Μία ομάδα μαθητών του ομίλου δημοσιογραφίας της Ιωνιδείου Σχολής συμμετείχαμε στο εκκλησιαστικό συνέδριο «Ποιος έγινε πλησίον;», με θέμα τις ποικίλες μορφές βίας που συναντούμε στην καθημερινή μας ζωή και τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να προλαμβάνουμε τέτοιου είδους περιστατικά.

Το συνέδριο διήρκησε δύο ημέρες και ήταν χωρισμένο σε έξι επί μέρους συνεδρίες, τρεις ανά ημέρα, σε κάθε μία από τις οποίες οι μαθητές έθιγαν την βία από μία διαφορετική οπτική. Κάθε συνεδρία διαρκούσε μία περίπου ώρα, με ενδιάμεσα διαλείμματα. Σύνεδρος ήταν κάθε μαθητής που είχε γράψει δοκίμιο πάνω στη βία, το οποίο και απήγγελλε, ενώ στο τέλος μίλησαν και οι μαθητές που είχαν φτιάξει αφίσες. Παρ’ όλα αυτά, οι παρευρισκόμενοι μαθητές μπορούσαν να θέσουν ερωτήσεις στους συνέδρους σχετικά με τα έργα τους ή και την γνώμη τους πάνω σε κάποιο θέμα. Μετά τους χαιρετισμούς των επισήμων και την εισαγωγή που έκαναν οι πατέρες, άρχισε η πρώτη συνεδρία.

Κατά την πρώτη συνεδρία, οι μαθητές έθιξαν το φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας. Συμφώνησαν από κοινού πως πέρα από την βία, τίθεται και σοβαρό ζήτημα καταπίεσης στην οικογενειακή εστία, καθώς είναι πλέον σύνηθες ένας γονέας να καταπιέζει τον έτερο γονέα, αδιαφορώντας για τον αντίκτυπο στην ψυχική υγεία των παιδιών. Πέρα από αυτό, είναι σημαντικό να αντιμετωπίζουμε τέτοιου είδους περιστατικά όσο πιο αντικειμενικά μπορούμε, λαμβάνοντας υπ’ όψιν μας τις γνώμες όλων των εμπλεκομένων, ώστε να μην καταδικαστεί εν τέλει κάποιος άδικα, ούτε να κατηγορηθεί κάποιος για θυματοποίηση, συνειδητή ή υποσυνείδητη.

Στην επόμενη συνεδρία, οι μαθητές αφοσιώθηκαν στην «κουλτούρα του βιασμού» που διέπει την εποχή μας. Μία εύλογη ερώτηση που τέθηκε ήταν πώς θα γαλουχηθεί η νέα γενιά ανδρών, καθώς η εν λόγω κουλτούρα δείχνει να καλλιεργείται με ανησυχητικό ρυθμό σε όλο και νεότερες ηλικίες. Το ζήτημα αυτό αφορά ιδιαίτερα την χώρα μας, όπου εκτιμάται ότι ετησίως λαμβάνουν χώρα 4.000 βιασμοί, εκ των οποίων μόνο το 5% καταγγέλλεται. Άρα 3.800 βιαστές μένουν ατιμώρητοι και συνεχίζουν ελεύθερα να καταστρέφουν ζωές. Στο πλαίσιο αυτό, οι μαθητές πρότειναν να αυστηροποιηθούν οι νόμοι και οι ποινές στους θύτες, να προωθηθεί η φυλετική ισότητα, να ευαισθητοποιηθούν οι πολίτες, να αντιμετωπιστεί η πραγματικότητα με γυμνά μάτια και να εξακριβώνεται ενδελεχώς η αυθεντικότητα των συναφών περιστατικών. Οι γυναίκες αποτελούν τα μεγαλύτερα θύματα, με το 17% των γυναικών να αποκρύπτει την κακοποίηση σε χώρους περίθαλψης, ενώ οι καταγραφείσες γυναικοκτονίες αριθμούν σε 80 κατά την τελευταία τετραετία. Στο σημείο αυτό υπήρξε μία έντονη αντιπαράθεση στο συνέδριο, με τους μαθητές να διαφωνούν για την ορθότητα της σύγκρισης της χώρας μας με άλλες, οι οποίες ενδέχεται να μην είναι τόσο κοινωνικά ανεπτυγμένες.

