Το αποτέλεσμα ήταν μια εντυπωσιακή συνάντηση πολιτισμών. Τα ελληνικά «συνομίλησαν» ψηφιακά με την αγγλική, την αλβανική, την αραβική και δεκάδες άλλες γλώσσες, αποδεικνύοντας ότι:

• Η γλώσσα είναι γέφυρα: Παρά τις διαφορετικές καταγωγές μας, η ανάγκη για επικοινωνία μας ενώνει.
• Πλούτος στη διαφορετικότητα: Κάθε λέξη στο σύννεφό μας κουβαλά μια ιστορία και έναν πολιτισμό.
• Σεβασμός στις ρίζες: Τιμώντας την ελληνική γλώσσα, αναγνωρίζουμε ταυτόχρονα την αξία κάθε μητρικής γλώσσας που ακούγεται στις αυλές των σχολείων μας.

Πολλές γλώσσες, μία σχολική οικογένεια. Το Δίκτυο e-τύπος τιμά την ελληνική γλώσσα αγκαλιάζοντας όλες τις μητρικές φωνές των μαθητών/τριών του. Γιατί οι λέξεις μας έχουν δύναμη μόνο, όταν μοιράζονται!

Πατώντας τον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε και εσείς να συμμετέχετε στη δημιουργία του συννεφόλεξου:

https://www.menti.com/almf9ny8xx42

Στον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να δείτε πώς διαμορφώνεται το συννεφόλεξο:

 https://www.mentimeter.com/app/presentation/alajw3y73cgm7abba3wegwta55t6ized/edit?source=share-modal

Οι λέξεις του συννεφόλεξου όπως έχει διαμορφωθεί μέχρι στιγμής

Μια επίσκεψη γεμάτη ζεστασιά και ιστορία 

Η συντακτική μας ομάδα έγινε δεκτή με ιδιαίτερη χαρά από την Πρόεδρο κ. Φωτεινή Καμίτα και δύο μέλη του συλλόγου, την κ. Δήμητρα Κουντούδη και τον κ. Θεολόγη Μελά. Κατά την ξενάγησή μας, είδαμε έναν χώρο γεμάτο ζωή και δραστηριότητα:

• Περιηγηθήκαμε στην αίθουσα χορού, εκεί όπου η χορευτικές ομάδες δίνουν ζωή στους ρυθμούς της Μικράς Ασίας.

• Επισκεφθήκαμε τον χώρο ζωγραφικής, όπου η τέχνη συναντά την παράδοση, ενώ ενημερωθήκαμε και για τα τμήματα χορωδίας, αγιογραφίας και οικοκυρικών που λειτουργούν με επιτυχία για τα 200 μέλη του συλλόγου.

Φορώντας την Ιστορία: Μια μοναδική εμπειρία

Η πιο δυνατή στιγμή της επίσκεψής μας ήταν όταν μαθήτριες-μέλη της ομάδας μας είχαν την τιμή να φορέσουν τις παραδοσιακές στολές του συλλόγου. Είχαμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε από κοντά:

1. Την επιβλητική αστική στολή, σύμβολο της αρχοντιάς των μεγάλων κέντρων της Ιωνίας.
2. Την παραδοσιακή φορεσιά της Κάτω Παναγιάς, μια αυθεντική ενδυμασία που κουβαλά την ιστορία και την καθημερινότητα των προσφύγων προγόνων μας.

Τα μέλη της συντακτικής μας ομάδας με τις παραδοσιακές στολές του Μικρασιατικού Συλλόγου Κοζάνης, Μαρία Παυλίδου, Χαρά Πολωνίδου και Μαρία Κουτράκη

Δράση και Εκδοτικό Έργο

Ο σύλλογος κρατά τη μνήμη ολοζώντανη μέσα από πολλές εκδηλώσεις καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.  Αντιπροσωπευτικές ετήσιες εκδηλώσεις είναι:

• η κοπή της βασιλόπιτας και ο ετήσιος χορός
• η συνάντηση χορωδιών απ” όλη την Ελλάδα πάντα στις 29 Μαΐου, στην επέτειο της Άλωσης της Πόλης
• η επέτειος της μνήμης της Μικρασιατικής Καταστροφής τον Σεπτέμβριο με μνημόσυνο, ομιλίες και κατάθεση στεφάνων στο μνημείο Μικρασιατικού Ελληνισμού.

