Με αφορμή την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων, η μητέρα μου, Νανά Παμπουκίδου, παραχώρησε στην εφημερίδα μας  μια συνέντευξη για την ιστορία των προγόνων της που κατάγονται από τα μέρη του Πόντου.

Ιστορίες των  παππούδων μας

Υπάρχουν ιστορίες που δεν γράφτηκαν ποτέ σε βιβλία. Ιστορίες που ταξίδεψαν από στόμα σε στόμα, από παππού σε εγγόνι, για να μη χαθούν μαζί με τους ανθρώπους που τις έζησαν. Τέτοιες ιστορίες κουβαλά και η δική μου οικογένεια, ιστορίες από τον Πόντο, τον ξεριζωμό και τη νέα ζωή που χτίστηκε στην Ελλάδα. Ιστορίες που μεταλαμπάδευσαν σε εμάς την τρίτη γενιά ο παππούς Νίκος, η γιαγιά Ευγενία, η γιαγιά Αθηνά αλλά και ο πατέρας μου Γιώργος. Οι πρόγονοί μου κατάγονταν από διάφορες περιοχές του Πόντου, κυρίως από τη Ματσούκα και συγκεκριμένα  τη Λιβερά  και το Καπίκιοϊ. Ήταν άνθρωποι εργατικοί, μορφωμένοι και δεμένοι με τις παραδόσεις και την πίστη τους.

Οικία των προγόνων στο Καπίκιοϊ

Στα χωριά της Ματσούκας η ζωή δεν ήταν εύκολη. Οι περισσότεροι άντρες έφευγαν για δουλειά στην Κωνσταντινούπολη. Άλλοι ήταν χαλκουργοί, άλλοι γανωτήδες, έμποροι ή τεχνίτες και αγρότες . Δούλευαν σκληρά για να στηρίξουν τις οικογένειές τους. Όταν επέστρεφαν τις γιορτές, έφερναν μαζί τους αγαθά, υφάσματα και δώρα φορτωμένα πάνω σε καμήλες. Για τα παιδιά του χωριού εκείνες οι μέρες έμοιαζαν με γιορτή.

Ανάμεσα στους προγόνους μου υπήρχαν και άνθρωποι με σπουδαία μόρφωση. Ο παππούς  μου, ο Κωνσταντίνος, (που δεν πρόλαβα να τον γνωρίσω) ήταν  απόφοιτος του περίφημου εκπαιδευτικού ιδρύματος «Φροντιστήριο Τραπεζούντας» και ήρθε στην Ελλάδα το 1923 με την «ανταλλαγή» . Ο παππούς της μητέρας μου Ελισσάβετ  (πατέρας του πατέρα της) αποφοίτησε από το ίδιο φροντιστήριο  και γνώριζε τέσσερις ξένες γλώσσες. Εργαζόταν στα εγγλέζικα  γραφεία της Πόλης και ήταν άνθρωπος σεβαστός και μορφωμένος.

Φροντιστήριο της Τραπεζούντας
(πηγή https://www.kotsari.com)

Όμως η ζωή όλων άλλαξε απότομα όταν ξεκίνησαν οι διωγμοί και ο ξεριζωμός των Ποντίων. Πολλοί άνθρωποι χάθηκαν, οικογένειες διαλύθηκαν και χωριά ερήμωσαν.Οι δικοί μας άνθρωποι, όπως χιλιάδες άλλοι πρόσφυγες, μπήκαν σε καράβια για να σωθούν και να έρθουν στην Ελλάδα. Το ταξίδι ήταν δύσκολο και γεμάτο φόβο. Οι άνθρωποι ταξίδευαν στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλον. Η γιαγιά  μου η Αθηνά ήρθε στην Ελλάδα τριών ετών , (επίσης το 1923) η μητέρα της φοβούμενη μήπως ποδοπατηθούν τα παιδιά της μέσα στο πλοίο, έφτιαξε αυτοσχέδιες κούνιες με σκοινιά και τα έδεσε εκεί για να τα προστατεύσει. Πολλοί ηλικιωμένοι και άρρωστοι δεν άντεξαν το ταξίδι και πέθαναν πριν φτάσουν στον προορισμό τους.

Μια από τις πιο ιδιαίτερες ιστορίες που σώθηκαν στην οικογένειά μας μιλά για έναν πλούσιο Τούρκο κρυφοχριστιανό της Πόλης .  Ο πατέρας της γιαγιάς μου Ευγενίας , που ήταν χαλκουργός, κλήθηκε κάποτε να κάνει μια εργασία στο σπίτι του. Φοβισμένος για τη ζωή του  κατέβηκε στο υπόγειο του σπιτιού, πιστεύοντας πως ίσως να μην ξαναδεί ποτέ την οικογένειά του. Εκεί όμως αντίκρισε κάτι απρόσμενο: μια μικρή κρυφή εκκλησία. Ο  πλούσιος ,εκείνος, Τούρκος κρατούσε κρυφή την πίστη του και ήθελε τη βοήθεια του προπάππου μου για να τελειοποιήσει τον μικρό του ναό. Ο προπάππους κράτησε το μυστικό σε όλη του τη ζωή και ποτέ δεν αποκάλυψε ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος.

Όταν οι δικοί μας πρόγονοι έφτασαν στην Ελλάδα, πέρασαν πρώτα από την Καλαμαριά. Αργότερα εγκαταστάθηκαν σε χωριά της Κοζάνη, όπως η Ασβεστόπετρα και ο Τετράλοφος. Εκεί προσπάθησαν να ξαναχτίσουν τη ζωή τους από την αρχή. Έχτισαν σπίτια, δημιούργησαν οικογένειες και κράτησαν ζωντανές τις παραδόσεις, τη γλώσσα, τα τραγούδια και τις μνήμες του Πόντου.

ιερό κειμήλιο που έφεραν οι πρόγονοι το 1923 από το Καπίκιοϊ του Πόντου

Σήμερα, τόσα χρόνια μετά, οι ιστορίες αυτές παραμένουν ζωντανές μέσα από τις αφηγήσεις των παππούδων και των γιαγιάδων μας. Είναι ένα κομμάτι της ιστορίας μας που δεν πρέπει να ξεχαστεί. Γιατί μέσα από αυτές τις μνήμες μαθαίνουμε τι σημαίνει δύναμη, πίστη και αγώνας για επιβίωση.
Οι άνθρωποι εκείνοι έχασαν την πατρίδα τους, αλλά δεν έχασαν ποτέ την ψυχή και την αξιοπρέπειά τους. Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο μάθημα που μας άφησαν. 

Πηγή φωτογραφίας (εικόνα άρθρου): ORTHODOXIANEWSAGENCY.GR

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού, η σχολική μας εφημερίδα επιχειρεί να φωτίσει την καθημερινότητα πίσω από μια έννοια που συχνά ακούμε, αλλά δεν γνωρίζουμε σε βάθος: τον αυτισμό. Παράλληλα, επιδιώκουμε να γνωρίσουμε και να ακούσουμε τον Κωνσταντίνο Δαλακλή Γ3, μαθητή του σχολείου μας, δίνοντάς του χώρο να μοιραστεί τη δική του εμπειρία και οπτική.

Οι μαθήτριες-μέλη της συντακτικής ομάδας: Ασπασία Καραγιώργου, Κατερίνα Λαλαϊτά, Νικολέτα Σαρηκυριακίδη, Ευαγγελία Φανιάδου και Θεοδώρα Τουτουτζόγλου μαζί με την υπεύθυνη εκπαιδευτικό, κ. Ζωή Τακαβάκογλου, συνομίλησαν με τον Κωνσταντίνο Δαλακλή, μαθητή του σχολείου μας και τη μητέρα του, κ. Ευαγγελία Μπούρα.

Μέσα από δύο παράλληλες αφηγήσεις, τη ματιά του ίδιου του παιδιού και την εμπειρία της μητέρας, αναδεικνύεται μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα της καθημερινότητας γύρω από τον αυτισμό, με τις δυσκολίες, αλλά και τις μικρές και μεγάλες στιγμές που δίνουν νόημα και δύναμη.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, οι ρόλοι συχνά μπλέκονταν με έναν τρόπο αυθεντικό: ο Κωνσταντίνος παρενέβαινε, σχολίαζε και συμπλήρωνε, δίνοντας με ειλικρίνεια τη δική του οπτική σε όσα λέγονταν. Έτσι, οι δύο συνεντεύξεις δεν λειτουργούν ξεχωριστά, αλλά σαν ένας ζωντανός διάλογος που αποκαλύπτει σκέψεις, συναισθήματα και αλήθειες.

Σας προσκαλούμε να διαβάσετε τις συνεντεύξεις, όχι μόνο για να γνωρίσουμε καλύτερα τον Κωνσταντίνο, αλλά και για να κατανοήσουμε βαθύτερα τι σημαίνει να είμαστε όλοι διαφορετικοί και ταυτόχρονα μέλη της ίδιας σχολικής κοινότητας.

 Μέρος Α: Συνέντευξη με τον Κωνσταντίνο

Η συνέντευξη που ακολουθεί αποτυπώνει με ειλικρίνεια και αμεσότητα τον τρόπο με τον οποίο ο Κωνσταντίνος, ως άτομο που βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού, βιώνει την καθημερινότητά του στο σχολείο: τι τον δυσκολεύει, τι τον ενδιαφέρει, πώς βλέπει τους συμμαθητές του και τι ονειρεύεται για το μέλλον. Μέσα από τις απαντήσεις του Κωνσταντίνου αναδεικνύεται μια ξεχωριστή ματιά στον κόσμο του σχολείου: μια ματιά που συνδυάζει ειλικρίνεια, λογική, χιούμορ, προβληματισμό αλλά και μια ήσυχη δύναμη.

Ασπασία: Αρχικά να συστηθώ. Εγώ είμαι η Ασπασία.

Κωνσταντίνος: Εγώ είμαι ο Κωνσταντίνος.

Ασπασία: Χάρηκα. Εγώ είμαι από το Γ1.

Κωνσταντίνος: Εγώ είμαι από το Γ3.

Ασπασία: Γνωρίζω τον Κωνσταντίνο. Θυμάμαι που έλυνε τον κύβο του Ρούμπικ. Κωνσταντίνε, πώς είναι για σένα μια μέρα στο σχολείο;

Κωνσταντίνος: Περνάει εύκολα η μέρα. Στην αρχή όταν ξυπνάω νιώθω κουρασμένος, αλλά μου περνάει γρήγορα. Μερικές φορές παρασύρομαι στα θεωρητικά όμως είναι μερικές φορές. Τα θεωρητικά με κουράζουν όχι τόσο, όταν τα ακούω αλλά όταν είναι να γράψω κάτι, κάτι μεγάλο.

