Η εφηβεία είναι μια περίοδος ζωής γεμάτη εξερεύνηση, αναζητήσεις και ανάγκη για νόημα. Είναι μια φάση όπου οι νέοι δεν διαμορφώνουν μόνο την ταυτότητά τους, αλλά και τη στάση τους απέναντι στον κόσμο. Μέσα σε αυτή τη διαδικασία, ο εθελοντισμός μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο, καθώς προσφέρει ανεκτίμητα οφέλη τόσο για τον ίδιο τον έφηβο όσο και για την κοινωνία που τον περιβάλλει.

Αυτό μπορώ να το βεβαιώσω κι εγώ μέσα από την προσωπική μου εμπειρία. Εδώ και κάποια χρόνια έχω ενταχθεί σε κάποιες μη κερδοσκοπικές οργανώσεις ως έφηβη εθελόντρια . Εκεί ασχολούμαι κυρίως με τους εφήβους και τα παιδιά, τα δικαιώματά τους, την προστασία τους. Επίσης με διάφορες άλλες δημιουργικές δράσεις έχω συμβάλλει στην παραγωγή υλικού για πώληση με σκοπό την οικονομική υποστήριξη ανηλίκων και στη δημιουργία καλλιτεχνικών κατασκευών για τη διακόσμηση διάφορων νοσοκομείων με σκοπό τη βελτίωση της διάθεσης των ανήλικων ασθενών αυτών. Η εμπειρία μου στις παραπάνω δράσεις, εξάλλου, με οδήγησε να συνειδητοποιήσω τα πολλαπλά οφέλη του Εθελοντισμού.

Τα Οφέλη του Εθελοντισμού για τον Έφηβο

Ο εθελοντισμός δεν είναι απλώς μια πράξη καλοσύνης. Είναι ένα εργαλείο ανάπτυξης που ενισχύει την αυτογνωσία, την ενσυναίσθηση και την αίσθηση του «ανήκειν». Πρώτα απ” όλα, οι έφηβοι που συμμετέχουμε σε εθελοντικές δράσεις αναπτύσσουμε δεξιότητες ζωής, όπως η ομαδικότητα, η επικοινωνία και η σωστή διαχείριση χρόνου. Μέσα από την προσφορά, αποκτούμε εμπειρίες που δεν μπορούμε να αποκομίσουμε από τα σχολικά βιβλία, μαθαίνουμε να επιλύουμε προβλήματα σε πραγματικές συνθήκες ή να αλληλεπιδρούμε με διαφορετικούς ανθρώπους.

Επιπλέον, ο εθελοντισμός ενισχύει την αυτοεκτίμησή μας. Όταν ένας έφηβος βλέπει ότι οι προσπάθειές του έχουν πραγματικό αντίκτυπο, αποκτά μεγαλύτερη πίστη στις ικανότητές του. Αισθάνεται χρήσιμος και απαραίτητος, κάτι που μπορεί να λειτουργήσει θεραπευτικά σε περιόδους αμφιβολιών ή χαμηλής αυτοπεποίθησης, που είναι συχνές κατά την εφηβεία.

Μια άλλη σημαντική διάσταση είναι η διεύρυνση των οριζόντων μας. Μέσα από τον εθελοντισμό, εμείς οι νέοι ερχόμαστε σε επαφή με διαφορετικές κουλτούρες, κοινωνικές ομάδες και προοπτικές. Αυτή η εμπειρία μας βοηθά να γίνουμε πιο ανοιχτόμυαλοι και ανεκτικοί απέναντι στη διαφορετικότητα. Παράλληλα, δημιουργούμε φιλίες και σχέσεις που μπορούν να διαρκέσουν μια ζωή, καθώς μοιραζόμαστε εμπειρίες γεμάτες νόημα.

Τα Οφέλη για την Κοινωνία και τους Οργανισμούς

Ας μην ξεχνάμε ότι ο εθελοντισμός από εφήβους δεν ωφελεί μόνο τους ίδιους, αλλά και τις κοινότητες στις οποίες ζουν. Οι εθελοντές γεμίζουν τα κενά που συχνά υπάρχουν στις κοινωνικές υπηρεσίες, στηρίζοντας δράσεις που αφορούν τη φροντίδα ηλικιωμένων, τη διανομή τροφίμων, την προστασία του περιβάλλοντος και πολλές άλλες ανάγκες.

Ειδικά στους ίδιους τους οργανισμούς, η συμμετοχή εφήβων φέρνει φρέσκες ιδέες, ενέργεια και ενθουσιασμό. Οι νέοι είναι γεμάτοι δημιουργικότητα και διάθεση να αλλάξουν τον κόσμο, κάτι που εμπνέει και τους υπόλοιπους συμμετέχοντες. Επιπλέον, η παρουσία εφήβων σε εθελοντικές δράσεις δημιουργεί μια «αλυσίδα αλλαγής», καθώς παρακινούν και άλλους συνομήλικους να συμμετάσχουν.