Κατά την τρίτη συνεδρία, οι μαθητές εντρύφησαν στο ραγδαία αυξανόμενο φαινόμενο της ηλεκτρονικής βίας, γνωστό και με τον όρο «Cyberbullying», το οποίο οφείλεται εν μέρει και στον ηλεκτρονικό αναλφαβητισμό. Τρόποι αντιμετώπισής του αποτελούν η επαρκής ενημέρωση παιδιών και γονέων για την ορθή χρήση του διαδικτύου, καθώς και η αφιέρωση διδακτικών ωρών πάνω στο θέμα. Για να προλαμβάνονται ωστόσο τέτοια περιστατικά, τα σχολείο οφείλουν να μεριμνούν για την συνεχή συμβουλή των ειδικών και των ψυχολόγων μέσα από ημερίδες και συναφείς δράσεις. Όσον αφορά την οπαδική βία, η διάδοση της ευγενούς άμιλλας και της αθλητικής παιδείας, η ευαισθητοποίηση των αθλητικών σωματίων και η ψυχική στήριξη του ατόμου λειτουργούν καταλυτικά στην εξάλειψή της.

Η δεύτερη ημέρα του συνεδρίου ξεκίνησε με την τέταρτη συνεδρία, όπου οι μαθητές πρότειναν λύσεις για την αντιμετώπιση του σχολικού εκφοβισμού. Συγκεκριμένα, έκριναν απαραίτητη την δημιουργία ενός θεσμικού πλαισίου επικοινωνίας με τους γονείς, την ψυχολογική υποστήριξη και την ευαισθητοποίηση των μελών της σχολικής κοινότητας, την διεξαγωγή δράσεων με επαρκή κρατική χρηματοδότηση και την ενεργό πάταξη της βίας και του κλίματος απραξίας σε φυσικό και ηλεκτρονικό επίπεδο, ενώ αντιπαρατέθηκαν πάνω στην αποτελεσματικότητα των ήδη υφιστάμενων προληπτικών μέτρων.

Στην επόμενη συνεδρία οι μαθητές συνέχισαν να προτείνουν διάφορες λύσεις πάνω στον σχολικό εκφοβισμό, προτάσσοντας τον αλληλοσεβασμό, την αλληλοκατανόηση, την αλληλοπροσέγγιση, την επικοινωνία, την διαμεσολάβηση και τον ρόλο ενός υγιούς οικογενειακού περιβάλλοντος. Παρ’ όλα αυτά, αμφιλεγόμενη υπήρξε η συμβολή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης (Social Media) στην έξαρση τέτοιων περιστατικών, καθώς μέσω αυτών τα τελευταία τείνουν να δημοσιοποιούνται. Σε αυτή την συνεδρία συμμετείχαμε και εμείς με το δοκίμιο του Γεώργιου Βλαχάκου με τίτλο «Αν πάσχει ένα μέλος, πάσχουν όλα τα μέλη», το οποίο έλαβε το τρίτο βραβείο στην κατηγορία των κειμένων μαθητών Λυκείου, τονίζοντας την ανάγκη για συνεργασία μεταξύ όλων των μελών της μαθητικής κοινότητας.

Αποτιμώντας γενικότερα το συνέδριο, μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε πως αποτέλεσε μία ευχάριστη εμπειρία και μας έδωσε την δυνατότητα να ακούσουμε πολλές και διαφορετικές απόψεις πάνω σε μείζονα ζητήματα, τα οποία θα απασχολήσουν ιδιαίτερα την γενιά μας στο μέλλον. Θεωρώ πως μέσα από το συνέδριο οι ελπίδες των μαθητών για μία καλύτερη κοινωνία αναζωπυρώθηκαν. Είναι πράγματι ευχάριστο να συνειδητοποιείς ότι η καταπολέμηση της βίας αποτελεί προτεραιότητα και ότι η νέα γενιά δεν επαναπαύεται στα κεκτημένα, αλλά στοχεύει πάντα σε κάτι καλύτερο, ενώ δεν διστάζει να εκφράσει την γνώμη της, ακόμα και αν αυτή δεν ταυτίζεται με τις πεποιθήσεις του κοινωνικού συνόλου. Μέσα από τις συζητήσεις, κατέστη πρόδηλη η θέληση των μαθητών να λύσουν όποιες διαφωνίες έχουν και να προσπαθήσουν από κοινού να εξαλείψουν το φαινόμενο της βίας. Προσωπικά, ευχαριστήθηκα το συνέδριο και χάρηκα που μπόρεσα να εκπροσωπήσω το σχολείο μας ως σύνεδρος. Κυρίως, όμως, ανακουφίστηκα που είδα τόσους συνομήλικούς μας να έχουν ορθούς ηθικά στόχους και να μπορούν να διεξάγουν κόσμιο και εποικοδομητικό διάλογο, σπάνιες αρετές στις μέρες μας.