Ασπασία: Υπάρχει κάτι στο σχολείο που σου αρέσει πολύ;

Κωνσταντίνος: Μου αρέσει που έχουμε διαδραστικό πίνακα. Μου αρέσει η αυλή. Είναι μεγάλη, μπορώ να τρέξω.

Ασπασία:Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να είναι διαφορετικό;

Κωνσταντίνος: Τα έχουν κάνει πολύ εύκολα τα πράγματα. Δεν είναι όπως στα παλιά χρόνια που έβαζαν πολλά πράγματα, έδιναν πολλά σχόλια. Γενικά, έχουν γίνει πιο απλά τα πράγματα. Βέβαια αυτό είναι και καλό και κακό.

Ασπασία: Έχεις κάποιο αγαπημένο μάθημα ή δραστηριότητα;

Κωνσταντίνος: Μου αρέσουν τα μαθηματικά και η Φυσική πιο πολύ. Στον ελεύθερο  χρόνο μου παίζω με τον κύβο του Ρούμπικ, ακούω τραγούδια, μουσική. Ακούω συνήθως ποπ. Ταινίες πιο πολύ έβλεπα παλιά. Τώρα βλέπω μικρά επεισόδια. Βιβλία δεν διαβάζω, πιο πολύ μου αρέσει να ακούω. Βλέπω βίντεο (η μαμά του Κωνσταντίνου συμπληρώνει ότι πρόκειται για ντοκιμαντέρ, για πράγματα που έγιναν, τα πιο περίεργα, τα πιο άγνωστα, με πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό περιεχόμενο, που έχουν  κάποια πληροφορία,  γενικά με γνωστικό περιεχόμενο).

Ασπασία: Πώς περνάς στο σχολείο με τους συμμαθητές σου;

Κωνσταντίνος: Μέτρια. Δεν μιλάμε και συνέχεια. Νιώθω ότι είμαστε φίλοι, όχι ακριβώς ότι είμαστε φίλοι, ότι με ξέρουν. Μπορεί να με μιλάνε και λίγο με το ζόρι. Τους συμπαθώ. Τους κάνω καμιά πλάκα.

Ασπασία: Σε τι πιστεύεις ότι είσαι πολύ καλός;

Κωνσταντίνος: Πιστεύω ότι είμαι καλός στις θετικές επιστήμες, στα Μαθηματικά, στο να λύνω τον κύβο του Ρούμπικ (η μαμά επιβεβαιώνει ότι η κλίση του είναι στα Μαθηματικά).

Ασπασία: Με τι θα ήθελες να ασχοληθείς στο μέλλον ;

Κωνσταντίνος: Ίσως θα ήθελα να γίνω καθηγητής Μαθηματικών.  Μου φαίνεται λίγο δύσκολο να φανταστώ  εμένα να σπουδάζω στο Πανεπιστήμιο. Μου φαίνεται δύσκολο, γιατί δεν είμαι τόσο γρήγορος στα μαθήματα. Δεν το έχω σκεφτεί. Εγώ πάντα αργώ. Δεν είμαι τόσο οργανωτικός και  τα κάνω στο τέλος λίγο βιαστικά, όμως με έναν περίεργο τρόπο τα προλαβαίνω!

Ασπασία: Ποιο μήνυμα θα ήθελες να στείλεις στους μαθητές του σχολείου;

Κωνσταντίνος: Θα ήθελα να τους πω δύο πράγματα: να σέβονται τα άτομα με ειδικές ανάγκες, με σωματικές και ψυχικές ανάγκες και όλους γενικά και να προσπαθούν πιο πολύ, να προσπαθούν και να μην τα παρατάνε και να είναι λίγο πιο σοβαροί, πιο πειθαρχημένοι.

Μέρος Β: Συνέντευξη με την μητέρα του Κωνσταντίνου, κ. Ευαγγελία Μπούρα

Η συνέντευξη της μητέρας του Κωνσταντίνου δίνει μια ειλικρινή και ουσιαστική εικόνα της καθημερινότητας μιας οικογένειας που ζει με τον αυτισμό. Με λόγο άμεσο και ανθρώπινο αναδεικνύει τόσο τις δυσκολίες όσο και τις μικρές, πολύτιμες στιγμές που δίνουν νόημα στην καθημερινότητα, φωτίζοντας πτυχές που συχνά δεν είναι ορατές στους άλλους. Παράλληλα, τονίζει τη σημασία της κατανόησης, της υπομονής και της αποδοχής, υπενθυμίζοντας ότι κάθε παιδί και κάθε ιστορία είναι μοναδικά. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, ο Κωνσταντίνος παρενέβαινε σε ορισμένα σημεία, εκφράζοντας με ειλικρίνεια και σαφήνεια τη δική του άποψη.

Ασπασία: Πώς  θα περιγράφατε με λίγα λόγια τον αυτισμό με βάση τη δική σας εμπειρία;

Είναι πάρα πολύ δύσκολο να περιγράψεις τον αυτισμό με λίγα λόγια. Αλλά, ο αυτισμός, αν  μπορώ να βγάλω ένα δια ταύτα είναι: δουλεύεις δίπλα, για να πάρεις συνήθως λιγότερα. Ενέχει πάρα πολύ κόπο αλλά είναι και  μια διαδρομή που μετά σε καλύπτει πάρα πολύ, σου δίνει ικανοποίηση.

Κατερίνα: Θυμάστε πότε αρχίσατε να καταλαβαίνετε ότι κάτι είναι διαφορετικό στον Κωνσταντίνο; 

Πολύ νωρίς. Γύρω στο ένα έτος και κάτι. Ο Κωνσταντίνος έκανε hand flapping, που λέμε στον αυτισμό (κίνηση χεριών). Δεν θέλω να μιλάω με όρους, γιατί δεν ξέρω ο καθένας πόσο ενήμερος είναι. Παρόλα αυτά υπάρχουν κάποια συγκεκριμένα πράγματα που κάνουν στον αυτισμό,  το hand flapping, το toe walking (περπάτημα στις μύτες), το ότι δεν δείχνουν, δεν έχουν βλεμματική επαφή.  Ο Κωνσταντίνος τα είχε όλα αυτά. Αυτό που δεν μπορούσα εύκολα να διαχειριστώ  ήταν ότι δεν ήταν εύκαπτος, δηλαδή έκανε κάτι και το έκανε για αρκετή ώρα και δεν ήταν ευέλικτος, δεν άλλαζε εύκολα. Οπότε  εκεί κατάλαβα ότι κάτι διαφορετικό  έχουμε. Και όχι μόνο αυτό. Είχε και πολύ ειδικά ενδιαφέροντα, δηλαδή θα πω το κλασικό παράδειγμα που λέω πάντα. Ήταν 2,5 ετών, την μπάλα δεν θα την κυνηγούσε ποτέ, αλλά θα του έδειχνες 286 και θα έλεγε το νούμερο στα αγγλικά.  Άρχισα μετά να ψάχνομαι και είδα ότι υπήρχε κάτι διαφορετικό.

Νικολέτα: Πώς είναι μια τυπική μέρα για τον Κωνσταντίνο; Έχει  δραστηριότητες εκτός σχολείου;

Δραστηριότητες τώρα δεν έχει, από πέρυσι δεν έχει. Παλαιότερα, μέχρι και την έκτη Δημοτικού, ένα παιδί που είναι στο φάσμα του αυτισμού κάνει ολόκληρο πακέτο  εργοθεραπείες, λογοθεραπείες. Ξεκίνησε τριών ετών και μέχρι τα δώδεκα έκανε εργοθεραπείες, λογοθεραπείες, φυσικοθεραπείες, που αυτό σημαίνει ότι κάθε απόγευμα ήταν γεμάτο. Ήταν δραστηριότητες όλα αυτά.  Μετά στο Γυμνάσιο πήγαινε και κολυμβητήριο. Τώρα, την τελευταία διετία, δεν έχει κάτι άλλο πέρα από αυτό, δηλαδή κάποια έξοδο με κάποιες εθελόντριες. Γιατί είμαστε σε σύλλογο  με αυτισμό και κάποιες κοπέλες που είναι σε ένα πρόγραμμα εθελοντισμού, συνοδεύουν τα παιδιά.  Βγαίνει εβδομαδιαία είτε μόνος του είτε με άλλα παιδιά, αν θέλει. Υπάρχει ψυχολόγος που πηγαίνει εβδομαδιαία. Αλλά δεν κάνει κάποια δραστηριότητα όπως άθλημα κτλ

Θα του άρεζε κάτι;

Νομίζω ότι την κολύμβηση ακόμη την αγαπάει αλλά δυστυχώς δεν είναι εύκολο, γιατί εγώ δουλεύω απόγευμα. Είμαι καθηγήτρια Αγγλικών σε φροντιστήριο.

Ευαγγελία: Ποιες μικρές ή μεγάλες στιγμές σας δίνουν χαρά στην καθημερινότητα;

Αν μιλάμε για τώρα, σε αυτή την ηλικία, τώρα είμαι χαρούμενη, όταν ο Κωνσταντίνος έχει καλή διάθεση, γιατί πλέον φάσμα και εφηβεία μαζί είναι λίγο δύσκολα. Κι εσείς τα περνάτε όλα αυτά  στην εφηβεία. Ξέρετε πώς είναι το ψυχολογικό κομμάτι, όμως με το φάσμα είναι ακόμη χειρότερο. Οπότε η διάθεσή του δεν είναι πάντα χαρούμενη. Όταν ενδιαφέρεται για πράγματα πιο πολύ και είναι πιο χαρούμενος, για μένα αυτό είναι το καλύτερο της ημέρας ή όταν κάνει κάτι μόνος του και χαίρεται πολύ. Αυτή είναι η μεγαλύτερη μου ικανοποίηση.