Ένα Δώρο με Αμφίδρομη Αξία

Ο εθελοντισμός είναι μια εμπειρία που προσφέρει χαρά ταυτόχρονα σε αυτόν που δίνει και σε αυτόν που δέχεται. Για τον έφηβο, είναι μια διαδικασία ωρίμανσης και εξέλιξης, ενώ για την κοινωνία είναι ένας τρόπος να ενισχυθεί η συνοχή και η αλληλεγγύη. Όταν οι νέοι επιλέγουν να αφιερώσουν τον χρόνο τους για να βοηθήσουν, ενδυναμώνουν όχι μόνο τον εαυτό τους, αλλά και το μέλλον όλων μας.

Θα ήθελα να παροτρύνω όλους τους εφήβους να συμμετέχουν σε εθελοντικές δράσεις. Ας μην ξεχνάμε ότι το Γραφείο Εθελοντισμού της πόλης μας βρίσκεται δίπλα στο σχολείο μας! Είναι μια ευκαιρία να συνεργαστούμε με αυτό! Με αυτόν τον τρόπο, όχι μόνο θα συμβάλλουμε από κοινού στη δημιουργία υπεύθυνων και συνειδητοποιημένων πολιτών, αλλά και θα χτίζουμε μια κοινωνία βασισμένη στην κατανόηση, την ενσυναίσθηση και την αγάπη.

Ο ίδιος ο αέρας με κάνει να θέλω να ξεριζώσω τα εντόσθια μου και να τα κρεμάσω ως μορφή διαμαρτυρίας αντί για τις γιρλάντες που στολίζουν τους δρόμους. Αυτή η μέρα είναι “ΠΟΛΥ γλυκιά”, ακόμη και για μένα. Τριαντάφυλλα, αρκουδάκια, γιγαντιαίες καρδούλες και άλλες γελοιότητες, πνίγουν τους δρόμους και την ίδια την ατμόσφαιρα. Ο αέρας έχει άλλη μυρωδιά, μια που παλιά νομίζω μου άρεσε. Τώρα κλεισμένος στο σπίτι, μένω απόμακρος απ” οτιδήποτε θυμίζει αγάπη, οτιδήποτε θυμίζει ζεστασιά στην καρδιά.

Μισώ τα ζευγαράκια, ειδικά αυτά που επιδεικνύουν ΟΛΗ την ώρα  πως είναι μαζί. Ξέρετε αυτά που στα εστιατόρια ταΐζουν τρυφερά ο ένας τον άλλον, αυτά που δίνουν πεταχτά φιλιά στους δρόμους δίχως λόγο και εκείνα που κοιτάζονται στα μάτια και σκάνε γελάκια ευτυχίας. Πολύ μελό… Μόνο εγώ σκέφτομαι, άραγε, κάθε που τα βλέπω πως σε κάνα τρίμηνο θα είναι στα μαχαίρια και δεν θα ανέχονται καν να ξεστομίσουν ο ένας το όνομα του άλλου και θα το αντικαταστήσουν με το γνωστό:” ΠΡΩΗΝ”;

Όλα είναι απλά ένα ψέμα αυτή τη μέρα, όλοι με τη θέληση μας σαν να παίρνουμε μέρος σε μια παράσταση στην οποία γίνεται συνέχεια τοποθέτηση προϊόντων από τα μεγάλα καταστήματα και εμείς χαιρόμαστε σαν σωστοί καταναλωτές. Αυτό είναι μόνο, εκμεταλλεύονται τα λεπτά νήματα του μυαλού μας, τα οποία είναι προσκολλημένα στην ιδέα της αγάπης. Δεν υπάρχει μέρα των ερωτευμένων, γιατί δεν υπάρχουν όντως ερωτευμένοι.

Αφού ο καθένας περιγράφει τον έρωτα με άλλο τρόπο, τότε πώς ξέρουμε πως νιώθουμε όλοι το ίδιο και ενωνόμαστε να το γιορτάσουμε; Πολύ απλά μπορεί αυτό που αποκαλεί κάποιος έρωτα να είναι η σωματική έλξη, η επιθυμία του να νιώσει αναγκαίος, συμπαθητικός ή και μοναδικός, κάποιος άλλος μπορεί απλά να γουστάρει να πληγώνει, να θέλει να έχει κάποιον να τον εκμεταλλεύεται ή να αναζητά συντροφιά σε ανθρώπους που ταιριάζουν με τα πρότυπά του. Αυτό δεν είναι έρωτας ούτε ξέρω και τι είναι, μπορεί κιόλας να μην υπάρχει ο έρωτας σαν έννοια και να την δημιούργησαν οι παλιότεροι έτσι για παρηγοριά.

Πάντως ένα είναι σίγουρο, ότι κι αν είναι, δεν το αντέχω άλλο. Ναι με πλήγωσαν, ναι την ελέγαν αγάπη και ναι τούτη τη μέρα θα γιορτάζω με το φάντασμα της…

 Της Αγγελικής Βουγιουκλάκη

Φέτος συμπληρώνονται πενήντα χρόνια από την πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας και την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας στη χώρα μας. Με αφορμή τη σημαντική αυτή επέτειο της Μεταπολίτευσης ας θυμηθούμε τα βασικά γεγονότα που τη διαμόρφωσαν.

