Τώρα δεν υπάρχει το επάγγελμα του παγωτατζή.

Μιχάλης

Τρώνε ψάρια, είναι 2 – 3 μέτρα και ζυγίζει έως 350 κιλά.

Το χρώμα τους είναι γκρι και μπεζ στα θηλυκά, σκούρο καφέ και μαύρο στα αρσενικά.

Ανδριάνα

Το κρι-κρι έχει ανοιχτόχρωμη καφέ γούνα με μια πιο σκούρα λωρίδα γύρω από το λαιμό του. Το αρσενικό έχει μεγάλα κέρατα τα οποία πηγαίνουν  προς τα πίσω. Είναι ντροπαλά ζώα και ξεκουράζονται κατά τη διάρκεια της ημέρας. Αποφεύγουν τους ανθρώπους και κάνουν μεγάλα άλματα, ενώ μπορούν να ανεβαίνουν απόκρημνα βράχια. Για τα αρσενικά χρησιμοποιείται το όνομα «αγρίμι» ενώ το όνομα «σανάδα» χρησιμοποιείται για τα θηλυκά.

Το κρι-κρι δεν θεωρείται αυτόχθονο της Κρήτης, αλλά πιστεύεται ότι εισήχθη στη Μινωική εποχή. Το 1960, το κρι-κρι ήταν απειλούμενο είδος με καταγεγραμμένα λιγότερα από 200. Ήταν η μόνη πηγή κρέατος για τους αντάρτες την εποχή της Κατοχής στον Β” Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπάρχουν ακόμα περίπου 2000 κρι-κρι στην Κρήτη και θεωρούνται ακόμα απειλούμενα. Τα βοσκοτόπια σπανίζουν και ασθένειες τα προσβάλλουν. Η ανάμειξη με την κοινή αίγα είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος. Το κυνήγι τους απαγορεύεται αυστηρά.

Παναγιώτης Β.

Πραγματοποιούσαν επί πληρωμή μεταφορές εμπορευμάτων,  κρασιών,  διακινούσαν ταξιδιώτες,  γιατρούς για επίσκεψη σε ασθενείς,  κυρίως όμως μετέφεραν με δημητριακά( όπως σιτάρι και καλαμπόκι).

Επειδή οι αποστάσεις μεταξύ των οικισμών ήταν πολύ μεγάλες, η μετακίνηση των ανθρώπων και των εμπορευμάτων γίνονταν με αυτόν τον τρόπο, δηλαδή με τα κάρα.

Η αμοιβή του αγωγιάτη γιατί ήταν σχετικά καλή για εκείνα τα χρόνια, όμως η δουλειά αυτή ήταν δύσκολη και εξαντλητική.

Παναγιώτης Σ.

Αναλυτικότερα τα παραδοσιακά επαγγέλματα ήταν:

Οι σαγματοποιοί (σαμαράδες , σαμαρτζήδες), οι πεταλωτές ( αλμπάνηδες , καλιγωτές), οι υποδηματοποιοί ( παπουτσήδες , τσαγκάρηδες), οι σιδηρουργοί (σιδεράδες), οι τενεκετζήδες, οι ντελάληδες, οι επικασσιτερωτές ή καλαϊτζήδες, γανωματήδες (γανωτήδες) ,οι ράφτες ( καλφάδες) ,οι αργυροχρυσοχόοι ( χρυσικοί), οι βαρελοποιοί ( βαγενάδες , βαρελάδες), οι χτενάδες,  οι αγωγιάτες(κιρατζήδες) ,οι αλετράδες, οι ασβεστοποιοί(χοριδάδες), οι αχθοφόροι, οι πρακτικοί γιατροί, οι πραματευτές, οι ζευγάδες, οι δερματάδες (τομαράδες), οι αγιογράφοι (λαϊκοί ζωγράφοι), οι τσαμπάζηδες (ζωέμποροι), οι καρεκλάδες, οι κανταρτζήδες, οι καφετζήδες, οι κεροπλάστες, οι μπαρμπέρηδες ( κουρείς), οι  υπαίθριοι χασάπηδες(μακελάρηδες), οι λούστροι, οι μανάβηδες, οι ντουλγκέρηδες, οι καραβομαραγκοί, οι ανθρακοποιοί (καρβουνιαραίοι), οι υλοτόμοι (ξυλοκόποι), οι μπακάληδες, οι μπασματζήδες (υφασματοπώληδες), οι μυλωνάδες, , οι οπλουργοί ( οπλοποιοί), οι λαϊκοί οργανοπαίχτες, οι τοκιστές, οι τσοπάνηδες, οι υπαίθριοι τυροκόμοι, οι υφάντρες, οι φουρναραίοι, οι φιστικάδες, οι υπαίθριοι φωτογράφοι, οι χαντζήδες(ξενοδόχοι),οι μελισσοκόμοι, οι ναυπηγοί μικρών σκαφών, οι ψαράδες, οι αραμπατζήδες(αμαξάδες), οι σωφέρηδες(αμαξάδες), οι ανελύτρες(κατασκευάστριες μεταξωτής κλωστής από μεαταξοσκώληκα), οι βαφείς υφασμάτων, οι ταμπάκηδες(βυρσοδέψες), οι γουμαράδες, καλαθοπλέκτες, εργάτες, τριες  σε ελαιόμυλους, ελαιοτριβεία   κλωσταριά κλπ ,καλαφάτες(έβαζαν κανάβι στους αρμούς των ξύλινων πλεούμενων), οι καπιστράδες, οι κατασκευαστές κουδουνιών, οι κεραμιδάδες, οι κετσετζήδες ή πιλητές( έβαζαν  ειδικό ύφασμα –κετσέ κάτω από τα σαμάρι βοηθώντας το σαμαρά), οι καζάζηδες(μεταξουργοί), οι κισιτζήδες(μετρητές ελαιόλαδου), οι πελεκάνοι(τεχνίτες που πελεκούσαν τις πέτρες), οι ρακοκαζανάδες(ρακιτζήδες), οι σακκοποιοί, οι σαπουνάδες, οι τουλουμτζήδες, οι φανοκόροι,  οι χαλκουργοί  κλπ.

