Για τους μαθητές που συμμετέχουν, η διαδικασία ξεκινά από το σπίτι. Η επιλογή των προϊόντων από το ράφι του σούπερ μάρκετ μαζί με τους γονείς τους, η τοποθέτησή τους στην κούτα της τάξης και η οργάνωση της αποστολής στην εκκλησία δημιουργούν μια σειρά από πρωτόγνωρα συναισθήματα:
• Ενσυναίσθηση: Τα παιδιά έρχονται σε επαφή με την πραγματικότητα που βιώνουν συνάνθρωποί μας, κατανοώντας ότι η αφθονία δεν είναι δεδομένη για όλους.
• Ικανοποίηση: Η χαρά της προσφοράς επισκιάζει συχνά τη χαρά της απόκτησης. Η σκέψη ότι «αυτό το κουτί θα φτάσει στο τραπέζι ενός παιδιού σαν κι εμένα» γεμίζει τους μαθητές με υπερηφάνεια.

• Ενότητα: Η δράση αυτή λειτουργεί ως συνεκτικός δεσμός. Οι μαθητές συνεργάζονται, μοιράζονται αρμοδιότητες και νιώθουν μέλη μιας κοινότητας που νοιάζεται.

«Όταν βάζω κάτι στην κούτα, νιώθω ότι γίνομαι κι εγώ μέρος της γιορτής κάποιου άλλου», ανέφερε χαρακτηριστικά ένας μαθητής της Α” τάξης.

Η ανθρωπιστική βοήθεια στην εφηβική και παιδική ηλικία δεν ωφελεί μόνο τον αποδέκτη, αλλά κυρίως τον ίδιο τον εθελοντή. Μέσα από τέτοιες δράσεις, οι νέοι διαμορφώνουν αλληλέγγυο χαρακτήρα, αποκτούν κοινωνική συνείδηση και μαθαίνουν να αναλαμβάνουν ευθύνη για τα προβλήματα της κοινωνίας τους και να γίνονται μέρος της λύσης. Ενισχύουν την αυτοεκτίμησή τους, αισθανόμενοι ότι η δράση τους έχει πραγματικό αντίκτυπο στον κόσμο και οι ίδιοι νιώθουν ικανοί και χρήσιμοι. Οι κούτες που θα παραδοθούν στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου Σπάρτης για τις άπορες οικογένειες μεταφέρουν κάτι πολύ πιο πολύτιμο από τρόφιμα: μεταφέρουν ελπίδα. Δείχνουν ότι σε μια εποχή που συχνά χαρακτηρίζεται από ατομικισμό, το σχολείο μας παραμένει ένα κύτταρο ανθρωπιάς.

Συγχαρητήρια σε όλους τους μαθητές, τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς που αποδεικνύουν ότι οι γιορτές έχουν νόημα μόνο όταν τις μοιραζόμαστε.

Από το 2ο Γυμνάσιο Σπάρτης

Την Άνοιξη η φύση ξυπνά. Τα δέντρα βλασταίνουν, τα λουλούδια ανθίζουν με κάθε λογής χρώματα (πάρε για παράδειγμα τις πασχαλιές, τις τουλίπες, τις μαργαρίτες), τα πουλιά κελαηδούν και ο ήλιος γίνεται πιο ζεστός. Η εποχή αυτή επηρεάζει τη διάθεσή μας. Φέρνει αισιοδοξία, ανανέωση, χαρά και την επιθυμία για εξόδους και δραστηριότητες. Η Άνοιξη είναι σύμβολο της αναγέννησης, της ελπίδας και των νέων ξεκινημάτων. Είναι μια ευκαιρία να αφήσουμε πίσω μας τον χειμώνα και να αγκαλιάσουμε το φως, είναι μια ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης για όλες τις μορφές τέχνης.

Στο padlet που ακολουθεί οι μαθητές και οι μαθήτριες έγραψαν για τις δικές τους ανοιξιάτικες εμπειρίες, για τα συναισθήματα που τους γεννά η εποχή, για τα χρώματα και τα αρώματα που τους γοητεύουν. Εμπνεύστηκαν μικρές ιστορίες και ποιήματα. Ζωγράφισαν ή φωτογράφισαν ανοιξιάτικα τοπία, λουλούδια, έντομα, ή κάτι που τους ενθουσίασε, ακόμη κι ένα μουσικό κομμάτι που θεωρούν ότι την αντιπροσωπεύει.