Το χρονικό της ελληνικής δικτατορίας

Η ελληνική δικτατορία, γνωστή και ως «Καθεστώς των Συνταγματαρχών», έλαβε χώρα από το 1967 έως το 1974. Ήταν μια περίοδος στρατιωτικής διακυβέρνησης με επικεφαλής μια ομάδα αξιωματικών του στρατού που κατέλαβαν την εξουσία με πραξικόπημα στις 21 Απριλίου 1967.  Η δικτατορία φίμωσε την πολιτική ελευθερία, έλεγχε τα μέσα ενημέρωσης και χρησιμοποίησε τον φόβο για να καταστείλει την αντιπολίτευση.

Επικεφαλής του πραξικοπήματος ήταν ο συνταγματάρχης Γεώργιος Παπαδόπουλος, ο οποίος κήρυξε γρήγορα στρατιωτικό νόμο και συνέλαβε χιλιάδες πολιτικούς αντιπάλους, ακτιβιστές και διανοούμενους. Πολλοί φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν ή εξορίστηκαν. Επί δικτατορίας, η κυβέρνηση έλεγχε αυστηρά την ελληνική κοινωνία. Η ελευθερία του λόγου περιορίστηκε σοβαρά και η πολιτιστική ζωή περιορίστηκε από τη λογοκρισία. Οι συνταγματάρχες προώθησαν ένα παραδοσιακό και συντηρητικό όραμα της ελληνικής κοινωνίας και χρησιμοποίησαν εθνικιστική προπαγάνδα για να κερδίσουν υποστήριξη, ενώ προσπαθούσαν επίσης να εξαλείψουν τυχόν αριστερές ή υπέρ της δημοκρατίας επιρροές.

Ωστόσο, στις αρχές της δεκαετίας του 1970, η δικτατορία είχε αρχίσει να χάνει την επιρροή της. Οι σκληρές πολιτικές του καθεστώτος και οι οικονομικοί αγώνες είχαν προκαλέσει απογοήτευση στον ελληνικό λαό. Το 1973, μια σημαντική πρόκληση ήρθε όταν φοιτητές του Πολυτεχνείου διαδήλωσαν κατά του καθεστώτος. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου, όπως έγινε γνωστό, προσέλκυσε χιλιάδες νέους και πολίτες που είχαν αγανακτήσει με τη δικτατορία. Το καθεστώς απάντησε με απροκάλυπτη βία, στέλνοντας τανκς και στρατιωτικές μονάδες για να συντρίψουν τη διαμαρτυρία. Πολλοί διαδηλωτές συνελήφθησαν, τραυματίστηκαν ή σκοτώθηκαν και η βίαιη καταστολή συγκλόνισε την ελληνική κοινή γνώμη και τη διεθνή κοινότητα.

Το 1974 η κατάσταση έφτασε σε οριακό σημείο. Ο Παπαδόπουλος ανατράπηκε από έναν άλλο στρατιωτικό, τον ταξίαρχο Δημήτριο Ιωαννίδη, ο οποίος ήταν ακόμη πιο ακραίος στις απόψεις του. Ο Ιωαννίδης προσπάθησε να πάρει τον έλεγχο της Κύπρου, υποστηρίζοντας ένα πραξικόπημα για την ανατροπή του προέδρου της, Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Αυτή η ενέργεια απέτυχε. Η Τουρκία, φοβούμενη ότι η Κύπρος θα ενωνόταν με την Ελλάδα, εισέβαλε στο βόρειο τμήμα του νησιού στις 20 Ιουλίου 1974. Η εισβολή στην Κύπρο ήταν καταστροφή για την Ελλάδα. Η ελληνική δικτατορία ήταν αδύναμη να ανταποκριθεί αποτελεσματικά και η κατάσταση ξέφυγε από τον έλεγχο.

 Η Κυπριακή κρίση συνέβαλε άμεσα στην πτώση της ελληνικής δικτατορίας. Αντιμέτωπο με την εκτεταμένη δημόσια οργή και τη διεθνή κατακραυγή, το στρατιωτικό καθεστώς κατέρρευσε και η δημοκρατία αποκαταστάθηκε στην Ελλάδα. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, πρώην πρωθυπουργός, επέστρεψε από την εξορία και ανέλαβε ηγέτης της χώρας. Έγιναν ελεύθερες εκλογές και η Ελλάδα ξεκίνησε τη διαδικασία οικοδόμησης μιας δημοκρατικής κυβέρνησης.

Πηγές:

https://www.sansimera.gr/articles/250

https://www.in.gr/2023/04/21/moments/21-apriliou-1967-oi-logoi-pou-eferan-ti-diktatoria/

Εικόνες:

https://eleftherostypos.gr/istories/afieroma-50-chronia-apo-tin-apokatastasi-tis-dimokratias

https://collections.otegroupmuseum.gr/exhibits/%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%AE-%CE%BA%CF%89%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%BB%CE%AE-%CF%83%CF%84/