Θεοδώρα: Υπάρχουν δυσκολίες που θα θέλατε να μοιραστείτε;

Πάρα πολλές.  Οι δυσκολίες είναι πάρα πολλές. Δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω. Ο αυτισμός είναι μια κατάσταση  που ακόμη κι αν τη ζεις από μέσα δεν την καταλαβαίνεις εύκολα. Δηλαδή ένας άνθρωπος που είναι νευροτυπικός και ένα άνθρωπος που είναι στο φάσμα είναι δύο άλλοι, διαφορετικοί εγκέφαλοι, που όλη τη διάθεση να έχεις και ό,τι προσπάθεια να κάνεις, δεν είναι εύκολο να  καταλάβεις. Δηλαδή η μαμά,  η ίδια δεν καταλαβαίνει,  πόσο μάλλον  ο «έξω» που δεν θα δώσει και το κατάλληλο  χρόνο ή το  ενδιαφέρον. Αυτό που με αγχώνει  ακόμη πιο πολύ είναι ότι ο Κωνσταντίνος μπορεί να μην εκφράσει τα πράγματα, όπως θέλει  και να παρεξηγείται που είναι μόνιμο αυτό. Στην οικογένεια το καταλαβαίνουμε, το ξέρουμε.  Αυτό που με δυσκολεύει πιο πολύ στον Κωνσταντίνο είναι οι χρόνοι. Για τον Κωνσταντίνο ο χρόνος είναι σχετικός. Θέλει λίγο να τα σκεφτεί τα πράγματα, μετά θέλει να κάνει ένα μπάνιο, να ετοιμαστεί κι αυτό παίρνει χρόνο. Στην καθημερινότητα αυτό είναι ζόρι, αν εγώ έχω να κάνω χίλιες δουλειές. Αν ένας άνθρωπος είναι πολύ γρήγορος, όπως ήμουν εγώ και είμαι ακόμη, υπάρχει αντίθεση. Έπρεπε να προσαρμόσω τον εαυτό μου. Οπότε ο χρόνος  είναι μια δυσκολία.

Ασπασία: Πώς ήταν μέχρι τώρα η εμπειρία του παιδιού σας στο σχολείο;

Όταν ξεκινήσαμε στο Δημοτικό, δεν ξέραμε, αν ο Κωνσταντίνος θα ανταπεξέλθει στο σχολείο. Ζητήσαμε παράλληλη στήριξη, μας την έδωσαν. Είχε πάντα παράλληλη στήριξη. Βέβαια τελικά δεν τη χρειάστηκε στο γνωστικό αντικείμενο, πιο πολύ την είχε για το κοινωνικό κομμάτι. Στο Δημοτικό ήταν ένας πολύ καλός μαθητής, σημαιοφόρος, ήταν ο άριστος. Και εδώ εξελίχθηκε έτσι, έχει βγάλει 19 και. Είναι ένας καλός μαθητής. Απλά μικρός απομονωνόταν πάρα πολύ, δεν ήθελε την επαφή. Τώρα τη θέλει παραπάνω, όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ήμουν λίγο πιο ήρεμη στο Δημοτικό, γιατί τα παιδάκια έκαναν παρέα. Στο Γυμνάσιο η κατάσταση είναι αλλιώς. Τα ενδιαφέροντα του Κωνσταντίνου από το μέσο αγόρι είναι  πολύ διαφορετικά και εκ των πραγμάτων δεν υπάρχει πλέον  επαφή. Ατό είναι κάτι που με στεναχωρεί.

Κατερίνα: Τι βοηθά περισσότερο τον Κωνσταντίνο να νιώθει άνετα μέσα στην τάξη;

Ο Κωνσταντίνος νομίζω ότι νιώθει άνετα μέσα στην τάξη. Ανέκαθεν ένιωθε. Θέλει να συμμετέχει, μιλάει. Είναι παιδί που θέλει να μιλάει στην τάξη. Συγκρίνω με την κόρη μου, που δεν είναι στο φάσμα, η οποία είναι φοβερά ντροπαλή, δεν θα σηκώσει το χέρι της. Η ίδια δεν νιώθει αυτοπεποίθηση στα μαθήματά της ενώ ο Κωνσταντίνος  νιώθει. Ο Κωνσταντίνος, αντίθετα με την αδερφή του, δεν νιώθει στο κοινωνικό κομμάτι. Μέσα στην τάξη νομίζω ότι είναι άνετος. Τον βοηθά η παράλληλη στήριξη.

Νικολέτα: Υπάρχει κάτι που θα θέλατε να αλλάξει  στο σχολικό περιβάλλον;

Ο Κωνσταντίνος έχει κάποιες διευκολύνσεις. Μπορεί  να δώσει προφορικά, αν θέλει. Η γνωμάτευσή του λέει ότι κανονικά θα έπρεπε να του δίνουν λιγότερο όγκο σε μαθήματα όμως δεν το χρειάζεται. Το θέμα του Κωνσταντίνου είναι ότι δεν γράφει γρήγορα.  Οπότε εκεί βοηθάει η παράλληλη στήριξη. Έχει δύσκολο γραφικό χαρακτήρα οπότε εκεί είναι απαραίτητη  πλέον η παράλληλη. Δεν έχω κανένα παράπονο  ή  δυσκολία στο θέμα του σχολείου. Κι από τους καθηγητές… ήταν πολύ θετικοί με τον Κωνσταντίνο και το λέω ειλικρινέστατα αυτό, η συντριπτική πλειοψηφία. Οι καθηγητές ήταν πάντα βοηθητικοί με τον Κωνσταντίνο, έδειχναν πάντα κατανόηση. Το γεγονός ότι έχετε εφτάωρα είναι κουραστικό, όπως φαντάζομαι και για εσάς. Τα παιδιά ειδικά στο φάσμα θέλουν λίγο να σταματάνε, στο μισάωρο θέλουν ξεκούραση. Αν μπορούσε κι  αυτό να προσαρμοστεί…νομίζω ότι το κουραστικό είναι οι πολλές ώρες.

Ευαγγελία: Τι θα θέλατε να γνωρίζουν καλύτερα οι μαθητές, οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς για τον αυτισμό;

Νομίζω ότι αν δεν έχεις τον αυτισμό μέσα στην οικογένειά σου,  δεν έχεις ενημέρωση. Μακάρι τώρα με τα σεμινάρια, ο περισσότερος κόσμος να έχει ενημερωθεί. Εγώ πριν αποκτήσω το θέμα,  δεν ήμουν ενήμερη, οφείλω  να πω ότι ήξερα μόνο τα βασικά πράγματα. Θα πρέπει να ενημερωθούν για πάρα πολλά πράγματα,  για τη ψυχοσύνθεση του παιδιού στον αυτισμό,  ότι είναι πιο ευαίσθητο στο να πληγωθεί,  ότι κάνει μέσα του διπλό κόπο και δεν φαίνεται,  δηλαδή κάτι που εσείς θα κάνετε πιο εύκολα – όχι ότι και για εσάς είναι εύκολα τα πράγματα- στον  Κωνσταντίνο θέλει παραπάνω κόπο, θα το αναλύσει παραπάνω, θα γυρίσει σε ενοχικό, κρίνει τον εαυτό του πολύ πιο αυστηρά. Τα παιδιά αυτά κρίνουν τον εαυτό τους πολύ πιο αυστηρά και βασανίζονται από τύψεις μετά. Αυτό είναι κάτι που δεν το ξέρουν οι περισσότεροι ή δεν θέλουν να μπούνε στη διαδικασία να το μάθουν. Τώρα βέβαια, εσείς στην ηλικία που είστε γιατί να μπείτε και στη διαδικασία να το μάθετε, παιδιά είστε.  Αυτό που εκτιμώ παραπάνω είναι  να μου πει κάποιος ότι δεν ξέρω. Θυμάμαι η δάσκαλα του Κωνσταντίνου στην Α΄ δημοτικού, η οποία δεν είχε άλλη φορά παιδί με αυτισμό στην τάξη της , μου  είπε  δεν γνωρίζω και πολλά, όμως μπήκε στον κόπο  και τον προσέγγισε απίστευτα καλά. Θεωρώ ότι αν υπάρχει αυτή η ιδιαιτερότητα, πρέπει να ενδιαφερθεί ένας εκπαιδευτικός οπωσδήποτε, γιατί μένουν αυτά στα παιδιά, δηλαδή εσείς μπορεί  να ξεχάσετε πιο  εύκολα έναν καθηγητή, ένα σχόλιο να το προσπεράσετε πιο εύκολα – μπορεί όχι, μπορεί και να γίνει- όμως του Κωνσταντίνου θα του μείνει πιο εύκολα. Οπότε  θέλει μια παραπάνω προσοχή στην προσέγγιση. Για παράδειγμα μπορώ εγώ που είμαι η μαμά του να κάνω χιούμορ στον Κωνσταντίνο  και να το πάρει ειρωνικά.

Θεοδώρα: Υπάρχουν συμπεριφορές  των άλλων που σας δυσκολεύουν ή σας προβληματίζουν;

Υπάρχει κάτι που δεν μου αρέσει καθόλου στη γενιά σας, το οποίο βλέπω και στη δουλειά μου. Σίγουρα δεν ξέρετε πολλά για τον αυτισμό – δεν οφείλεται κιόλας – αλλά υπάρχει μια τάση σε αυτή τη γενιά, το αρνητικό αντί να το βοηθήσει, να το στηλιτεύσει. Κι αυτό μου κάνει τρομερή εντύπωση. Τώρα έχετε και τη φράση «αυτιστικέ» και  «αυτίστα».  Απλά  θέλω να πω η πλάκα, το χιούμορ είναι λίγο κακεντρεχές. Εγώ έχω θέμα. Ο Κωνσταντίνος,  όπως θα διαπιστώσετε, όταν μιλάει, είναι φοβερά καλοπροαίρετος. Πάρα πολύ δύσκολα θα πει κάτι αρνητικό για κάποιον. Δηλαδή πιο εύκολα θα κατηγορήσει τον εαυτό του. παρά τους άλλους. Ό,τι και να του πεις, θα πει καλό είναι. Σε σημείο που θέλω να  τον βοηθήσω να τονώσει την αυτοπεποίθησή του  και να διεκδικήσει πράγματα για τον εαυτό του. Εμένα όμως με πειράζει που έχει πλέον αρνητική αντιμετώπιση από τα παιδιά.  Είναι πλέον αρκετά μονος του. Ξεκίνησε λίγο αλλιώς,  τώρα όμως στη γ΄τάξη είναι μόνος του.  Παλαιότερα ο Κωνσταντίνος δεν μπορούσε να κρατήσει εύκολα μια φιλία, γιατί δεν ενδιαφερόταν ο ίδιος. Τώρα ενδιαφέρεται παραπάνω, αλλά…

Ζωή: Στο Σύλλογο δεν μπορεί να κάνει φίλους;  

Ο Σύλλογος είναι για παιδιά με αυτισμό, όμως υπάρχουν  πιο βαριές περιπτώσεις. Εμείς είμαστε στο ενδιάμεσο. Προσπαθούμε να κάνουμε μεσοβέζικα πράγματα  και δεν βγαίνει πάντα,  γιατί είμαστε στο ενδιάμεσο. Θα ήθελα να υπάρχουν σύλλογοι, χώροι, που θα μπορούσαν να φέρουν  παρόμοιας δυσκολίας παιδιά σε επαφή. Το φάσμα είναι τεράστιο. Φάσμα είναι κι ένα παιδί που είναι σε ένα ίδρυμα και δεν μιλάει καθόλου, δεν έχει επαφή, ένα παιδί που μετά βίας το καταλαβαίνεις. Ο Κωνσταντίνος  είναι υψηλής λειτουργικότητας, υπάρχουν βέβαια και δυσκολίες. Είναι το ενδιάμεσο.