Αποφασίσαμε να συζητήσουμε για την μουσική, καθώς, αν και συνεχώς παρούσα στις καθημερινές μας ζωές, δεν λαμβάνει την δέουσα προσοχή. Εν αντιθέσει, ο κόσμος πλέον ασχολείται με τα μείζονα κοινωνικά προβλήματα της εποχής, αμελώντας τον πολιτισμό και την πνευματική του καλλιέργεια, άρα και την μουσική. Στοχαζόμενοι τα παραπάνω, θεωρήσαμε αναγκαίο να αναδείξουμε την αξία της και να παροτρύνουμε τον κόσμο να εντρυφήσει στην ιστορία, στα βαθύτερα νοήματά της και στους συναφείς τομείς της.

Η συζήτηση για την επιλογή της θεματικής ήταν αρκετά εποικοδομητική και έθεσε τα «θεμέλια» για κάποια από τα μελλοντικά podcast μας. Όλοι μαζί προτείναμε σχετικά με την μουσική θέματα προς ανάλυση, ανακοινώνοντας ταυτόχρονα για ποιο από αυτά θα μπορούσε και θα ήθελε ο καθένας να μιλήσει. Ανάλογα με την συνάφεια μεταξύ των θεμάτων, χωριστήκαμε αναλόγως σε τέσσερις ομάδες.

Η πρώτη ομάδα εστίασε στην επιρροή της μουσικής στον έφηβο και την ψυχολογία του, καθώς και στις προσωπικές εμπειρίες της με αυτήν. Η δεύτερη, με την σειρά της, αναφέρθηκε στην σύγχρονη μουσική και εξέφρασε την άποψή της όσον αφορά στον αντίκτυπο που έχει στην κοινωνία. Έπειτα, η τρίτη ανέλυσε την μουσική από τεχνολογική ματιά και παρουσίασε σύντομα την πρόσφατη εξέλιξή της. Τέλος, η τέταρτη ασχολήθηκε με την θέση της μουσικής στον κινηματογραφικό χώρο και ανέφερε χαρακτηριστικά παραδείγματα ταινιών που αναδεικνύουν μουσικά θέματα.

 Στην συνέχεια, κάθε ομάδα ακολούθησε δική της «πορεία» και «ρυθμό», αναπτύσσοντας τα θέματά της και διαμορφώνοντας την ροή της εκπομπής, σε συνεργασία πάντα με τις υπόλοιπες. Παρακολουθούσαμε την πρόοδό μας μέσω τακτικών διαδικτυακών συναντήσεων, στις οποίες είχαμε την ευκαιρία να διενεργήσουμε γενικές πρόβες και να αξιολογήσουμε η μία ομάδα την άλλη. Λίγες ημέρες πριν την εκπομπή, ήμασταν όλοι έτοιμοι.

Η ηχογράφηση της εκπομπής ήταν διασκεδαστική, μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Αν και στην αρχή είχαμε λίγο άγχος, πολύ γρήγορα υποχώρησε και επικράτησε μια εύθυμη ατμόσφαιρα. Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι δεν θέλαμε να εξαρτόμαστε τόσο από γραπτές σημειώσεις, αλλά να προσπαθήσουμε να εκφραστούμε ελεύθερα, το οποίο μας ενθάρρυναν να κάνουμε και οι υπεύθυνοι του σταθμού. Όσον αφορά τους τελευταίους, ήταν αρκετά φιλικοί και συνεργατικοί, βοηθώντας μας να συνεχίσουμε την συζήτηση. Η διασκέδαση, όμως, δεν περιοριζόταν μόνο κατά την διάρκεια της εκπομπής, αλλά συνεχίστηκε και μετά από αυτή, όταν αποφασίσαμε να γευματίσουμε για τα «επινίκια».

