Η 21 Μαρτίου καθιερώθηκε ως Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης από την Εκπαιδευτική Επιστημονική και Πολιτιστική Οργάνωση των Ηνωμένων Εθνών το 1999.
Την έμπνευση για την Ημέρα Ποίησης είχε αρχικά ο ποιητής, πεζογράφος και εικαστικός Μιχαήλ Μήτρας και η ποιήτρια, δοκιμιογράφος και μεταφράστρια Λύντια Στεφάνου, προτείνοντας τον εορτασμό της στην Εταιρεία Συγγραφέων το φθινόπωρο του 1997. Για την καθιέρωσή της σε παγκόσμια κλίμακα, σημαντικό ρόλο διαδραμάτισε ο Βασίλης Βασιλικός, ως πρέσβης της Ελλάδας στην Unesco, που έκανε τη σχετική πρόταση στο Εκτελεστικό Συμβούλιο του οργανισμού.
Φέτος, όπως κάθε χρονιά, την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης γιορτάζουν η Εταιρεία Συγγραφέων, πανεπιστήμια, φορείς, εκδότες και βιβλιοπωλεία, διοργανώνοντας εκδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα.
Παραμένει επίκαιρη η Εισήγηση της Λύντιας Στεφάνου:
«Με την καθιέρωση της Ημέρας της Ποίησης επιδιώκουμε να περάσουμε στην επόμενη χιλιετία το μήνυμα ότι η «Ποίηση είναι για Πάντα». Για όλους τους καιρούς. Έχουμε το δικαίωμα και την υποχρέωση να επιδιώξουμε, στην αυγή του 21ου αιώνα, την καθιέρωση της Εαρινής Ισημερίας, με τον συμβολισμό του ισομοιράσματος ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, ως Ημέρας Ποίησης σ’ έναν κόσμο όπου παίζεται σήμερα, για να κερδηθεί ή να χαθεί, το στοίχημα ενός ολόκληρου πολιτισμού απέναντι στην εκβαρβάρωση».
Οι εκδηλώσεις στην πόλη, από την Παρασκευή 20 Μαρτίου και όλη την επόμενη εβδομάδα, είναι πολλές. Ψάξτε και θα βρείτε καποια που θα σας αρέσει. Στείλτε στο περιοδικό το αγαπημένο σας ποίημα και μοιραστείτε το μαζί μας.
Μοιράζομαι μαζί σας, τρεις στροφές της «Ειρήνης » του ποιητή μας Γ. Ρίτσου, σαν αντίδοτο στην βαρβαρότητα των ημερών.
Γιάννης Ρίτσος – Εἰρήνη
Τ᾿ ὄνειρο τοῦ παιδιοῦ εἶναι ἡ εἰρήνη
Τ᾿ ὄνειρο τῆς μάνας εἶναι ἡ εἰρήνη
Τα λόγια τῆς ἀγάπης κάτω ἀπ᾿ τα δέντρα
εἶναι ἡ εἰρήνη.
Ὁ πατέρας που γυρνάει τ᾿ ἀπόβραδο
μ᾿ ἕνα φαρδύ χαμόγελο στα μάτια
μ᾿ ἕνα ζεμπίλι στα χέρια του γεμάτο φροῦτα
και οἱ σταγόνες τοῦ ἱδρώτα στο μέτωπό του
εἶναι ὅπως οἱ σταγόνες τοῦ σταμνιοῦ
που παγώνει το νερό στο παράθυρο,
εἶναι ἡ εἰρήνη.
Ὅταν οἱ οὐλές ἀπ᾿ τις λαβωματιες
κλείνουν στο πρόσωπο τοῦ κόσμου
και μες στους λάκκους ποὔσκαψαν οἱ ὀβίδες
φυτεύουμε δέντρα
και στις καρδιές ποὔκαψε ἡ πυρκαγιά
δένει τα πρῶτα της μπουμπούκια ἡ ελπίδα
κι οἱ νεκροί μποροῦν να γείρουν στο να πλευρό τους
και να κοιμηθοῦν δίχως παράπονο
ξέροντας πως δεν πῆγε το αἷμα τους τοῦ κάκου,
εἶναι ἡ εἰρήνη.
…..
Αθηνά Βουρλάκη