https://padlet.com/isabelina/padlet-dfr42rbd68rfvsfn

2ο Γυμνάσιο Σπάρτης 

Στον συνεργατικό ηλεκτρονικό τοίχο digipad.app, που θα βρείτε εδώ , αναρτήθηκαν πολλά άρθρα από τα μέλη του Δικτύου σχολείων μαθητικών εντύπων e-τύπος, τα οποία έδιναν πληροφορίες για τα επεισόδια που οδήγησαν στον εορτασμό της Γυναίκας στις 8 Μαρτίου, αλλά και πρόβαλαν τη δράση διακεκριμένων γυναικών, και πιο συγκεκριμένα των παρακάτω:

• Simone de Beauvoir, φεμινίστρια συγγραφέας
• Αmelia Earhart, αεροπόρος
• Ηρώ Κωνσταντοπούλου, αντιστασιακή αγωνίστρια
• Καλλιρόη Παρρέν, φεμινίστρια δημοσιογράφος
• Μαρί Κιουρί, φυσικός νομπελίστας
• Άννα Πάβλοβα, μπαλαρίνα
• Κική Δημουλά, ποιήτρια
• Πολικάρπα Σαλαβαριέτα, κατάσκοπος
• Margaret Hamilton, προγραμματίστρια
• Βασιλική Θάνου, πρωθυπουργός
• Γκρέτα Τούνμπεργκ, ακτιβίστρια για το περιβάλλον
• Μαρία Καρυστιανού, μητέρα θύματος στην τραγωδία των Τεμπών
• Μαλάλα Γιουσαφζάι, αγωνίστρια κατά της κακοποίησης γυναικών
• Έλεν Κέλερ που βοήθησε με τη νοηματική γλώσσα τους κωφαλάλους
• Ρόζα Παρκς που αντιστάθηκε στον φυλετικό διαχωρισμό στα λεωφορεία

      Ειδικά οι μαθητές και οι μαθήτριες του 2^ου Γυμνασίου Σπάρτης, αφού διδάχτηκαν την τεχνοτροπία των ιαπωνικών ποιημάτων χαϊκού, πειραματίστηκαν γράφοντας δικά τους χαϊκού με θέματα που τους ενδιέφεραν, ενώ χρησιμοποίησαν την ΤΝ για τη δημιουργία εικόνων οι οποίες  πλαισιώνουν τις δημιουργίες τους.

         Δεν έχετε παρά να απολαύσετε τα ποιήματα εδώ.

Η Ανάσταση του Θεανθρώπου να μας δείξει το δρόμο προς την αγαλλίαση και την απόλυτη ευτυχία. Ας εστιάσουμε στις όμορφες, μικρές απολαύσεις της ζωής: μια ένδειξη αγάπης στο συνάνθρωπό μας, ένα χαμόγελο, μια καλή κουβέντα… Η αγάπη είναι ένα αίσθημα τόσο δυνατό, που μπορεί να κάνει τον κόσμο που ζούμε, και όπου πρόκειται να μεγαλώσουν τα παιδιά μας, καλύτερο! Στο χέρι μας είναι, λοιπόν, να τον ομορφύνουμε. Καλό Πάσχα!

Από τη συντακτική ομάδα  της Σχολικής Σφαίρας του 2ου Γυμνασίου Σπάρτης

Ένα άλλο έθιμο, σχετικό με τη μαντική, γίνεται σε μερικά χωριά με τα κόκκινα αυγά, το δεύτερο αυτό χαρακτηριστικό πασχαλινό φαγώσιμο.

Παραχώνουν στη γη ένα αυγό τη Μεγάλη Πέμπτη και το βγάζουν την Κυριακή. Απ” τα σχήματα των κηλίδων, που έχουν σχηματισθεί πάνω στο τσόφλι, προλέγουν οι εμπειρικοί τα μέλλοντα.

Τα αυγά, στα χωριά, τα μαζεύουν από τη Μεγάλη Σαρακοστή, που τότε δεν τα τρώνε γιατί νηστεύουν. Παλαιότερα, ήταν γενική συνήθεια να τα πηγαίνουν στην εκκλησία να τα ευλογήσει ο παπάς, πριν ακόμη τα θάψουν, τη Μεγάλη Πέμπτη.

Άλλο έθιμο που γίνεται στη Μάνη, είναι και το ζύμωμα. Από την Μεγάλη Πέμπτη ζυμώνουν οι νοικοκυρές από μια λαμπριάτικη κουλούρα, με «επτάζυμο ζυμάρι» για καθέναν του σπιτιού, τους βαφτισιμιούς, τους συγγενείς και τους φίλους – ακόμη και γι” αυτούς που λείπουν στα ξένα – και ετοιμάζουν τη νόστιμη γαλατόπιτα.

