Gaming: Επηρεάζει τους μαθητές ή όχι;
Ας είμαστε ειλικρινείς: Δεν υπάρχει καλύτερο συναίσθημα από το να φοράς τα ακουστικά μετά από μια εξαντλητική μέρα στο σχολείο και να μπαίνεις στο αγαπημένο σου παιχνίδι.
Για πολλούς από εμάς, το gaming δεν είναι απλά ένα παιχνίδι. Είναι ο χώρος που νιώθουμε αρχηγοί, που οι φίλοι μας είναι εκεί με ένα κλικ και που κάθε πρόκληση έχει μια λύση, αρκεί να προσπαθήσεις αρκετά. Εκεί μέσα, έμαθα να παίρνω αποφάσεις σε κλάσματα δευτερολέπτου και να μιλάω αγγλικά καλύτερα από ό,τι στο φροντιστήριο, απλά και μόνο επειδή έπρεπε να συνεννοηθώ με την ομάδα μου για να μη χάσουμε.
Όμως, υπάρχει και η άλλη πλευρά, αυτή που συνήθως δεν θέλουμε να αναφέρουμε. Είναι εκείνα τα απογεύματα που το «ένα τελευταίο παιχνίδι” γίνεται τρία, και ξαφνικά το βιβλίο της Ιστορίας μοιάζει με βουνό που δεν θέλεις να ανέβεις. Έχω νιώσει κι εγώ αυτό το κενό στο στομάχι, όταν συνειδητοποιείς ότι η ώρα πήγε δώδεκα και δεν έχεις ανοίξει τσάντα. Η επόμενη μέρα στο σχολείο είναι πάντα η ίδια: ένα θολό κεφάλι, νεύρα με το παραμικρό και μια μόνιμη αίσθηση ότι τρέχεις πίσω από τις εξελίξεις και δεν τις προλαβαίνεις. Και το καλύτερο; Είσαι αδιάβαστος!
Τελικά, το θέμα δεν είναι αν τα ηλεκτρονικά παιχνίδια σε κάνουν «κακό» μαθητή. Το θέμα είναι πού βάζεις τα όρια στον εαυτό σου. Το gaming μου έδωσε τρομερά θετικά στοιχεία όπως, στρατηγική σκέψη, υπομονή και αντανακλαστικά. Αλλά αν το αφήσεις να γίνει η μοναδική σου διέξοδος, τότε χωρίς να το καταλάβεις, γίνεσαι θεατής της δικής σου ζωής. Η πραγματική μαγκιά δεν είναι να τερματίσεις το πιο δύσκολο επίπεδο, αλλά να ξέρεις πότε να κλείσεις τον υπολογιστή για να ασχοληθείς με αυτά που θα σε πάνε μπροστά στην πραγματική ζωή.
Στο τέλος της ημέρας, η οθόνη θα σβήσει. Το στοίχημα είναι, όταν ανάψουν τα φώτα στο δωμάτιο, να νιώθεις περήφανος και για τις δύο πλευρές σου. Του «gamer», αλλά και του μαθητή που παλεύει για το μέλλον του.
Συντάκτης: Οικονόμου Αλέξανδρος, Β2
