Η παλιά του ονομασία είναι «Πηγάδι», βρίσκεται στο δρόμο που οδηγεί από το χωριό προς τις κατασκηνώσεις. Στην τοποθεσία αυτή υπάρχουν υπολείμματα υδραγωγείου, το οποίο ήταν κατασκευασμένο με «κουρασάνι». Σύμφωνα με την παράδοση το «πηγάδι» χρησιμοποιήθηκε κατά την βυζαντινή εποχή, από τους καλόγηρους του Μοναστηριού που υπήρχε εκεί κοντά.
Μια άλλη λαϊκή παράδοση αναφέρει, ότι τα παλιά χρόνια, στη θέση αυτή «πηγάδι» υπήρχαν πολλά πλατάνια, όπως και σήμερα, και κάθε Αποκριά και Πάσχα πήγαιναν εκεί νέοι και νέες του χωριού, έκαναν κούνιες «αιώρες» και διασκέδαζαν. Η διασκέδαση με τις κούνιες έδινε την ευκαιρία στα παλληκάρια να σημαδέψουν τη διαλεχτή τους. Επίσης τα παλιά χρόνια η νύφη πήγαινε την Τρίτη μετά το γάμο, στο πηγάδι, έριχνε χρήματα στο νερό, το «ασήμωνε», και στη βρύση κρεμούσε το «κλικ» το κουλούρι. Κατόπιν γέμιζε τα δυο «κροντήρια» νερό κι επέστεφε στο σπίτι με την ακολουθία της.
Η παράδοση αναφέρει ότι η βρύση με το «αθάνατο νερό» έχει ιαματικές ιδιότητες. Πολλοί άρρωστοι έχουν θεραπευτεί από διάφορες ασθένειες, ιδιαίτερα θεράπευε το στομάχι, τα νεύρα και τις πληγές του αίματος.
Κατά το έτος 1962 το «πηγάδι» πήρε την ονομασία «Αθάνατο Νερό» από τις θεραπευτικές του ιδιότητες.
Το νερό διαφημίστηκες για τη θεραπευτική του αξία και ξένοι από διάφορα μέρη της Ελλάδας κατέφθαναν για να πάρουν νερό.
Μάκης Φωτιάδης, Κάρκαλος Δημήτριος, Καφάς Αθανάσιος, Γρηγόρης Σπανός