Αποτιμώντας συνολικά την εκπομπή, ήταν σίγουρα μία αξέχαστη εμπειρία από την οποία αποκομίσαμε πολλά. Είδαμε από κοντά πώς λειτουργεί ένας ραδιοφωνικός σταθμός και πώς πραγματοποιούνται οι εκπομπές του. Είχαμε, επίσης, την ευκαιρία να γνωριστούμε καλύτερα αναμεταξύ μας και να ακούσουμε πολλές και διαφορετικές απόψεις πάνω στην μουσική. Ευχαριστούμε τον σταθμό Αθήνα 9,84 για όλα τα παραπάνω και ευελπιστούμε να ανανεώσουμε πάλι την συνεργασία μας την επόμενη χρονιά.

Για την ώρα ακούστε μας εδώ…

Πατήστε εδώ για την προβολή video!

Το 2023 συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννηση της Άλκης Ζέη (1923-2023), μιας σταθερής αξίας για τη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία μας. Με αυτή την αφορμή το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού ανακήρυξε το 2023 «Λογοτεχνικό Έτος Άλκης Ζέη», διοργανώνοντας σειρά εκδηλώσεων.

Θα τιμήσουμε κι εμείς με τη σειρά μας την αγαπητή μας συγγραφέα με ένα αφιέρωμα σ΄αυτή  εμπνευσμένο από υλικό που αντλήσαμε από τη επίσημη ιστοσελίδα της και την ομαδική εικαστική έκθεση με τίτλο «Ένα παραμύθι για την Άλκη» που επιμελήθηκαν η Ίρις Κρητικού και ο Νίκος Βατόπουλος και είχαμε την ευκαιρία να επισκεφτούμε τον Νοέμβριο στην Ελληνοαμερικανική Ένωση.

Μπορείτε να δείτε το ψηφιακό μουσείο που δημιουργήσαμε για τη ζωή και το έργο της εδώ!

Η Άλκη Ζέη ήταν μία από τις σπουδαιότερες Ελληνίδες συγγραφείς. Το έργο της αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής παιδικής λογοτεχνίας και κρύβει βαθύτερα νοήματα, τα οποία γίνονται αντιληπτά στον αναγνώστη όσο μεγαλώνει. Έχει βραβευθεί πολλές φορές και έχει τιμηθεί μέχρι και από την Ακαδημία Αθηνών, ενώ το έργο της έχει μεταφραστεί σε πάρα πολλές γλώσσες.

Την περασμένη Κυριακή, μάλιστα, πραγματοποιήθηκε επαναπροβολή της ταινίας «Ο μεγάλος περίπατος της Άλκης» (2017), της αυτοβιογραφίας της Άλκης Ζέη, στον κινηματογράφο Δαναό, την οποία ακολούθησε συζήτηση με την παραγωγό, κα Θεοδωράκη, την σκηνοθέτη κα Μαντά και την συγγραφέα κα Μαρίζα Ντε Κάστρο. Ο Όμιλός μας είχε τη χαρά να παρευρεθεί στην προβολή αυτή με αφορμή το αφιέρωμα μας στην Άλκη Ζέη.

 Ο Βίος της Συγγραφέως από Κοινωνικοπολιτική Ματιά

Τα βιβλία της Άλκης Ζέη, αν και απευθύνονται σε παιδιά, αναδεικνύουν τις πολιτικές της πεποιθήσεις μέσω αναφορών, το οποίο αποτέλεσε πρωτοποριακό στοιχείο του έργου της. Ωστόσο, για να καταστούν εύληπτα αυτά τα μηνύματα και για να μπορέσει ο αναγνώστης να τα αναγνωρίσει, πρέπει να είναι οικείος με το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο στο οποίο έζησε η συγγραφέας, καθώς και με την πολιτική της δράση.