Ασπασία: Ποιες συμπεριφορές από τους άλλους σας δίνουν χαρά;

Όταν ενθαρρύνουν τον Κωνσταντίνο, μπαίνουν στον κόπο να το κάνουν. Ο Κωνσταντίνος  χαίρεται πάρα πολύ με την ενθάρρυνση. Και το κυριότερο η συμπερίληψη, να μην τον έχουν στην άκρη.

Ζωή: Συμμετέχει στις εκδρομές;

Ημερήσια έχει πάει μια φορά. Στην πενταήμερη δεν έχει πάει.  Ο Κωνσταντίνος μπορεί να τα καταφέρει σε μια εκδρομή, γιατί δεν υπάρχει θέμα αυτοεξυπηρέτησης αλλά υπάρχει θέμα παρέας. Αν δεν υπάρχει σταθερή παρέα σε μια εκδρομή, είναι δύσκολο. Όλα καταλήγουν στην παρέα. Όσο και να ενθαρρύνει η οικογένεια, σε αυτή την ηλικία από τα 12 και μετά ο «έξω παράγοντας» είναι αυτός που ενισχύει την αυτοπεποίθηση. Εμείς δεν έχουμε τον «έξω παράγοντα», τους συνομήλικους.

Κατερίνα: Μας το έχετε αναφέρει ήδη όμως θα θέλαμε να μας πείτε αν η κοινωνία είναι ενημερωμένη επαρκώς για τον αυτισμό;

Δεν είναι όχι. Κι αν είναι ενημερωμένη, είναι εντελώς επιφανειακά. Υπάρχουν 5-6 πράγματα που τα ξέρουμε όλοι, χωρίς να έχουμε εντρυφήσει σε αυτά  ή τέλος πάντων το βλέπουμε λίγο αμυντικά. Πρέπει να ενημερωθείς σε βάθος. Εγώ που δεν ήξερα τίποτα και μου έτυχε ως μαμά μετά, επειδή τυχαίνει να είναι και η δουλειά μου και με βοήθησε αυτό, έμπαινα και διάβαζα συνέχεια για να καταλάβω το παιδί μου. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι ενημερωμένοι για τον αυτισμό ή έχουν μια πολύ αρνητική, βαριά εικόνα του αυτισμού. Δεν έχουν για τις ήπιες περιπτώσεις.

Νικολέτα: Υπάρχει κάτι που θα θέλατε να αλλάξει στην Πολιτεία, έτσι ώστε να υποστηρίζονται τα άτομα με αυτισμό και οι οικογένειές τους;

Υπάρχουν πράγματα από την Πολιτεία που είναι ήδη καλά. Οι θεραπείες υποστηρίζονται κατά ένα μεγάλο μέρος, γιατί οι θεραπείες είναι ακριβές. Κάθε θεραπεία κοστίζει 30 ευρώ. Τα έξοδα καλύπτονται κατά 70-80%, όταν είσαι με  διάγνωση του φάσματος,  για άλλα όχι. Υπάρχει επίσης, η παράλληλη στήριξη. Βέβαια, τώρα λένε ότι θα κοπεί μετά  το 2027, γιατί είναι ΕΣΠΑ. Δεν πρέπει να αναιρεθεί τίποτα από αυτά.

Ευαγγελία: Τι έχετε μάθει ως γονέας μέσα από αυτή την εμπειρία;

Πρώτα από όλα να μη θεωρώ τίποτα δεδομένο. Δεν κάνω μακροπρόθεσμα σχέδια. Ποτέ. Μέχρι την άλλη μέρα κάνω σχέδια, μέχρι να καταφέρουμε κάτι και χαίρομαι και πιο πολύ. Και νομίζω ότι κοιτάω τα σημαντικά, ξεδιάλυνε το τοπίο. Μπορώ να ξεκαθαρίσω στο μυαλό μου τι είναι σημαντικό και τι δεν είναι.  Παλαιότερα «έσκαγα» με διάφορα πράγματα. Τώρα δεν με απασχολούν καθόλου πλέον. Κοιτάω μόνο τι είναι σοβαρό και τι  όχι. Η ουσία είναι αυτή.

Θεοδώρα: Τι μήνυμα θα θέλατε να στείλετε  στους αναγνώστες της εφημερίδας μας;

Να είναι όσο γίνεται πιο δεκτικοί  σε οτιδήποτε διαφορετικό. Να δίνουν χρόνο και λίγη ενέργεια παραπάνω. Να δεχτούμε το διαφορετικό. Να μην κρίνουμε. Κάτι κρύβεται πίσω από το διαφορετικό, κάποια δύσκολη ιστορία συνήθως. Ακόμη και μια παραβατική συμπεριφορά, που ο Κωνσταντίνος δεν είχε ποτέ κάποια παραβατική συμπεριφορά – γιατί υπάρχει και επιθετικότητα στον αυτισμό-  ακόμη κι αυτό κάτι κρύβει. Να δώσουν χρόνο και ενέργεια, για να δεχτούν το διαφορετικό. Αυτό θα ήθελα.

Ασπασία: Τώρα που φτάνουμε στο τέλος υπάρχει κάτι που δεν σας ρωτήσαμε  και θα θέλατε να το μοιραστείτε μαζί μας;

Δεν νομίζω ότι είναι κάτι συγκεκριμένο. Απλά, κλείνοντας θα ήθελα να πω ότι η κάθε ιστορία του αυτισμού είναι πολύ διαφορετική. Το ότι μιλάμε εμείς μαζί τώρα, μιλάω για μένα. Δεν μπορώ να εκπροσωπήσω το φάσμα του αυτισμού. Είναι άλλοι που έχουν άλλη  εικόνα και άλλη πορεία. Μπορεί να νιώθουν διαφορετικά, μπορεί  να νιώθουν πιο κουρασμένοι, πιο αρνητικοί, μπορεί να νιώθουν  πιο χαρούμενοι από μένα. Εγώ είμαι κάπου ανάμεσα.

Πώς γεννήθηκε η ιδέα για το βιβλίο σας με τίτλο: «Η πιο όμορφη λέξη του κόσμου»;

Όταν έμαθα σε ένα βιβλίο ότι στο πολιορκημένο Μεσολόγγι βρέθηκε να λειτουργεί το πρώτο ελληνικό τυπογραφείο. Έμεινα με ανοιχτό το στόμα! Επαναστατημένη Ελλάδα, Μεσολόγγι, πολιορκία, πόλεμος, κακουχίες — και ένα τυπογραφείο! Δεν είναι απίθανο;

Πώς επιλέξατε το πολιορκημένο Μεσολόγγι και την τέχνη της τυπογραφίας ως κεντρικά θέματα του βιβλίου σας;  

Γιατί είμαι κι εγώ τυπογράφος, και αγαπώ τα μελάνια, τα χαρτιά, τα γράμματα της στοιχειοθεσίας. Και επειδή πλησίαζαν (όταν μού ήρθε η ιδέα) τα διακόσια χρόνια από την Έξοδο. Που είναι μια πολύ μεγάλη στιγμή στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Πόσος χρόνος χρειάστηκε για να γραφτεί το βιβλίο;

Δύο μήνες. Ο ενάμισης ήταν η έρευνα. Πάντα χρειάζεται έρευνα για ένα βιβλίο, πόσο δε μάλλον αν είναι ιστορικό. Δεν πρέπει να κάνεις λάθη!

Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή κατά τη συγγραφή του;

Η στιγμή της Εξόδου. Μου αρέσουν τα περιπετειώδη βιβλία, με πιστολίδια και τα λοιπά, αλλά δεν ήθελα να περιγράψω την Έξοδο όπως στ’ αλήθεια συνέβη. Ούτε χρειαζόταν, πιστεύω… Έτσι, επέλεξα κάτι άλλο: την ιστορία του Λευτέρη, του πρωταγωνιστή — πώς το σκάει αυτός, με τη γάτα του.

Τι θα θέλατε να νιώσει ή να σκεφτεί ένας νέος αναγνώστης, όταν τελειώσει το βιβλίο;

Ότι δεν έχασε τον χρόνο του, πρώτα-πρώτα. Και ότι η ιστορία της Εξόδου δεν είναι «αρχαία», αλλά σχεδόν σύγχρονη.

Πιστεύετε ότι οι νέοι σήμερα διαβάζουν αρκετά βιβλία;

Ποτέ δεν διάβαζαν.

Τι μπορεί να τους φέρει πιο κοντά στη λογοτεχνία;

Το να έχουν κοντά τους βιβλία που να τους αρέσουν, και ανθρώπους που διαβάζουν. Τίποτε άλλο.

Ποιο βιβλίο επηρέασε περισσότερο εσάς ως συγγραφέα;

Οι «Είκοσι χιλιάδες λεύγες κάτω από τη θάλασσα» του Ιουλίου Βερν.

Τι συμβουλή θα δίνατε σε μαθητές που θέλουν να γράψουν δικές τους ιστορίες;

Να διαβάζουν. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, ούτε άλλη συμβουλή.

Υπάρχει κάποια φράση από το βιβλίο σας που αγαπάτε ιδιαίτερα;

Η τελευταία πρόταση.

Ποια είναι τελικά «η πιο όμορφη λέξη του κόσμου» για εσάς;

Σ’ αγαπώ.