Ιδιαίτερη εντύπωση μας προκάλεσε η εκδοτική τους δραστηριότητα, που συχνά αγκαλιάζει τη σχολική κοινότητα της Κοζάνης:

• Το λεύκωμα «100 χρόνια μνήμης Μ. Ασίας» (1922-2022).
• Το βιβλίο «Η Μικρασιατική Καταστροφή μέσα από 24 γράμματα» σε συνεργασία με το 4ο ΓΕΛ Κοζάνης.
• Το πρόσφατο έργο «Μικρασιάτικες Γεύσεις» σε συνεργασία με το 1ο ΓΕΛ Κοζάνης.

Ένα Μεγάλο «Ευχαριστώ»

Κλείνοντας αυτό το αφιέρωμα, η συντακτική ομάδα της εφημερίδας «ενός τετάρτου υπόθεση» αισθάνεται την ανάγκη να ευχαριστήσει θερμά την Πρόεδρο κ. Φωτεινή Καμίτα και τα μέλη του Μικρασιατικού Συλλόγου Π.Ε. Κοζάνης, Δήμητρα Κουντούδη και Θεολόγη Μελά, για την άψογη φιλοξενία τους.

Σας ευχαριστούμε που μας ανοίξατε την πόρτα σας, μας εμπιστευτήκατε τις πολύτιμες στολές σας και μοιραστήκατε μαζί μας το όραμά σας. Η αγάπη σας για τη Μικρά Ασία και ο τρόπος που μεταλαμπαδεύετε την ιστορία στις νεότερες γενιές αποτελούν για εμάς αληθινή έμπνευση.

Γνωρίστε τον Σύλλογο

Για όσους θέλουν να μάθουν περισσότερα για το έργο και τις δράσεις του συλλόγου, μπορείτε να τους βρείτε:

Facebook: Μικρασιατικός Σύλλογος Π.Ε. Κοζάνης

 H συντακτική ομάδα του 4ου Γυμνασίου Κοζάνης «ενός τετάρτου υπόθεση»

Το έργο αυτό ξεκίνησε αμέσως μετά την κήρυξη του πολέμου, τον Νοέμβριο του 1940, και ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο του 1941 λίγο πριν την είσοδο των γερμανικών στρατευμάτων στην Αθήνα.  Αρχικά, στόχος ήταν η προστασία των αρχαιοτήτων από τους βομβαρδισμούς. Όμως εξασφάλισε και τη διάσωση ανεκτίμητων έργων τέχνης από τη ναζιστική λεηλασία.

Λόγω του τεράστιου όγκου των αγαλμάτων, αποφασίστηκε η ταφή τους να γίνει κάτω από το δάπεδο των αιθουσών του Μουσείου. Αρχικά, ανοίχθηκαν βαθιά ορύγματα στα οποία τοποθετήθηκαν τα γλυπτά, τυλιγμένα και προστατευμένα. Στη συνέχεια, καλύφθηκαν με άμμο και τα δάπεδα πλακοστρώθηκαν ξανά, ώστε οι αίθουσες να φαίνονται τελείως άδειες.

Σύμφωνα με την αρχαιολόγο Σέμνη Καρούζου που κατέγραψε την πορεία της επιχείρησης, οι εθελοντές που συμμετείχαν, συγκεντρώνονταν πολύ πρωί στο μουσείο και έφευγαν αργά το βράδυ. Για την κάθοδο των αγαλμάτων στα ορύγματα χρησιμοποιήθηκαν αυτοσχέδιοι ξύλινοι γερανοί. Τα μικρότερα αντικείμενα και τα χρυσά κτερίσματα, όπως η «Προσωπίδα του Αγαμέμνονα», συσκευάστηκαν σε κιβώτια και μεταφέρθηκαν σε ασφαλή σημεία, όπως οι υπόγειες στοές της Τράπεζας της Ελλάδος και σπήλαια της Αττικής.

Φωτογραφίες από την επιχείρηση υπάρχουν συγκεντρωμένες σε ένα βιβλίο με τίτλο «Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Μνήμες 1940-1941«.

Όταν οι Γερμανοί αξιωματικοί έφτασαν στο Μουσείο στις 28 Απριλίου 1941, βρέθηκαν μπροστά σε  άδειες αίθουσες. Το προσωπικό του Μουσείου δεν αποκάλυψε πού βρίσκονταν τα εκθέματα προβάλλοντας δικαιολογίες για την ανάγκη προστασίας των αρχαίων από τον πόλεμο.