Σε χωριά της Μάνης, τη δεύτερη μέρα του Πάσχα τηρείται το έθιμο της λιτανείας. Το πρωί ξεκινούν οι ιερείς από τις εκκλησίες και τους ακολουθούν οι πιστοί κρατώντας εικόνες και σταυρούς. Στη συνέχεια κάνουν τον γύρο των χωριών και ψέλνουν αναστάσιμα τροπάρια και παρακλήσεις. Μάλιστα σε πολλά χωριά η πομπή πηγαίνει στο κοιμητήριο όπου εκεί περιμένουν οι συγγενείς των νεκρών. Πάνω στα ανθοστολισμένα μνήματα είναι τοποθετημένα το θυμιατήρι πασχαλιάτικα κουλούρια και αυγά, ενώ στους τάφους των νεκρών που έφυγαν από τη ζωή λίγο πριν το Πάσχα, υπάρχουν κουλούρια σε μέγεθος μεγάλου χωριάτικου ψωμιού, τα λεγόμενα «δοξάρια».

Η Μεγάλη Παρασκευή είναι ημέρα πένθους, απόλυτης αργίας και νηστείας. Παλαιότερα στην Αλευρού, τη μέρα αυτή έριχναν λίγη καπνιά από το τζάκι σε ένα ποτήρι με ξύδι και έπιναν τρεις γουλιές, κανείς δεν κάρφωνε και γενικά απέφευγαν να κάνουν οποιαδήποτε εργασία. Επίσης δεν έτρωγαν τίποτα γλυκό και το φαγητό τους συνήθως ήταν λίγες φακές χωρίς λάδι.

Πριν από το μεσημέρι, υπό τον πένθιμο ήχο της καμπάνας, γίνεται στην εκκλησία η τελετή της Αποκαθήλωσης του Κυρίου. Μετά οι γυναίκες του χωριού στολίζουν το κουβούκλιο του Επιταφίου με ανοιξιάτικα άνθη και τοποθετούν από κάτω ένα πανέρι με φρούτα. Το βράδυ γίνεται η περιφορά του Επιταφίου. Στην πομπή που σχηματίζεται μπροστά πηγαίνουν ο Σταυρός και τα Εξαπτέρυγα, ακολουθεί ο Επιτάφιος, μετά ο ιερέας με τους ψάλτες και πιο πίσω ακολουθεί ο κόσμος κρατώντας στα χέρια του αναμμένα κεριά. Όσοι πιστοί δεν μπορούν να ακολουθήσουν, βγαίνουν στο κατώφλι του σπιτιού τους και όταν ο Επιτάφιος πλησιάσει, ανάβουν κεριά και καίνε πάνω σε ένα κεραμίδι κάρβουνα με μοσχολίβανο. Όταν ο καιρός το επιτρέπει ή περιφορά γίνεται στα γραφικά δρομάκια του χωριού. Τέλος, έξω από την είσοδο του ναού, οι άντρες κρατούν το κουβούκλιο του Επιταφίου, ώστε οι πιστοί να σκύψουν και περνώντας από κάτω να μπουν στην εκκλησία. Ακολουθεί και ο Επιτάφιος και, αφού τελειώσει η λειτουργία, μοιράζονται σε όλους μικρά κομμάτια από τα φρούτα.

Την επόμενη μέρα τα άνθη του Επιταφίου τοποθετούνται σε ένα πανέρι και μοιράζονται στις γυναίκες του χωριού. Τα άνθη αυτά τα κρατούν στο εικονοστάσι ως φυλαχτό και αν κάποιος αρρωστήσει, βάζουν στα κάρβουνα μερικά από τα «σταυρολούλουδα» και τον λιβανίζουν.

Το Μεγάλο Σάββατο το πρωί στην εκκλησία τελείται η Ακολουθία της Πρώτης Ανάστασης και στις 12:00 το μεσημέρι αρχίζουν να χτυπούν χαρμόσυνα οι καμπάνες. Τότε στο χωριό πραγματοποιείται το έθιμο των τουφεκιών. Νέοι από την Αλευρού και από τα διπλανά χωριά στέκονται στην πλατεία, πίσω από το ιερό της εκκλησίας και ρίχνουν με τα τουφέκια τους στον αέρα.

Την Κυριακή του Πάσχα στην Αλευρού, σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ελλάδα, το σούβλισμα του αρνιού την ημέρα αυτή δεν αποτελεί μέρος της παράδοσης. Οι κάτοικοι το μεσημέρι της Λαμπρής συνηθίζουν να τρώνε πάλι την πατροπαράδοτη μαγειρίτσα ή κρέας μαγειρευτό κι αυτό γιατί μετά την πολυήμερη νηστεία το στομάχι τους είναι εξαντλημένο.

