Ο Ραφαήλ Σάντσιο, γνωστός και ως Ραφαήλ, γεννήθηκε το 1483 στο Ουρμπίνο και αποτέλεσε έναν από τους σπουδαιότερους ζωγράφους και αρχιτέκτονες της ύστερης Αναγέννησης. Μαθήτευσε στον πατέρα του και τον Περουτζίνο, ενώ έφερε σε επαφή με τον ανθρωπιστικό κύκλο της εποχής. Το έργο του χαρακτηρίζεται από την αρμονία και την ιδανική ομορφιά, όπως φαίνεται στην «Σχολή των Αθηνών», μία από τις κορυφαίες τοιχογραφίες του στο Βατικανό, όπου η αρχαιότητα συνδυάζεται με τον χριστιανισμό. Ο Ραφαήλ εμπνεύστηκε από τους Μιχαήλ Άγγελο και Ντα Βίντσι, υιοθετώντας τον κλασικό ρυθμό και την αναλυτική προοπτική τους. Στα έργα του, το φως είναι διάφανο και εσωτερικό, δημιουργώντας μια αίσθηση καθαρότητας και ισχυρού βάθους. Η επιρροή του φανερώθηκε και στην αρχιτεκτονική, με τη συμμετοχή του στη διεύθυνση των έργων της εκκλησίας του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη. Πέθανε το 1520 σε ηλικία 37 ετών