Πηγή:https://www.istorikathemata.com/2012/09/traditional-professions-in-Greece.html

Ως τσακάλια ονομάζονται 3 διαφορετικά είδη. Το χρυσό τσακάλι, το τσακάλι το ριγωτό τσακάλι και το μελανόραχο τσακάλι. Τα 2 τελευταία είναι συγγενικά μεταξύ τους, αλλά το πρώτο είναι πιο συγγενικό με το λύκο, τον αφρικανικό χρυσό λύκο, το κογιότ και τον αιθιοπικό λύκο.

Το χρυσό τσακάλι μπορούμε να το βρούμε στην Ευρώπη, και στην Ασία.

Στην Ελλάδα είναι απειλούμενο είδος και συναντάται κυρίως στην Κερκίνη, στη Χαλκιδική, στην Φωκίδα, στη Σάμο, στην Πελοπόννησο, στην Αττική, στην ανατολική Μακεδονία και στη Θράκη, ενώ έχει εξαφανιστεί ή είναι πολύ σπάνιο σε μέρη που ήταν κοινό πριν από λίγες δεκαετίες.

Τα 2 άλλα είδη τσακαλιών ζουν στην υποσαχάρια Αφρική.

Μελίνα

Συνομοταξία: Χορδωτά

Ομοταξία: Θηλαστικά

Τα δελφίνια είναι θαλάσσια θηλαστικά που ανήκουν στην ίδια οικογένεια με τις  φάλαινες.

Απαντάται σε όλες σχεδόν τις θάλασσες του κόσμου.

Είναι ζώα σαρκοβόρα και τρέφονται κυρίως με ψάρια και καλαμάρια.

Είναι ζώα κοινωνικά και ζουν κατά αγέλες.

Επικοινωνούν μεταξύ τους χρησιμοποιώντας σφυρίγματα, πλαταγίσματα και υπερήχους.

Τα δελφίνια οικοδομούν ισχυρούς προσωπικούς δεσμούς έτσι μένουν με τα άρρωστα ή τραυματισμένα μέλη της ομάδας. Έχουν αναφερθεί περιπτώσεις δελφινιών που προστατεύουν κολυμβητές από καρχαρίες.

Μαρία

Η Caretta Caretta έχει την ιδιαιτερότητα να γυρνά για να αποθέσει τα αυγά της στην ίδια παραλία όπου γεννήθηκε και επομένως έχει τεράστια σημασία η διατήρηση των συνθηκών για να διασωθούν οι φωλιές, διαφορετικά διακυβεύεται η επιβίωση του είδους.

Η περίοδος επώασης είναι από τον Ιούνιο μέχρι τον Αύγουστο, μήνες κατά τους οποίους τα θηλυκά βγαίνουν στην παραλία για να αποθέσουν τα αυγά. Η θηλυκή χελώνα εξερευνά το έδαφος ελέγχοντας την απόσταση από την θάλασσα, την θερμοκρασία και την ποιότητα της άμμου για να διαλέξει το πιο κατάλληλο μέρος όπου θα αποθέσει τα αυγά της. Μόλις διαλέξει το σημείο σκάβει με τα πτερύγια μια τρύπα βάθους 50 εκ αποθέτει εκεί τα αυγά, που είναι μικρά και μαλακά ώστε να μη σπάνε πέφτοντας. Γεννάει περίπου 120 αυγά που κάνουν (το 60%) πενήντα περίπου ημέρες για να εκκολαφθούν. Τα νεογνά μόλις βγουν κατευθύνονται προς την θάλασσα ακολουθώντας τον ορίζοντα και το φως του φεγγαριού που αντανακλάται στο νερό.

Κωνσταντίνα

Το πιο γνωστό είδος είναι η κόκκινη αλεπού, της οποίας το τρίχωμα είναι κοκκινωπό με μαυριδερό το πίσω μέρος των αυτιών της και το μπροστινό μέρος των ποδιών, ενώ το άκρο της ουράς της είναι πάντα λευκό.

Κωνσταντίνος Τσ.