Το απόγευμα της Κυριακής του Πάσχα, φορώντας τα γιορτινά τους και κρατώντας τις αναστάσιμες λαμπάδες τους, πηγαίνουν στην εκκλησία όπου τελείται η Λειτουργία της Αγάπης. Παλαιότερα μετά το σχόλασμα της εκκλησίας ακολουθούσε μεγάλο γλέντι στην πλατεία του χωριού.

Τη Δευτέρα του Πάσχα οι κάτοικοι της Αλευρούς από πολύ νωρίς το πρωί ανάβουν τους φούρνους τους και προετοιμάζουν το φαγητό τους. Την Δευτέρα του Πάσχα συνηθίζεται να ψήνουν στον φούρνο ένα ολόκληρο κατσικάκι με πατάτες, ενώ πολλές φορές ψήνουν ξεχωριστά το κεφαλάκι του ζώου με φρέσκα σπαράγγια. Για να δώσουν δε περισσότερη γεύση στα φαγητά τους, συμπληρώνουν φρέσκια ρίγανη και λίγο τοματοπελτέ. Αφού φουρνίσουν τα ταψιά τους, παίρνουν πάλι τις αναστάσιμες λαμπάδες και φεύγουν για την Θεία Λειτουργία, όπου την ημέρα αυτή τελείται στον ναό του κοιμητηρίου, τον Άγιο Ταξιάρχη. Τα παλαιότερα χρόνια μετά το σχόλασμα της εκκλησίας, ο κόσμος μαζευόταν στα αλώνια όπου όλοι μαζί γλεντούσαν με τραγούδια, χορό, μεζέδες και άφθονο κρασί.

Το πρωί της Πρωτοχρονιάς, αφού επέστρεφαν από την εκκλησία, κρέμαγαν την κουλούρα στο κέρατο του βοδιού τους και περίμεναν πότε αυτό θα την τινάξει από το κεφάλι του. Αν μετά το τίναγμα η κουλούρα έπεφτε στο πάτωμα με την όψη προς τα επάνω, έλεγαν ότι η σοδειά της νέας χρονιάς θα ήταν καλή. Το μεσημέρι συνήθιζαν να τρώνε το παραδοσιακό φαγητό της πρωτοχρονιάς, πού ήταν κοτόσουπα αυγολέμονο και μάλιστα από κότα μιας … κάποιας ηλικίας ώστε να βγάλει και αρκετό ζωμό. Για να γλυκάνουν δε τον νέο χρόνο και όλη την οικογένεια, έφτιαχναν λαλαγγίδες (τηγανίτες).

      Η Σπάρτη, η πρωτεύουσα του Ν. Λακωνίας, βρίσκεται χτισμένη στην κοιλάδα  του ποταμού Ευρώτα και αποτελεί ένα σύγχρονο αστικό κέντρο, με πλατιούς και δεντροφυτεμένους δρόμους, μεγάλες πλατείες, και νεοκλασικές οικοδομές. Η περιοχή είναι καταπράσινη από ελιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, μουριές και άλλα δέντρα. Στα νοτιοδυτικά, υψώνεται ο Ταΰγετος με τις πανύψηλες κορυφές και την άγρια ομορφιά του, ενώ στα ανατολικά της πόλης βρίσκεται η οροσειρά του Πάρνωνα, κατάφυτη από έλατα και άλλα δέντρα.

      Αν ταξιδέψετε στη γη του Μενέλαου και της Ωραίας Ελένης θα γνωρίσετε την μακραίωνη ιστορία αυτού του τόπου. Επισκεφθείτε το Αρχαιολογικό Μουσείο της Σπάρτης για να δείτε από κοντά εκθέματα, που καλύπτουν τη χρονική περίοδο από τη νεολιθική μέχρι την ύστερη ρωμαϊκή εποχή! Δείτε τα ευρήματα από τις σπουδαιότερες προϊστορικές θέσεις της Λακωνίας στην Οικία των Ψηφιδωτών, γνωρίστε από κοντά τον μυκηναϊκό τάφο του Βαφειού και της Πελλάνας, το Μενελάιον, τον αρχαιολογικό χώρο στον οποίο οι ανασκαφές αναδεικνύουν το παλάτι του Μενέλαου, τα ρωμαϊκά λουτρά και την ακρόπολη με το αρχαίο θέατρο μέσα στην πόλη, περιηγηθείτε στα κοντινά κάστρα του Μυστρά και του Γερακείου.

         Το σχολείο μας με 230 μαθητές συστεγάζεται με το 2ο ΓΕΛ Σπάρτης και βρίσκεται σε κεντρικό σημείο της πόλης μας. Θα ήταν τιμή μας και χαρά μας να σας φιλοξενήσουμε και να μας δοθεί η ευκαιρία να γνωριστούμε από κοντά.