεται, όταν δεν του μιλούν
και να του δώσουν σημασία το ‘χει μαράζι.
Όμως, τόσο μικρούλι, ξέρει να συγχωρεί.
Αν και πεισματάρικο, πάντα θα λαχταρά του μπαμπά και της μαμάς τη λαλιά.
Πριν μάθει τι πάει να πει ακλόνητος θυμός, τηρεί
την υπόσχεση την ανυπέρβλητη, πριν τον ύπνο να τους δίνει μια αγκαλιά.
Το παιδί το μικρό, η ελπίδα μας η έσχατη.
Εκείνο απ’ το οποίο ας πάρουμε παράδειγμα.
Η αγάπη του αγνή παραμένει σ όλη την οικουμένη την τετραπέρατη
που το κοιμίζει μονάχα της μαμάς το άγγιγμα.
Την αγάπη αυτή των παιδιών ας θυμηθούμε
κι ας αποπειραθούμε να τη μιμηθούμε.
Έτσι, και μόνο έτσι , θα μπορούμε
να θυμόμαστε πώς πρέπει να αγαπούμε.
Και την ψυχή του, ας την προστατεύσουμε.
Σε αυτήν του Παύλου την αγάπη θα γυρέψουμε.
Γιατί αλλιώς, αναμφίβολα, θα πέσουμε.
Αν, όχι, όμως, ίσως ειρηνεύσουμε!
ΦΟΥΝΤΟΥ ΧΡΥΣΟΥΛΑ του ΝΙΚΟΛΑΟΥ, ΤΑΞΗ Β 3
ΜΕΙΖΩΝ ΔΕ ΤΟΥΤΩΝ Η ΑΓΑΠΗ
Η ΑΓΑΠΗ είναι φως απαλό
που ζεσταίνει κάθε καρδιά.
Δεν ζητά δώρα και ανταμοιβή,
μόνο δίνει χαρά.
Η ΑΓΑΠΗ είναι υπομονή
και λόγος γλυκός, ταπεινός.
Συγχωρεί, ελπίζει, στηρίζει,
μένει πάντα πιστή.
Δεν θυμώνει, δεν καμαρώνει,
δεν κρατά κακό.
Χαίρεται με την αλήθεια
και κάνει τον κόσμο καλό.
Κι αν όλα κάποτε χαθούν
Κι αν σβήσει κάθε φωνή,
μένει πάντα στη γη,
η πιο μεγάλη: Η ΑΓΑΠΗ.
ΜΠΟΥΤΣΙΟΥΜΕΑΝΟΥ ΜΑΡΙΟ-ΙΑΝΗΣ του ΡΙΧΑΡΝΤ ΙΟΝΟΥΤΣ ,
ΤΑΞΗ Β2
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ
Η αγάπη είναι ίσως η πιο πολυσυζητημένη λέξη στον κόσμο αλλά ταυτόχρονα και η πιο παρεξηγημένη. Πολλοί τη χρησιμοποιούν εύκολα, λίγοι όμως τη ζουν πραγματικά.
Όμως, η αγάπη, σύμφωνα με την χριστιανική πίστη, δεν είναι λόγια ούτε συναισθηματική υπερβολή. Ο Χριστός δεν μίλησε για την αγάπη θεωρητικά αλλά τη δίδαξε με τη ζωή Του. Αγάπησε τους αδύναμους, συγχώρεσε τους αμαρτωλούς και στάθηκε δίπλα σε εκείνους που η κοινωνία είχε απορρίψει. Και στο τέλος, έδωσε τον εαυτό Του ολοκληρωτικά δείχνοντας ότι η αληθινή αγάπη δεν ζητάει αντάλλαγμα.