Η επιχείρηση απόκρυψης των αρχαιολογικών θησαυρών στη διάρκεια του πολέμου, δεν βασίστηκε μόνο σε κρατικές εντολές αλλά και στην εθελοντική κινητοποίηση και την αίσθηση ευθύνης απλών ανθρώπων και ειδικών. Συνολικά, η διάσωση των αρχαιοτήτων θεωρείται μια από τις σημαντικότερες συλλογικές επιτυχίες της κοινωνίας των πολιτών κατά τον Β” Παγκόσμιο Πόλεμο.

Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, 1940-1941
https://www.namuseum.gr/wp-content/uploads/2020/10/ebook-Memories-1940-1941.pdf

Δέσποινα Ευθυμιάδου, Πολύδωρος Μαμελετζής, Α3

ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ – Re.search.eRs

 (Περιγραφή σημείου): Βρισκόμαστε στην Πλατεία Πεσόντων Οπλιτών, την κεντρική
πλατεία της συνοικίας του Κάστρου, του οχυρωμένου τμήματος της πόλης, το οποίο
περιβαλλόταν με τείχη από τη βυζαντινή εποχή μέχρι και τις αρχές του 20ού αιώνα.
Η πλατεία αυτή ήταν κομβικό σημείο από την εποχή που την πόλη κυβερνούσαν οι
Βενετοί (μεταξύ 13ου και 15ου αιώνα). Εδώ, σύμφωνα με πολλούς ερευνητές,
βρίσκονταν ορισμένα δημόσια κτήρια, όπως η βενετική λότζια (σημαντικό διοικητικό
κτήριο) και ο ναός του Αγίου Μάρκου των Βενετών. Μετά την έλευση των
Οθωμανών το 1470 ανεγέρθηκε το τέμενος Εμίρ Ζαδέ, το μοναδικό σωζόμενο τζαμί
της Χαλκίδας, πιθανότατα στη θέση του ναού του Αγίου Μάρκου. Το γεγονός αυτό
δείχνει το πόσο σημαντική θέση κατείχε η πλατεία αυτή για ολόκληρο τον οικισμό.
Απέναντι από το τζαμί βλέπουμε την οθωμανική κρήνη. Σύμφωνα με την επιγραφή
που είναι γραμμένη πάνω, κατασκευάστηκε από τον καπουδάν πασά Χαλήλ κατά το
έτος Εγίρας 1033, που αντιστοιχεί στο 1623-1624. Η κρήνη αυτή συνδέεται
πιθανότατα με ένα ευρύτερο σχέδιο για την ύδρευση της πόλης, μέρος του οποίου
αποτελεί η κατασκευή του οθωμανικού υδραγωγείου (τμήμα του είναι οι σωζόμενες
Καμάρες), αλλά και η υπόγεια δεξαμενή που βρίσκεται κάτω από τη σημερινή
πλατεία.

(Περιγραφή σημείου): Βρισκόμαστε μπροστά από το λεγόμενο Κριεζώτειο (ή
αρχοντικό Κριεζώτη). Το κτίσμα αυτό έχει την αφετηρία του στην οθωμανική εποχή,
περνάει μέσα από την Επανάσταση (όταν και αλλάζει χέρια) και καταλήγει στο
σήμερα. Αρχικά ήταν η εξοχική κατοικία του Ομέρ Πασά, του τελευταίου Οθωμανού
διοικητή της Εύβοιας. Μάλιστα, ήταν μέρος ενός μεγαλύτερου συγκροτήματος.
[Όπως μας λέει και ο Τούρκος περιηγητής Εβλιά Τσελεμπί, στο Προάστιο (στο μέρος
της πόλης που βρισκόταν έξω από τα τείχη) είχαν τα σαράγια τους Τούρκοι
αξιωματούχοι]. Στην αυλή βρίσκεται μία από τις κρήνες που έδιναν νερό στην πόλη,
καθώς και ένα κτίσμα που χρησίμευε ως λουτρό-χαμάμ. Το κτίσμα αγοράστηκε μετά
την Επανάσταση από τον Ευβοιώτη οπλαρχηγό Νικόλαο Κριεζώτη. Εκεί έζησε από το
1834 ως το 1847, όταν δικάστηκε για τη συμμετοχή του σε κίνημα εναντίον του
Όθωνα και κατέφυγε στην Τουρκία. Στα μέσα του 19ου αιώνα το κτήριο περιήλθε
διαδοχικά στους απογόνους του, με αποτέλεσμα να υποστεί αλλαγές. Σήμερα
στεγάζει το παράρτημα Ευβοίας των Γενικών Αρχείων του Κράτους.