Κατοχή (1941-1944)

Η πολιτική δράση της συγγραφέως αρχίζει κατά τα μέσα περίπου της περιόδου της κατοχής (1943). Η Άλκη Ζέη έχει δηλώσει πως υπήρξε ενεργό μέλος της ΕΠΟΝ, έχοντας ενταχθεί σ΄αυτή υπό την επιρροή της θείας της και επίσης γνωστής συγγραφέως, Διδούς Σωτηρίου. Η ΕΠΟΝ (Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων) ήταν οργάνωση νέων της οποίας η ιδεολογία χαρακτηρίζεται ως αντιφασιστική, αντιιμπεριαλιστική και λαοκρατική, αποσκοπώντας στην εθνική απελευθέρωση και στην εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας.

Εμφύλιος Πόλεμος (1946-1949)

Η ΕΠΟΝ αποτέλεσε μέλος του ΕΑΜ, το οποίο μαζί με άλλες αντάρτικες οργανώσεις οργανώθηκαν στον ΔΣΕ (Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας). Τα Δεκεμβριανά και οι επικείμενες συγκρούσεις μεταξύ του ΔΣΕ και του ΕΛΑΣ αποτέλεσαν την αρχή του ελληνικού εμφυλίου πολέμου. Η ήττα του ΔΣΕ σε αυτόν σήμανε την έναρξη διώξεων, βασανιστηρίων και εξοριών για κάθε πολίτη με αριστερά φρονήματα από τις επόμενες κυβερνήσεις, οι οποίες τροφοδοτήθηκαν και από την αρχή του Ψυχρού Πολέμου.  Η συγγραφέας υπήρξε θύμα αυτών των διωγμών. Ο σύζυγός της, Γεώργιος Σεβαστίκογλου, τον οποίο είχε παντρευτεί το 1945, είχε διαφύγει στην Τασκένδη (τότε ΕΣΣΔ, σήμερα Ουζμπεκιστάν) το 1948. Την ίδια χρονιά, η συγγραφέας προσπάθησε να τον ακολουθήσει, αλλά συνελήφθη και εξορίστηκε στην Χίο. Έπειτα από προσπάθειες έξι ετών, κατάφερε να διαφύγει και να συναντήσει τον σύζυγό της στην Τασκένδη.

Πολιτική Πρόσφυγας στην ΕΣΣΔ (1954-1964)

Η ΕΣΣΔ και γενικότερα οι χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας αποτέλεσαν ασφαλή καταφύγια για πολλούς αριστερούς πολιτικούς πρόσφυγες. Η συγγραφέας απέκτησε την κόρη της στην Τασκένδη το 1956. Έπειτα, μετακόμισε με την οικογένειά της στην Μόσχα το 1957, όπου απέκτησε τον γιο της το 1959. Ενώ η συγγραφές σπούδαζε στο τμήμα σεναριογραφίας του Ινστιτούτου Κινηματογράφου της Μόσχας συνέχιζε την συγγραφή. Το 1963 συνέγραψε «Το καπλάνι της βιτρίνας», το οποίο αν και είναι κείμενο παιδικής λογοτεχνίες, δεν διστάζει να κάνει πολιτικές αναφορές στο καθεστώς του Ιωάννη Μεταξά.

Επιστροφή στην Ελλάδα (1964-1967)

Η εξασθένιση των πολιτικών διωγμών επέτρεψε στην συγγραφέα να επανέλθει στην πατρίδα της το 1964, αλλά μόνο για τρία έτη. Η άνοδος του καθεστώτος της 21ης Απριλίου το 1967 σήμανε την αρχή ενός νέου κύκλου πολιτικών διωγμών και η συγγραφέας, έχοντας δημοσιεύσει πλέον βιβλία στα οποία διαφαίνονται οι αριστερές πεποιθήσεις της και έχοντας συνεισφέρει υπέρ του ΔΣΕ στον ελληνικό εμφύλιο, δεν θα μπορούσε να μην καταστεί στόχος των Απριλιανών. Έτσι, διέφυγε το 1967, αυτή τη φορά για το Παρίσι.