Ο Απόστολος Παύλος, στην Α’ προς Κορινθίους επιστολή, περιγράφει την αγάπη με τρόπο απλό αλλά βαθύ. Δεν τη συνδέει με δύναμη, γνώση ή επιτυχία. Τη συνδέει με ταπείνωση, υπομονή και προσφορά. Μας δείχνει ότι χωρίς αγάπη ακόμα και τα μεγαλύτερα έργα χάνουν την αξία τους. Για τον Απόστολο Παύλο, η αγάπη αποτελεί το μεγαλύτερο χάρισμα από κάθε άλλο και αποτελεί θεμέλιο της πνευματικής ζωής του ανθρώπου. Δεν είναι μόνο ένα συναίσθημα που έρχεται και φεύγει, είναι στάση ζωής, επιλογή και θυσία. Είναι η δύναμη που κρατά τον άνθρωπο όρθιο, ακόμα και όταν όλα γύρω του μοιάζουν να καταρρέουν.
Στη σημερινή εποχή, η αγάπη έχει να κάνει με το συμφέρον, την ευκολία ή τη στιγμιαία ευχαρίστηση. Όταν κάτι γίνεται δύσκολο, εγκαταλείπεται. Όταν απαιτεί υπομονή, αποφεύγεται. Όμως η αγάπη που μας την έδειξε ο Χριστός και μάς την παρουσίασε ο Απόστολος Παύλος, δεν είναι εύκολη. Είναι σταυρός. Είναι να παραμένεις δίπλα στον άλλον όταν δεν σε καταλαβαίνει, όταν σε πληγώνει. Να τον συγχωρείς, να προσεύχεσαι για αυτόν ακόμα και αν σου φέρθηκε άδικα.
Η αγάπη αρχίζει από τον πλησίον αλλά δεν σταματά εκεί. Επεκτείνεται σε ξένους, σε εχθρούς, στους διαφορετικούς. Όμως το πιο δύσκολο είναι να αγαπάς, όχι επειδή ο άλλος το αξίζει, αλλά επειδή ο Θεός σε καλεί να το κάνεις. Να βλέπεις στον κάθε άνθρωπο την εικόνα του Θεού ακόμα και αν η εικόνα αυτή φαίνεται θολή ή πληγωμένη.
Ταυτόχρονα, η αγάπη δεν είναι αδυναμία. Δεν σημαίνει να συμβιβάζεσαι με το κακό ή να χάνεις την αλήθεια. Η αληθινή αγάπη είναι δυνατή, σταθερή και απαιτητική. Θέλει θάρρος για να αγαπάς σε έναν κόσμο που προτιμά την αδιαφορία και την κακία. Θέλει πειθαρχία για να μείνεις πιστός στις αξίες σου, όταν γύρω σου όλα αλλάζουν. Και θέλει πίστη για να συνεχίζεις να δίνεις, ακόμα και όταν νιώθεις ότι δεν παίρνεις τίποτα.
Για εμάς τους χριστιανούς, όμως, η αγάπη είναι ο δρόμος προς τον Θεό. Δεν μπορείς να λες ότι αγαπάς τον Θεό άμα δεν αγαπάς τον άνθρωπο. Και δεν μπορείς να αγαπήσεις πραγματικά τον άνθρωπο, άμα δεν έχεις τον Θεό μέσα σου. Η προσευχή, η ταπείνωση και η προσπάθεια για πνευματική ζωή δεν είναι φυγή από τον κόσμο αλλά τρόπος να αλλάξεις ξεκινώντας από εσένα, δηλαδή τον εαυτό σου.
Σε έναν κόσμο γεμάτο θόρυβο και εγωισμό, η αγάπη, όπως μας την παρουσιάζει ο Απόστολος Παύλος, παραμένει η πιο επαναστατική πράξη. Δεν φωνάζει, δεν επιβάλλεται, δεν εντυπωσιάζει εύκολα. Όμως αφήνει ίχνη και χτίζει χαρακτήρες. Θεραπεύει πληγές. Και τελικά, οδηγεί τον άνθρωπο εκεί όπου πραγματικά ανήκει: Κοντά στον Θεό και κοντά στον συνάνθρωπο.
Η αγάπη δεν είναι απλώς ένα θέμα για να γραφτεί σε κείμενο.
Είναι Πρόσκληση. Πρόσκληση να ζήσουμε αλλιώς αγαπώντας αληθινά!