Υπόθεση του βιβλίου

Ο Λευτέρης μαθητεύει δίπλα στον πιο μεγάλο τυπογράφο του καιρού του και αγαπά παράφορα αυτή την τέχνη. Κάνει ό,τι δουλειά του δίνουν και με υπερηφάνεια πουλά τη φυλλάδα «Ελληνικά Χρονικά», δίνοντας όραμα σε έναν λαό σκλαβωμένο. Ο Λόρδος Βύρωνας φτάνει στο Μεσολόγγι για να βοηθήσει στον αγώνα των Ελλήνων κατά των Τούρκων και στο ίδιο καράβι με τον λόρδο, ταξιδεύει ένα κορίτσι που όμοιό του δεν έχει γνωρίσει: η Ελένη, κόρη εμπόρου, που θα κάνει την καρδιά του αγοριού να σκιρτήσει. Έτσι, γίνεται φίλος με τον πιο ένδοξο ποιητή του κόσμου και ερωτεύεται ένα κορίτσι που –στα μάτια του– δεν μοιάζει με κανένα άλλο. Της δείχνει την πόλη του, της μαθαίνει όσα ξέρει… και οι δυο τους γίνονται μάρτυρες της πιο σπουδαίας απόφασης που πάρθηκε ποτέ. Η Ελληνική Επανάσταση, το ηρωικό Μεσολόγγι, ο αθάνατος Λόρδος Βύρων, η πρώτη ελληνική εφημερίδα, ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Και η Ιστορία, που γράφεται πάνω στο ίδιο τους το σώμα με κάθε τους ανάσα. Η πιο όμορφη λέξη του κόσμου είναι η Έξοδος. Από το γράμμα Έψιλον άλλωστε ξεκινούν μερικές από τις πιο σημαντικές λέξεις της ελληνικής γλώσσας. Ευθύνη, Έθνος, Ελευθερία.

Ο συγγραφέας πλέκει τον μύθο με την πραγματικότητα. Τη λειτουργία του πρώτου τυπογραφείου στην ελεύθερη Ελλάδα, τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο,  τον Λόρδο Βύρωνα, τον Ελβετό φιλέλληνα Ιωάννη-Ιάκωβο Μάγερ, τον γραμματέα του Λόρδου, Πιέτρο Γκάμπα, τον τυπογράφο Δημήτριο Μεσθενέα. Δίπλα τους, οι επινοημένοι μικροί ήρωες, ο Λευτέρης, η συνομήλική του Ελένη, κόρη πλούσιου εμπόρου, και ένα γατί με το όνομα Βαρβάρα.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Κυριάκος Αθανασιάδης (1963) γεννήθηκε και ζει στη Θεσσαλονίκη. Επί πολλά χρόνια εργάστηκε στον χώρο των εκδόσεων ως επιμελητής, αξιολογητής πεζογραφίας και στέλεχος εκδοτικού οίκου. Έχει εκδώσει πάνω από εξήντα βιβλία για μεγάλους και παιδιά, με το όνομά του και με μια σειρά από ψευδώνυμα. Τιμήθηκε για το 2025 με το Κρατικό Βραβείο Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου για το βιβλίο του «Ο παράξενος Αδάμ και το φεγγάρι» (εκδόσεις Ψυχογιός).

Συνεντεύξεις του συγγραφέα για το βιβλίο του: 

• Συνέντευξη του Κυριάκου Αθανασιάδη στο tvxs.gr για το βιβλίο του «Η πιο όμορφη λέξη του κόσμου»
• Συνέντευξη του Κυριάκου Αθανασιάδη στη Μάγδα Παπαδημητρίου Σαμοθράκη για το Περί Ου με αφορμή το βιβλίο του «Η πιο όμορφη λέξη του κόσμου»
• Παρουσίαση του βιβλίου του Κυριάκου Αθανασιάδη «Η πιο όμορφη λέξη του κόσμου» στην Athens Voice με την υπογραφή της Μανίνας Ζουμπουλάκη
• Συνέντευξη του Κυριάκου Αθανασιάδη στη Μακεδονία
• Ο Άγγελος Χαριάτης στο fractal για την πιο όμορφη λέξη στον κόσμο
• Συνέντευξη του Κυριάκου Αθανασιάδη στο ertnews.gr με αφορμή το βιβλίο του «Η πιο όμορφη λέξη του κόσμου»
• Παρουσίαση του βιβλίου του Κυριάκου Αθανασιάδη Η πιο όμορφη λέξη του κόσμου στο ραδιοφωνικό ένθετο Κόκκινη σβούρα του Δευτέρου Προγράμματος της ΕΡΤ που επιμελείται η Ιωάννα Νιαώτη και μεταδόθηκε την Τρίτη 24 Μαρτίου 2026
• Ο Ξενοφών Μπρουντζάκης γράφει στο ΠΟΝΤΙΚΙ για το βιβλίο του Κυριάκου Αθανασιάδη «Η πιο όμορφη λέξη στον κόσμο»
• Συνέντευξη του Κυριάκου Αθανασιάδη στη Λεμονιά Βασβάνη για την εφημερίδα Τύπος της Θεσσαλονίκης
  και την ηλεκτρονική  έκδοσή της για το βιβλίο του Η πιο όμορφη λέξη του κόσμου
• Συνέντευξη του Κυριάκου Αθανασιάδη στη Φιλίππα Βλαστού για το  thesspost.gr με αφορμή το βιβλίο του «Η πιο όμορφη λέξη του κόσμου»
• H Αγγελίνα Παπαθανασίου, μας μιλάει για το «Η πιο όμορφη λέξη του κόσμου» μέσα από τη στήλη της Προσωπική Άποψη, στο thematofylakes.gr

Στοιχεία του βιβλίου

Τίτλος: Η πιο όμορφη λέξη του κόσμου

Συγγραφέας: Κυριάκος Αθανασιάδης

Εικονογράφος: Μαρία Μανουρά

Εκδόσεις: Ελληνοεκδοτική 

ISBN: 978-960-563-743-9

Ημ. Έκδοσης: 06-03-2026

από τη Φανιάδου Ευαγγελία

      Ο χορός K-pop είναι ένα είδος που ξεκίνησε από τη Νότια Κορέα και τα τελευταία χρόνια έχει γίνει πολύ δημοφιλές σε όλο τον κόσμο. Οι χορογραφίες του είναι δυναμικές και συνδυάζουν διάφορα στυλ, όπως hip-hop και street dance, και συνήθως χορεύονται σε ομάδες με πολύ καλό συγχρονισμό.

       Εγώ ξεκίνησα K-pop το 2025, γιατί μου άρεσε πάρα πολύ και ήθελα να ασχοληθώ ήδη από πιο μικρή ηλικία. Από την αρχή με κέρδισε η ενέργεια που έχει, αλλά και το ότι δουλεύουμε όλοι μαζί σαν ομάδα. Μέσα από τα μαθήματα στη σχολή, μαθαίνουμε χορογραφίες και προσπαθούμε συνεχώς να βελτιωνόμαστε.

       Φυσικά, δεν είναι πάντα εύκολο. Χρειάζεται πολλή εξάσκηση, υπομονή και συγκέντρωση, γιατί οι κινήσεις είναι γρήγορες και πρέπει να είναι ακριβείς. Πολλές φορές επαναλαμβάνουμε τα ίδια βήματα ξανά και ξανά μέχρι να τα πετύχουμε σωστά, αλλά αυτό στο τέλος μας βοηθάει να γινόμαστε καλύτεροι.

     Έχω συμμετάσχει σε παραστάσεις με το γκρουπ μου, που λέγεται Foxez , και μέσα από αυτή την εμπειρία έχω μάθει πολλά. Παράλληλα, το γκρουπ μας έχει πάρει μέρος και σε αγώνες, που ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία, με άγχος πριν βγούμε στη σκηνή αλλά και μεγάλη ικανοποίηση στο τέλος. Όταν τελείωνε κάθε εμφάνιση, νιώθαμε όλοι περήφανοι για το αποτέλεσμα, γιατί ξέραμε ότι είχαμε δουλέψει σκληρά και είχαμε κάνει ασταμάτητη προπόνηση.

     Για μένα, ο χορός K-pop δεν είναι απλώς ένα χόμπι. Είναι ένας τρόπος να εκφράζομαι, να συνεργάζομαι με άλλους και να περνάω δημιουργικά τον χρόνο μου. Κάθε φορά που χορεύω νιώθω χαρά και θέλω να συνεχίσω να εξελίσσομαι και να γίνομαι καλύτερη.

Η σχολική μας εφημερίδα ανέλαβε την πρωτοβουλία να επισκεφθεί τον Σύλλογο και να μιλήσει τόσο με τον Πρόεδρό του, τον κ. Αγαθαγγελίδη  Λάζαρο όσο και με την αντιπρόεδρο του Συλλόγου,  κ. Σεμερτζίδου Θεοδώρα.

Συνέντευξη με τον Πρόεδρο του Συλλόγου, κ. Αγαθαγγελίδη Λάζαρο και την Αντιπρόεδρο, κ. Σεμερτζίδου Θεοδώρα

 Ακολουθεί η συνέντευξη:

Κύριε Αγαθαγγελίδη,  θα θέλαμε να μας πείτε πότε ιδρύθηκε ο Σύλλογος και ποια ήταν η αφορμή για τη δημιουργία του;

Ο Σύλλογος ιδρύθηκε το 1950 από μία ομάδα Ποντίων εκ Ρωσίας. Ο λόγος που ιδρύθηκε ήταν η ανέχεια και ο φόβος της εγκατάστασης των προσφύγων εδώ. Οι πρόσφυγες θέλησαν να είναι ομαδοποιημένοι, επειδή έτσι λειτουργούσαν στα παλιά χρόνια. Όταν ήρθαν εδώ μαζευόντουσαν σε μία αυλή, φτιάχνανε  τις δουλειές του ενός σπιτιού και τον άλλο μήνα πήγαιναν στο άλλο το σπίτι. Έτσι συνήθιζαν να κάνουν  τις δουλειές τους. Αυτό αλλά και η ανάγκη τους μετά τη δουλειά να συνευρίσκονται για να διασκεδάζουν ήταν οι βασικές αφορμές που δημιουργήθηκε ο Σύλλογος. Αυτή η διάθεση ομαδοποίησης αυτών των ανθρώπων  κατέληξε σε σύλλογο.

Ποιοι ήταν οι άνθρωποι που είχαν την ιδέα να δημιουργήσουν τον Σύλλογο; 

Πρωτέργατης φαίνεται ότι ήταν  ο Σωτήρης Κουσίδης,  ο οποίος ήταν ο πρώτος πρόεδρος μαζί με δύο άλλους, τον Συμεωνίδη Γιώργο και τον Μαρμαρίδη Γιώργο. Αυτοί ήταν οι πρωτεργάτες της ίδρυσης του Συλλόγου. Βέβαια, πλαισιώθηκαν στην πορεία και με  άλλο κόσμο και φτάσαμε στη σημερινή μορφή του Συλλόγου.

Η συζήτηση συνεχίστηκε με την αντιπρόεδρο του συλλόγου, κ. Σεμερτζίδου Θεοδώρα.

Κυρία Σεμερτζίδου, ποιος είναι ο βασικός στόχος του Συλλόγου σήμερα;

Ο βασικός στόχος είναι να διατηρήσουμε και να διαδώσουμε την πολιτιστική μας κληρονομιά, ιδιαίτερα σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς που ο πολιτισμός τείνει  να εξαφανιστεί.

