Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΕΝΟΣ BALLKID ΣΤΟ DAVIS CUP
Το Davis Cup είναι το μεγαλύτερο ομαδικό τουρνουά αντισφαίρισης ανδρών. Ιδρύθηκε το 1900 με την αρχική ιδέα να είναι τεσσάρων τενιστών της πανεπιστημιακής ομάδας του Χάρβαρντ, οι οποίοι ήθελαν να αντιμετωπίσουν τους Βρετανούς. Ένας από αυτούς, ο Dwight Filley Davis, σχεδίασε ένα τουρνουά με δικά του έξοδα. Η αρχική ονομασία της διοργάνωσης ήταν International Lawn Tennis Challenge, όμως σύντομα άλλαξε σε Davis Cup. Η πρώτη νικήτρια χώρα, καθώς και η χώρα με το ρεκόρ για τις περισσότερες κατακτήσεις, είναι οι ΗΠΑ. Τις τελευταίες τρεις χρονιές, το κύπελλο το έχει κερδίσει η ομάδα της Ιταλίας, αντιμετωπίζοντας στον τελικό την Αυστραλία, την Ολλανδία και την Ισπανία αντίστοιχα.
Είχα ακούσει από γνωστούς μου πως ήταν μία πολύ ωραία εμπειρία. Έτσι, αποφάσισα να το δοκιμάσω. Έκανα αίτηση για Ballkid και έγινε δεκτή. Ήμουν πολύ χαρούμενος αλλά και ταυτόχρονα αγχωμένος. Η αναμέτρηση στην οποία συμμετείχα, ήταν αυτή της Ελλάδας εναντίον του Μεξικού, στην οποία η Ελλάδα επικράτησε με σκορ 3-1, στις 7 και 8 Φεβρουαρίου, στο Taekwondo Faliro Olympic Center (Ολυμπιακό Γήπεδο Φαλήρου Taekwondo), στην Αθήνα της Ελλάδας.
Λίγες εβδομάδες πριν την διοργάνωση έγιναν τρεις απαιτητικές προπονήσεις· η μία στις εγκαταστάσεις του τουρνουά, όπου μας μοιράστηκαν και τα ρούχα που έπρεπε να φοράμε. Οι κανόνες ήταν αμέτρητοι, ο βαθμός συγκέντρωσης έπρεπε να είναι πολύ μεγάλος και τα λάθη δεν συγχωρούνταν.
Μόλις μπήκα την πρώτη μέρα στα γήπεδα, η ατμόσφαιρα ήταν λίγο αγχωτική, όμως ο ενθουσιασμός μου ήταν πολύ μεγαλύτερος. Περιμέναμε περίπου δύο ώρες στην αίθουσα του προσωπικού και μετά κατευθυνθήκαμε προς το γήπεδο για την τελετή έναρξης, που ήταν πολύ εντυπωσιακή. Έπειτα, γυρίσαμε στην αίθουσα και μία ομάδα παιδιών μπήκαν στο γήπεδο. Εγώ ήμουν στην τελευταία ομάδα, οπότε παρέμεινα εκεί για αρκετή ώρα. Η ατμόσφαιρα που είχε δημιουργήσει το κοινό και η αίσθηση του να βλέπω από τόσο κοντά τους παίκτες να παίζουν ήταν φανταστική. Δυστυχώς, εκείνη τη φορά, δεν μπήκα μέσα στο γήπεδο, αλλά σε κάποιες καρέκλες περιμετρικά απ’ αυτό. Ο ρόλος μου εκεί ήταν να μαζεύω όσες μπάλες βγαίναν έξω, κοντά μου. Εκείνη την ημέρα, μπήκα ξανά, τη δεύτερη φορά μέσα στο γήπεδο, που ήταν πιο δύσκολο, αλλά και πολύ πιο συναρπαστικό. Κάπως έτσι, η πρώτη μέρα της διοργάνωσης είχε φτάσει στο τέλος της.
Η δεύτερη μέρα πιστεύω πως ήταν ακόμα καλύτερη από την πρώτη. Στην αρχή περιμέναμε για λίγη ώρα στην αίθουσα και έπειτα πήγαμε στο γήπεδο για να κάνουμε μία τελετή έναρξης, λίγο διαφορετική από την πρώτη. Όπως και την προηγούμενη μέρα, μπήκε στην αρχή η πρώτη ομάδα, οπότε έπρεπε να περιμένω τη σειρά της δικής μου ομάδας. Όταν έφτασε τελικά, η σειρά της ομάδας μου μπήκα μέσα στο γήπεδο. Ήμουν πολύ χαρούμενος, επειδή νόμιζα ότι θα καθόμουν στις καρέκλες έξω από αυτό. Όταν βγήκα έξω, συνάντησα τον Στέφανο Σακελλαρίδη και κατάφερα να βγάλω μία φωτογραφία μαζί του. Μπήκα ακόμα μία φορά και όταν βγήκα, έμαθα ότι μπορούσαμε να πάμε στις κερκίδες για να παρακολουθήσουμε τους αγώνες. Έτσι, με μερικούς φίλους μου, πήγα και είδα τον αγώνα του Στέφανου Τσιτσιπά. Ήταν ο τελευταίος αγώνας, αφού η Ελλάδα είχε κερδίσει με σκορ 3-1. Τότε κατεβήκαμε κάτω και λίγο αργότερα στην αίθουσα του προσωπικού ήρθε ο Τσιτσιπάς μαζί με τον Σακελλαρίδη για να δώσουν αυτόγραφα και να βγάλουν φωτογραφίες. Πήρα αυτόγραφα και απ’ τους δύο και έβγαλα φωτογραφία με το Τσιτσιπά. Λίγο μετά όλοι φύγαμε, αφού η διοργάνωση είχε τελειώσει.
Ήταν ένα Σαββατοκύριακο που θα το θυμάμαι για όλη μου τη ζωή! Ήμουν στο ίδιο γήπεδο με επαγγελματίες τενίστες που αγωνίζονταν για τη χώρα τους και είχα την τύχη να γνωρίσω μερικούς από αυτούς. Έκανα πολλούς νέους φίλους και κατάλαβα το πώς είναι να είσαι Ballkid σε ένα τόσο μεγάλο τουρνουά.
Γιαννούλας Νικόλαος, Α1
