03/03/2026
Η Αθήνα, μετά το τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου και τη συντριπτική της ήττα από την Σπάρτη, περνά μια βαθιά πολιτειακή κρίση.
Η επιβολή του στυγνού πολιτεύματος των Τριάκοντα Τυράννων, η κατάλυση κάθε έννομης τάξης, ο πολιτικός κυνισμός και οι ξεδιάντροπες αυθαιρεσίες τους, τους φέρνουν αντιμέτωπους ακόμη και με ομοϊδεάτες τους που όμως δεν έχουν χάσει εντελώς την ανθρωπιά τους.
Ο Θηραμένης, στην δίκη παρωδία που στήνει εις βάρος του ο Κριτίας, μόλις αντιλαμβάνεται ότι όχι μόνο δεν θα έχει δίκαιη δίκη αλλά και ότι επίκειται η θανάτωσή του με έκνομες πρακτικές του Κριτία, έχει την εξής αντίδραση: «Ἀκούσας ταῦτα ὁ Θηραμένης ἀνεπήδησεν ἐπὶ τὴν ἑστίαν καὶ εἶπεν• Ἐγὼ δ’, ἔφη, ὦ ἄνδρες, ἱκετεύω τὰ πάντων ἐννομώτατα…»
Και εδώ προκύπτει το ηθικό και βαθιά ανθρωπιστικό θέμα της Ικεσίας και του Ασύλου. Με κινητήρια δύναμη την Ιστορία και αποσκευές την εξιστορήση του Ξενοφώντα, σας καλώ να αναρωτηθούμε και να ερευνήσουμε:
Ποια είναι η ιστορία αυτών των δύο λέξεων;
Πώς τις αποτυπώνει η ποίηση , η ιστορία, η ζωγραφική;
Όταν μιλάμε για Άσυλο σήμερα πώς το εννοούμε;
Αθηνά Βουρλάκη