Ποιες δράσεις διοργανώνετε για να διατηρήσετε την ποντιακή παράδοση;

Εμείς έχουμε πει πολλές φορές, ότι ένας σύλλογος δεν είναι μόνο ο χορός. Για τον λόγο αυτό προσπαθούμε με ότι μέσο μπορούμε να πραγματοποιήσουμε τον στόχο μας όπως προείπα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο είναι η χορωδία, η οποία είναι και ένα τρόπος εξάσκησης της ποντιακής διαλέκτου,  ένα φεστιβάλ ποντιακής κουζίνας που διοργανώνουμε εδώ και  3 χρόνια συνεχόμενα. Σε αυτό συμμετέχουν ποντιακοί σύλλογοι, οι οποίοι έρχονται και μαγειρεύουμε όλοι μαζί ποντιακά εδέσματα. Τα αναλύουμε και  τα εξηγούμε. Σε αυτή τη δραστηριότητα  είναι μαζί μας και ο κύριος Θωμάς Σαββίδης, ο οποίος είναι γνώστης καθηγητής και τα εξηγεί πολύ καλά, οπότε μαθαίνει όλος ο κόσμος την ποντιακή κουζίνα. Επίσης, είναι η εκμάθηση οργάνων που έχουμε στο σύλλογο. Πρόκειται για τα  βασικά μας όργανα μας όργανα στον Σύλλογο όπως η λύρα , ο κεμετζές, το νταούλι.

Πόσο σημαντικό είναι για εσάς να μεταφέρετε την παράδοση στην νεότερες γενιές; 

Είναι το πιο σημαντικό! Για αυτό και είμαστε εδώ. Αυτό προσπαθούμε με όσες δυνάμεις έχουμε και όσες μας επιτρέπουν να έχουμε, γιατί είναι πολύ δύσκολο. Προσπαθούμε όσο μπορούμε  να διαδώσουμε τον πολιτισμό μας, να μην χαθεί ο πολιτισμός μας.
Υπάρχουν πολλοί νέοι που  συμμετέχουν στον Σύλλογο;

Υπάρχουν, βέβαια. Είμαστε ένα σύλλογος, ο οποίος ξεχωρίζει σε αυτό το θέμα, γιατί έχουμε πάρα πολύ νεολαία. Έχουμε τμήμα παιδικό, εφηβικό και παραστάσεων. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε πολλούς εφήβους και αυτό είναι το πιο βασικό κομμάτι μας. Να κρατήσουμε αυτή τη γενιά των εφήβων, να μην φύγουνε και να συνεχίσουνε και όταν θα γίνουν πιο μεγάλοι.

Ποια εκδήλωση ή δράση του Συλλόγου ξεχωρίζετε; 

Αυτό που ξεχωρίζει τον Σύλλογο είναι οι τριήμερες εκδηλώσεις που κάνουμε κάθε Σεπτέμβριο. «Τον Πόντον  Ερωθύμεσα» είναι η ο τίτλος της εκδήλωσης και αισίως είμαστε στο 27ο έτος που σημαίνει ότι επί 27 συναπτά έτσι διοργανώνεται η εκδήλωση αυτή κι είναι ένα μεγάλο γεγονός του συλλόγου γιατί μαζεύει 2.500 με 3.000 κόσμου κάθε βράδυ και από αυτό τον κόσμο το 80% είναι νεολαία.

Πόσο συμβάλλει ο Σύλλογος στη διατήρηση της ιστορίας και της μνήμης των Ποντίων;

Ο Σύλλογος εκτός από αυτές τις δράσεις που είπαμε, έχει κι ένα άλλο πολύ σημαντικό γεγονός, που συμβάλλει σε  αυτό που ρωτήσατε: είναι η επέτειος μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων  κάθε 19 του Μάη. Τότε κάνουμε το μνημόσυνό μας,  καταθέτουμε το στεφάνι,  μαθαίνει ο κόσμος λίγο πολύ την ιστορία του ποντιακού ελληνισμού. Επίσης, σε αυτό το πλαίσιο συμβάλλουμε και στις διοργανώσεις που κάνουν τα σχολεία. Δημοτικά και γυμνάσια μας καλούνε για να κάνουμε μία ομιλία, να μάθουν τα παιδιά και οι γονείς για το ποντιακό ελληνισμό. Και κάτι ακόμη που κάνουμε,  που είναι κι  αυτό μέσα στη δράση της διάδοσης του πολιτισμού μας, είναι μία εκδήλωση που γίνεται εδώ και 5 χρόνια, αν δεν κάνω λάθος. Πρόκειται  για  τα «Κοτσαμάνια» ή αλλιώς «Μωμόγεροι», οι οποίοι έρχονται από την Κοζάνη από το χωριό Τετράλοφο Κοζάνης. Τα παιδιά αυτά είναι νέα παιδιά, που μεταλαμπαδεύουνε τον ποντιακό πολιτισμό και έχουν δώσει έναν άλλον αέρα στο Κορδελιό. Έχουνε μάθει οι Κορδελιώτες τι είναι τα Κοτσαμάνια, γιατί τα έκαναν, πώς διασκέδαζαν και γενικά όλο αυτό το έθιμο.

Ποιες δυσκολίες μπορεί να αντιμετωπίζει ένας πολιτιστικός σύλλογος σήμερα;

Αυτό είναι ένα κομμάτι που πονάει. Είναι πολύ μεγάλες οι  δυσκολίες … όταν εμείς ας πούμε, που διαθέτουμε δικό μας κτίριο, κάποιοι το θεωρούνε τύχη.  Εγώ θα πω ότι είναι τύχη είναι και ατυχία… είναι και τα δύο μαζί, γιατί δεν υπάρχει οικονομική ενίσχυση. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να συντηρήσεις έναν σύλλογο, να κρατήσεις τον κόσμο με δράσεις, γιατί οι δράσεις χρειάζονται χρήματα. Το κυριότερο είναι να κρατήσουμε το ενδιαφέρον των παιδιών. Όλα δυστυχώς σήμερα, όλα γίνονται με τα λεφτά. Αυτή είναι η πραγματικότητα… όλα γίνονται με τα λεφτά. Και το κράτος, όποιο κράτος κι αν είναι αυτό, όποιοι κι αν είναι στην κυβέρνηση,  τέλος πάντων, δεν βοηθάει… ούτε η δημοτική αρχή βοηθάει.

 Ποια είναι τα σχέδια ή τα όνειρα   του Συλλόγου για το μέλλον; 

Τα σχέδια… Σχέδιο  θα έλεγα ή όνειρο καλύτερα  είναι να κρατήσουμε αυτό που είπα και πιο πριν,  να κρατήσουμε τη νεολαία μας και να ανεβούμε ένα σκαλί πιο πάνω. Να μην πάμε σίγουρα πίσω και να ανεβούμε ένα σκαλί πιο πάνω. Να κρατήσουμε τους νέους μέσα στον σύλλογο, να αυξηθούν οι δράσεις, να κάνουμε περισσότερα ταξίδια, γιατί κάνουμε κι αυτό, συμμετέχουμε  σε φεστιβάλ εντός και εκτός Ελλάδας. Θέλουμε να ανεβούμε ένα σκαλί παραπάνω!

 Τι θα λέγατε σε έναν νέο που θα ήθελε να συμμετέχει στον Σύλλογο; 

Ότι θα είναι το καλύτερο που μπορεί να κάνει. Όχι μόνο για να μάθει το πολιτισμό της φυλής του…. όχι μόνο για αυτό.  Αλλά γιατί, όταν  ένα παιδί συμμετέχει σε ένα σύλλογο, φυλάσσεται από πολλά πράγματα που είναι τώρα στην κοινωνία άσχημα. Τα  παιδιά που είναι εδώ μέσα, οι έφηβοι,  ας μιλήσουμε για τους εφήβους, γιατί τα  μικρά όσο να ‘ναι έχουν τους γονείς δίπλα και είναι ακόμα μικρά. Οι έφηβοι όμως κάνουνε παρέα μεταξύ τους, έρχονται εδώ να κάνουνε τις συζητήσεις τους, να δούνε αγώνα τον ΠΑΟΚ ας πούμε, να βγουν όλοι μαζί στα πανηγύρια, στις εκδηλώσεις, που γίνονται όλη  τη χρονιά, σε άλλους συλλόγους δηλαδή ο τρόπος διασκέδασης είναι γύρω από τον σύλλογο και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Αυτό το καταλαβαίνουν πιο πολύ οι γονείς. Τα παιδιά μπορεί να μην το καταλαβαίνουν ακόμα, οι γονείς όμως το καταλαβαίνουν.

 Τι σημαίνει για εσάς προσωπικά η ποντιακή παράδοση;

Η ποντιακή  παράδοση ρέει στις φλέβες μας. Από 8 χρονών είμαι μέσα σε ένα ποντιακό σύλλογο. Έχω τρία παιδιά και τα παιδιά μου είναι μέσα στο Σύλλογο, οπότε νομίζω ότι αυτό τα λέει όλα!

Από τη Χρύσα Καββάδα

Χρυσή: Καταρχάς συγχαρητήρια Ανέστη για την μεγάλη διάκριση που πέτυχες στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα του Taekwondo στην Αθήνα. Μπορείς να μας πεις λίγα λόγια για τους αγώνες που συμμετείχες και τη διάκρισή σου;

Ανέστης: Η διάκρισή μου ήταν σε δύο αγώνες στην Αθήνα στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Έχω συμμετάσχει σε τέσσερις αγώνες από τους οποίους έχω κερδίσει τους δύο. Μάλιστα τον Νοέμβριο κατάφερα να ανεβώ στην τρίτη θέση του βάθρου και να κερδίσω το χάλκινο μετάλλιο.

Χρυσή: Πώς αισθάνεσαι για αυτή τη σημαντική επιτυχία;

Ανέστης: Αισθάνομαι χαρούμενος που κατάφερα να πετύχω το στόχο μου, που ήταν η κατάκτηση ενός μεταλλίου.

Χρυσή: Ενημέρωσέ μας με λίγα λόγια για το άθλημα που κάνεις. Τι σημαίνει “tae know do”;

Ανέστης: Το Taekwondo είναι μια κορεάτικη πολεμική τέχνη. Σημαίνει αυτοάμυνα σαν άθλημα.

Χρυσή: Πόσο χρονών ξεκίνησες να ασχολείσαι με το “tae know do”;

Ανέστης: Ξεκίνησα από 3,5 χρονών.