Εξόριστη στο Παρίσι (1967-1974) και Επιστροφή στην Ελλάδα (1974-2020)

Από την εξορία της συγγραφέως στο Παρίσι, πρέπει να αναφερθεί πως το 1971, έγραψε τον «Μεγάλο περίπατο του Πέτρου», αυτή τη φορά με θέμα την Κατοχή, την Αντίσταση και την απελευθέρωση. Η συγγραφέας κατάφερε να επιστρέψει στην Ελλάδα το 1974 με την πτώση της Χούντας των Συνταγματαρχών, η οποία σήμανε το οριστικό τέλος των μακροχρόνιων πολιτικών διωγμών. Από το 1974 μέχρι και τον πρόσφατο θάνατό της το 2020 έμεινε αρκετό καιρό στην πατρίδα της.

Η Άλκη Ζέη, έχοντας βιώσει από κοντά τον ελληνικό εμφύλιο, τους πολιτικούς διωγμούς και την εξορία, ήταν λογικό να προσπαθήσει να καταδικάσει όσα συνέβησαν εκείνες τις περιόδους έμπρακτα, μέσω των βιβλίων της. Η συμμετοχή της στην ΕΠΟΝ, η υποστήριξη του ΔΣΕ στον ελληνικό εμφύλιο και η διαφυγή της στην ΕΣΣΔ αναδεικνύουν την πολιτικές της πεποιθήσεις και καθιστούν εύληπτα τα μηνύματα τα οποία προσπαθεί να μεταδώσει στις επόμενες γενεές μέσω των συγγραμμάτων της.

 Χαρακτηριστικά Βιβλία της Συγγραφέως

Γατοκουβέντες: Ένας γάτος, κάπως διαφορετικός από τους άλλους, σε μια οικογένεια λίγο διαφορετική από τις άλλες… Ένας γατούλης, γεμάτος απορίες και άγνωστες λέξεις, όλο δεν καταλαβαίνει και υποθέτει. Μια πρωτότυπη ιστορία της σχέσης των δύο παιδιών μίας οικογένειας με τους γονείς, τους καινούργιους τους συντρόφους, την γκρινιάρα γιαγιά και φυσικά, με τον γάτο τους. Υπάρχει και η αφήγηση του βιβλίου με τη φωνή της ίδιας της συγγραφέως.

Ψεύτης Παππούς: Ο δεκάχρονος Αντώνης έρχεται κάθε μέρα αντιμέτωπος με τις εξωπραγματικές δικαιολογίες του παππού του. Ένας παππούς διαφορετικός, πρώην θεατρίνος, ταξιδεύει τον εγγονό του και την Λαρίσσα φυσικά σ’ έναν κόσμο μαγικό, στο γεμάτο περιπέτειες παρελθόν του.  Αξιοσημείωτη είναι και η δημιουργία της τηλεοπτικής σειράς «Ψεύτης Παππούς», η οποία προβλήθηκε κατά την τηλεοπτική περίοδο 2008-2009 σε σειρά στην ΕΤ1 και έδωσε σάρκα και οστά στις αφηγήσεις αυτού του βιβλίου.

Το Καπλάνι της Βιτρίνας: Δυο αδερφές, ζώντας μαζί με τον παππού τους και το βαλσαμωμένο καπλάνι τους, γύρω από το οποίο ξετυλίγουν την φαντασία τους, καλούνται να ζήσουν σε μικρή ηλικία, μέσα από μια αθώα και παιδική ματιά, την δικτατορία και όλη το σκοτάδι που φέρνει μαζί της. Ένα αυτοδιηγητικό παραμύθι που μιλάει για τον φασισμό και αποκαλύπτει τα πολιτικά φρονήματα της συγγραφέως.

Η Άλκη Ζέη απεβίωσε πρόσφατα (27/02/2020), αφήνοντας πίσω της μία πλούσια λογοτεχνική κληρονομιά προς έμπνευση των μελλοντικών συγγραφέων, ενώ τα βιβλία της συνεχίζουν να εμπνέουν τα παιδιά μέχρι και την σημερινή ημέρα. Αν και η ελληνική λογοτεχνία έχασε μία από τις «μούσες» της, το έργο και η παρουσία της θα τιμώνται αποτίνοντάς της τη δέουσα υστεροφημία.