Χρυσή: Τι σε ενέπνευσε να το αρχίσεις;

Ανέστης: Με ενέπνευσε η οικογένειά μου. Είχαμε γυμναστήριο και έτσι από μικρός μεγάλωσα μέσα σε ένα αθλητικό περιβάλλον.

Χρυσή: Πόσες φορές κάνεις προπόνηση την εβδομάδα και πόσες ώρες αφιερώνεις;

Ανέστης: Προπονούμαι καθημερινά καθώς το επίπεδο των αγώνων στους οποίους λαμβάνω μέρος είναι πολύ απαιτητικό. Αφιερώνω κάθε μέρα γύρω στις δύο ώρες.

Χρύσα: Τι δεξιότητες απαιτούνται, για να φτάσει κάποιος αθλητής σε υψηλές διακρίσεις;

Ανέστης: Χρειάζεται αρκετή προσπάθεια και μεγάλη υπομονή. Πέρα από την εξαιρετική φυσική κατάσταση είναι πολύ σημαντικό και το ψυχολογικό κομμάτι, για να αντέξει ο αθλητής την απαιτητική προπόνηση.

Χρύσα: Τι πιστεύεις ότι σου προσφέρει; Σε τι σε βοηθάει αυτό το άθλημα;

Ανέστης: Με βοηθά να έχω μια καλή φυσική κατάσταση, να δείχνω αυτοπειθαρχία, αυτοσυγκράτηση ενώ η σωματική δραστηριότητα με βοηθά να εκτονώνω το άγχος μου.

Χρύσα: Έχεις πάρε μέρος σε πολλούς αγώνες; Υπάρχει κάποιος που θυμάσαι ακόμη και γιατί;

Ανέστης: Ναι έχω πάρει μέρος σε πολλούς αγώνες. Δεν υπάρχει κάποιος που να θυμάμαι ιδιαίτερα γιατί όλοι για εμένα είναι το ίδιο. Θυμάμαι απλά πιο καλά τον πανευρωπαϊκό γιατί είναι πιο πρόσφατος.

Χρύσα: Σου έχει συμβεί ποτέ κάποιο άσχημο περιστατικό, όπως για παράδειγμα κάποιος τραυματισμός;

Ανέστης: Αρκετές φορές μου έχουν συμβεί διάφοροι τραυματισμοί όπως για παράδειγμα σπάσιμο, θλάση και κράμπα.

Χρύσα: Πώς ανταποκρίνεσαι στα έξοδα των αγώνων; Υπάρχει κάποιος που σε έχει βοηθήσει σ’ όλη αυτή την προετοιμασία;

Ανέστης: Ο μόνος μου βοηθός και συμπαραστάτης σε αυτή την προσπάθεια είναι η οικογένειά μου.

Χρύσα: Ποιοι είναι οι επόμενοι στόχοι σου;

Ανέστης: Να πάω στο παγκόσμιο και αργότερα στην Ολυμπιάδα διεκδικώντας ένα μετάλλιο για τη χώρα μου.

Χρύσα: Τι θα συμβούλευες τα νέα παιδιά σχετικά με αυτό το άθλημα; Θα τους πρότεινες να ασχοληθούν με το ‘’tae kwon do’’;

Ανέστης: Θα τους πρότεινα να το δοκιμάσουν, γιατί θα κερδίσουν οφέλη τόσο σε σωματικό όσο και σε πνευματικό επίπεδο.

Χρύσα: Ανέστη σε ευχαριστούμε και σου ευχόμαστε πολλές διακρίσεις!

από την Καζαντζίδου Μαρία

         Το tae know do είναι μία δημοφιλής κορεάτικη πολεμική τέχνη και άθλημα. Δεν γυμνάζει μόνο το σώμα, αλλά καλλιεργεί και το πνεύμα μέσω της πειθαρχίας και τις αυτοσυγκέντρωσης.

          Το σχολείο μας είχε την τιμή ένας από τους μαθητές του, ο Τσιοτίνα Ντάριους-Κριστιάν,  να βγει πρώτος στο πανελλήνιο πρωτάθλημα πανπαίδων στο τουλ και στις μάχες. Ο Ντάριους Τσιοτίνα είναι αθλητής του Συλλόγου  tae know do » Μακεδών Λαγυνών» και έχει προπονήτρια την κ. Ελένη Τσαταλμπασίδου.

Μαρία:  Μπορείς να μας πεις λίγα λόγια για αυτή τη διάκρισή σου;

Ντάριο:  Η διάκριση μου ήταν στο toul και στις μάχες. Έχω πάρει χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία  45kg παίδων στο KING OF TAEKWON-DO στη ΧΑΝΘ που έγινε πρόσφατα,  στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα που έγινε στο Ωραιόκαστρο τον Νοέμβριο καθώς  και στην Φιλιππούπολη της Βουλγαρίας, όπου έλαβα μέρος ως μέλος του κλιμακίου της εθνικής αποστολής στο διεθνές meeting European Cup Bulgaria Open.

Μαρία: Πώς αισθάνεσαι για αυτές τις σημαντικές επιτυχίες;

Ντάριο: Αισθάνομαι χαρά και ευχαρίστηση.

Μαρία: Ενημέρωσε μας με λίγα λόγια για το άθλημα που κάνεις.

Ντάριο: Μαθαίνουμε άμυνα, επίθεση, ομαδικότητα και να συμπεριφερόμαστε καλά στους συνανθρώπους μας.

Μαρία: Πόσο χρονών ξεκίνησες να ασχολείσαι με το tae know do;

Ντάριο: Ξεκίνησα από την ηλικία των 5 ετών.

Μαρία: Τι σε ενέπνευσε να το αρχίσεις;

Ντάριο: Ήθελα να μάθω πολεμικές τέχνες., για να προστατεύω τον εαυτό μου. Ο πατέρας μου με ώθησε να ξεκινήσω αυτό το άθλημα, δείχνοντας βίντεο από αγώνες.

Μαρία: Πόσες φορές κάνεις προπόνηση την εβδομάδα και πόσες ώρες αφιερώνεις;

Ντάριο: Κάνω προπόνηση σχεδόν κάθε μέρα και αφιερώνω από 2 ώρες την ημέρα.

Μαρία: Τι δεξιότητες απαιτούνται, για να φτάσει κάποιος αθλητής σε υψηλές διακρίσεις;

Ντάριο: Χρειάζεται αντοχή, γυμναστική, σκέψη και σωστή διατροφή. Γενικά, χρειάζεται σκληρή δουλειά και πολλή προσπάθεια.

Μαρία: Τι πιστεύεις ότι σου προσφέρει;

Ντάριο: Αυτό το άθλημα με έχει βοηθήσει στο να προστατεύω τον εαυτό μου.

Μαρία: Έχεις πάρει μέρος σε πολλούς αγώνες. Υπάρχει κάποιος αγώνας που να θυμάσαι ακόμα και γιατί;

Ντάριο: Έχω πάρει μέρος σε πολλούς αγώνες και αυτός που θυμάμαι ακόμα είναι ο πανελλήνιος, γιατί  αγωνίστηκα με αθλητές από όλη την Ελλάδα και πήρα το χρυσό μετάλλιο.

Μαρία: Σου έχει συμβεί ποτέ κάποιο άσχημο περιστατικό, όπως για παράδειγμα κάποιος τραυματισμός;

Ντάριο: Ναι, πέρσι ένας αντίπαλος με χτύπησε στην κοιλιά και μου κόπηκε η ανάσα. Όμως γρήγορα συνήλθα και συνέχισα τον αγώνα

Μαρία: Πώς ανταποκρίνεσαι στα έξοδα τον αγώνων; Υπάρχει κάποιος που σε έχει βοηθήσει σε όλη αυτή την προετοιμασία;

Ντάριο: Με έχουν στηρίξει οι γονείς μου και η Ομοσπονδία.

Μαρία: Ποιοι είναι οι επόμενοι στόχοι σου;

Ντάριο: Έχω όνειρα για το μέλλον σε αυτό το άθλημα. Θέλω να γίνω πανευρωπαϊκός και γιατί όχι και  παγκόσμιος πρωταθλητής!

Μαρία: Τι θα συμβούλευες τα νέα παιδιά σχετικά με αυτό το άθλημα; Θα τους πρότεινες να ασχοληθούν με το tae know dο;

Ντάριο: Θα τους πρότεινα να ασχοληθούν με το tae know do, γιατί θα τους βοηθήσει στην αυτοπροστασία, στη βελτίωση του σώματος,  στην αντοχή και στη δύναμη.

Ακολουθεί η συνέντευξη:

Κυρία Μότσικα, μπορείτε να μας ενημερώσετε για τα μέλη που αποτελούν τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων στο σχολείο μας; 

Η σύσταση του νέου Δ.Σ. είναι η εξής:

Πρόεδρος:
Μότσικα Αικατερίνη

Αντιπρόεδρος:
Τσιλιγγαρίδης Στυλιανός

Γραμματέας:
Δαλιανοπούλου Μαρία

Ταμίας:
Κιούρτση Μαρία

Μέλη:
Φίλιππος Λαζαρίδης
Ιγνατιάδου Βούλα
Παυλίδης Δημήτρης

Αναπληρωματικό μέλος
Πουγαρίδης Κλήμης

Μπορείτε να μας πείτε για ποιους λόγους επιλέξατε να συμμετέχετε στο Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων ;

Γιατί αξίζει να παλεύεις για τα παιδιά.Εγώ προσωπικά θα είμαι πάντα δίπλα στα παιδιά,σε κάθε εκπαιδευτική βαθμίδα,γιατί σε κάθε ηλικία ένας σύλλογος γονέων μπορεί να προσφέρει το δικό του λιθαράκι στην επάνδρωση του οικοσυστημικού μοντέλου της εκπαίδευσης,το οποίο προάγει την συνεργασία οικογένειας-σχολείου – κοινότητας.

Ποια προβλήματα διαπιστώνετε ότι υπάρχουν στο σχολείο ;

Διαπιστώνουμε ότι η κτιριακή κατάσταση δεν είναι άριστη. Επίσης, και η κατάσταση στις τάξεις δεν είναι καλή, με πολλές φθορές και καρέκλες και θρανία ταλαιπωρημένα ή και κατεστραμμένα. Τέλος, στην αυλή υπάρχει λιγοστό πράσινο και δεν υπάρχει ανελκυστήρας για τους μαθητές με κινητικά προβλήματα.

 Με ποιον τρόπο πιστεύετε ότι μπορείτε να βοηθήσετε ;

Πιστεύω ότι οι Σύλλογοι Γονέων μπορούν να βελτιώσουν την ποιότητα των σχολείων σε πολλά επίπεδα (πχ. υλικοτεχνικού εξοπλισμού ,δραστηριότητες και ενημερώσεις)

Οι γονείς δείχνουν ενδιαφέρον για τα θέματα του σχολείου;

Η συμμετοχή γονέων είναι η μικρότερη δυνατή και σχεδόν πάντα οι ίδιοι, από έναν αριθμό για παράδειγμα  300 γονέων,  έρχονται 30 στην καλύτερη των περιπτώσεων.

Πώς θα μπορούσαν οι γονείς να συμμετέχουν ενεργά στη σχολική κοινότητα;

Στις μέρες μας οι γονείς έχουν ελάχιστο ελεύθερο χρόνο κάτι που τους αποτρέπει από το να ασχοληθούν ενεργά σε δράσεις του σχολείου. Είναι σημαντικό , έστω και περιστασιακά, οι γονείς να εμπλέκονται σε δράσεις του σχολείου. Δεν ζητάει κανείς να πληρώσεις ή να αγοράσεις εάν δεν έχεις, μπορείς όμως να δώσεις λίγο χρόνο,μια ιδέα, μια πρόταση,ένα χαμόγελο, έχοντας πάντα στο μυαλό σου πως ό,τι καλό κάνεις γυρίζει πάντα πίσω στο παιδί σου.

γράφει η Στεφανία Μπελτσίδου Γ6

Με αφορμή τη νέα σχολική χρονιά ζητήσαμε από τον Διευθυντή του σχολείου μας, κ. Ζήση Ζησάκη, να μας παραχωρήσει μια σύντομη συνέντευξη.  Ο ίδιος δέχτηκε με χαρά να απαντήσει στα ερωτήματά μας παρά τις πολλές του υποχρεώσεις.

Κύριε Διευθυντά,  μια νέα σχολική χρονιά ξεκινά. Τι προσδοκίες έχετε; 

Δεν πρέπει να έχουμε και πολλές προσδοκίες. Καθημερινά, έτσι όπως έχει καταντήσει η κοινωνία, όλο και περισσότερα προβλήματα δημιουργούνται. Το ίδιο συμβαίνει και στο σχολείο. Δημιουργούνται προβλήματα, τα οποία δεν υπήρχαν πριν λίγα χρόνια. Στη σημερινή εποχή νιώθουμε ότι έχει χαθεί η έννοια «σχολείο». Παρόλα αυτά ελπίζουμε ότι με την συμπαράσταση όλων των διδασκόντων τους σχολείου καθώς και με τη συμβολή των ίδιων των μαθητών, δεν θα αργήσουν να έρθουν καλύτερες μέρες στο σχολείο. Μέρες που οι μαθητές θα δείχνουν σεβασμό τόσο μεταξύ τους όσο και απέναντι στους καθηγητές τους, καθώς και να είναι σε θέση να  αντιμετωπίζουν  τα προβλήματά τους. Μικρή αισιοδοξία υπάρχει.

 Τι προβλήματα αντιμετωπίζει το σχολείο μας;

 Προβλήματα υπάρχουν αρκετά. Ένα από αυτά είναι το κτιριακό, για παράδειγμα τα ταβάνια των τάξεων στάζουν, οι τοίχοι δεν έχουν σοβατιστεί και φεύγουν κομμάτια τους. Επίσης, απουσιάζει υλικοτεχνική υποδομή, πιο συγκεκριμένα δεν υπάρχουν διαδραστικοί πίνακες σε όλες τις αίθουσες του σχολείου μας και αρκετές τάξεις λειτουργούν  χωρίς προτζεκτορες και υπολογιστές. Όμως ακόμα και στις αίθουσες που υπάρχουν, εξαιτίας της πολύ κακής σύνδεσης του Διαδικτύου υπολειτουργούν. Ως προς το διδακτικό προσωπικό υπήρξαν καθυστερήσεις στην άφιξη καθηγητών για περισσότερο από δυο μήνες,  ενώ ακόμη και τώρα  απουσιάζει διδακτικό προσωπικό για την παράλληλη στήριξη. Όσον αφορά τη συμπεριφορά των μαθητών, πιστεύω πως σε σχέση με πέρυσι υπάρχει βελτίωση  χάρη στην προσπάθεια των καθηγητών. Σε αυτόν τον τομέα βοηθούν και κάποιες εκδηλώσεις που έχουν γίνει στο σχολείο μας. Συγκεκριμένα, έχουν έρθει να μιλήσουν στα παιδιά κοινωνιολόγοι αλλά και ψυχολόγοι και πιστεύουμε ότι αυτό συνέβαλε στη βελτίωση της  συμπεριφοράς τους.

 Πώς πιστεύετε ότι μπορούν να λυθούν τα προαναφερόμενα προβλήματα και ποιος μπορεί να βοηθήσει στην επίλυσή τους;

 Ο μόνος τρόπος να λυθούν είναι η σωστή συνεργασία. Σωστή συνεργασία όλων των φορέων, δηλαδή να υπάρξει σωστή συνεννόηση  μεταξύ του διευθυντή, του διδακτικού προσωπικού, του συλλόγου αλλά και του 15μελούς.  Επίσης, ο Δήμος θα πρέπει να καταλάβει ότι είναι αρμόδιος για την λύση αυτών των προβλημάτων και να κινητοποιηθεί, ώστε να βρεθεί η λύση.

Έχετε κάνει κάποιες αλλαγές στον χώρο του σχολείου από τότε που αναλάβατε; Κι αν ναι, βοήθησαν στην καλύτερη λειτουργία του;

 Πολλές φορές έχω στείλει e-mails στον Δήμο με σκοπό την επίλυση των προβλημάτων, καθώς αυτός είναι  ο αρμόδιος φορέας. Έχουν αναφερθεί αρκετά προβλήματα και κάποια από αυτά έχουν λυθεί, αλλά δυστυχώς υπάρχουν ακόμα περισσότερα άλυτα. Επίσης, γίνεται αναφορά κάθε μέρα στους μαθητές μας να σέβονται τον σχολικό κανονισμό, ο οποίος άλλαξε σε πολλά σημεία και βελτιώθηκαν αρκετοί τομείς. Το καλύτερο παράδειγμα, για να το αποδείξουμε αυτό, είναι ότι οι μαθητές δεν αργούν πλέον κατά την άφιξη τους στο σχολείο, αφού ξέρουν ότι η πόρτα αυστηρά κλείνει στις 8:00. Νομίζω πως έτσι έχουν βελτιωθεί αλλά και λυθεί αρκετά προβλήματα.

 Σας ευχαριστούμε πολύ για τον χρόνο σας!

Κι εγώ σας ευχαριστώ! Να έχουμε όλοι και όλες μια καλή και δημιουργική χρονιά, χωρίς προβλήματα!

από την Παπαμιχαήλ Ιωάννα

   Η μαθήτρια του σχολείου, αρθρογράφος στην σχολική εφημερίδα και καταξιωμένη αθλήτρια, Αλεξάνδρα Μουμουλίδου, δέχθηκε να μας παραχωρήσει μια συνέντευξη στην οποία θα μας μιλήσει για το άθλημά της, τις εμπειρίες της καθώς και για τις σκέψεις για αυτό.

    Η  Αλεξάνδρα ως μέλος του ΑΣ Τάεκβοντο ΧΟΥΑΡΑΝΓΚ (Μαχητές)   συμμετείχε στο 2ο Διασυλλογικό τεχνικό πρωτάθλημα Ελλάδος που διεξήχθη στο Ωραιόκαστρο Κονταξοπούλειο της Θεσσαλονίκης στις 26 Οκτωβρίου 2024.

Οι διακρίσεις που έλαβε στο συγκεκριμένο πρωτάθλημα είναι οι εξής:

3η θέση χάλκινο μετάλλιο στο ατομικό τεχνικό κατηγορία  cadets

1η θέση χρυσό μετάλλιο στο τεχνικό κατηγορία μικτό cadets

1η θέση χρυσό μετάλλιο στο ομαδικό τεχνικό κατηγορία cadets

-Με ποιο άθλημα ασχολείσαι;

-Ασχολούμαι με το Πούμσε (poomsae) … Το τεχνικό κομμάτι του Τάε Κβο Ντό, εδώ και 10 χρόνια.

 -Ποια είναι τα αισθήματά σου για το άθλημα αυτό;

-Το άθλημά μου μού αρέσει πολύ, το βρίσκω διασκεδαστικό, κυρίως γιατί μου δίνει τη δυνατότητα να γνωρίζω νέα άτομα.

 -Τι σε ώθησε να ασχοληθείς με αυτό το άθλημα;

- Άρχισα το συγκεκριμένο άθλημα γιατί πρώτα απ’ όλα ήθελα ένα χόμπι και επειδή ήθελα να μάθω αυτοάμυνα.

 -Υπήρξε ποτέ στιγμή που σκέφτηκες να τα παρατήσεις;

-Η αλήθεια είναι πως ναι. Μου πέρασε σαν σκέψη, γιατί το Πούμσε είναι ένα άθλημα που συμβαίνουν αδικίες.

 -Έχεις συμμετάσχει σε πολλούς αγώνες;

- Φυσικά και έχω…

 -Έχεις κερδίσει ποτέ κάποια διάκριση στο άθλημά σου;

-Ναι…έχω κερδίσει αρκετές. Μάλιστα η πιο πρόσφατη ήταν τον Οκτώβριο, που κέρδισα 2 χρυσά μετάλλια και 1 χάλκινο.

 -Θα πρότεινες σε κάποιον να ακολουθήσει το άθλημα αυτό;

-Θεωρώ πως ναι… γιατί το Πούμσε μπορεί να χαρίσει σε κάποιον την ικανότητα να κάνει νέες φιλίες, βοηθάει στις σπουδές, διότι οι διακρίσεις προσδίδουν μόρια και το κυριότερο…  αισθάνεσαι ασφαλής καθώς είσαι σε θέση να υπερασπιστείς τον εαυτό σου, αν χρειαστεί.

 -Έχεις να δώσεις κάποια συμβουλή σε κάποιον που δεν έχει εμπειρία στο άθλημα;

- Η βασικότερη συμβουλή που θα έδινα είναι να μην νιώθει άβολα μπροστά σε πιο έμπειρους. Επιπλέον, θα έλεγα ότι είναι καλό να πάρει μέρος σε κάποια ειδικά σεμινάρια αλλά και να εξασκείται καθημερινά για να βελτιωθεί.

- Αλεξάνδρα, σε ευχαριστούμε πολύ και σου ευχόμαστε να έχεις πάντα επιτυχίες!